வாங்க ரீமேக்கலாம்..

காக்கா-வடை கதைய ரீமேக் பண்ணச் சொல்லி சில டைரேக்டர்களிடம் கேட்டோம்.

ரொம்ப மெது..வடை!
டைரக்டர்: சேரன்

கதை: பாட்டிக்கிட்டே இருந்து வடையை எடுத்துட்டுப் போய் காக்கா மரத்துலே உட்காருது. அடுத்த நாலு மணி நேரம் பாட்டியும் காக்கையும் லெட்டர் அனுப்பிகிட்டே இருக்காங்க. இடையிலே போஸ்ட்மன் நரியுடைய பழைய டாவுகள் ஏழு பெரும் பிளாஷ் பேக்கிலே வர்றாங்க. அப்புறம் இண்டர்வல்.

அப்புறம?

அதுவரைக்கும் எடுத்தா போதும் சார், அதுக்கப்புறம் தியேட்டரிலே யாருமே இருக்க மாட்டாங்க.


மசாலா வடை!
டைரெக்டர்: ஷங்கர்

கதை: நிலாவிலே பாட்டி வடை சுடுறாங்க. ஒரு லட்சம் காக்கைகள் வடைகளை திருடிட்டு போயிடுதுங்க. நரி வந்து அநியாயம் செய்யுற ஒவ்வொரு காக்காயையும் தேடித் புடிச்சு பேசியே கொல்லுது. "அஞ்சு அஞ்சு காக்கா அஞ்சு அஞ்சு வடையா திருடினா தப்பா"ன்னு கேக்கும் பாருங்க, தியேட்டரிலே அப்ப்ளாஸ். பத்து கோடி பட்ஜெட்டிலே ஒரு பாட்டு. மிச்ச செலவெல்லாம் நிலாவுக்குப் போனப்புறம் பாத்துப்போம். ஆமாம், மொத்த படமும் நிலாவுலே தான் நடக்குது.

காக்கா! காக்கா!
டைரெக்டர்: கமல்

கதை: வடைகளைப் பத்தி ஆராய்ச்சி செய்யுற ஒரு பாட்டி. அவங்க கிட்டே இருந்து அதை திருட, அமெரிக்க உளவு நிறுவனம் காக்கையை அனுப்புது. நேர்மையான போலீஸ் ஆபீசரா நரி. கிளைமக்சிலே நரி குறி பாத்து சுட, காக்கா வடைய கீழே எண்ணைச் சட்டியிலே போட்டுடுது. உலகத்தை காப்பாத்தின நரிக்கு ஒபாமா கப்பு குடுக்கிறார்.

படத்தின் ஹீரோ கமல் என்பதால் பாட்டி, நரி, காக்கா வேஷம் தவிர மரம், எண்ணைச் சட்டி , கரண்டி வேஷம் கூட அவரே போடுறார். வடை வேஷத்துலே ஒரு பாட்டு கூட பாடுறார்.

கரிசல்காட்டு வடை!
டைரெக்டர்: பாரதிராஜா
கதை: என் இனிய தமிழ் மக்களே!..

சரி, கதைக்கு வருவோம்!

இந்தக் கரிசல் பூமியிலே ஒரு தமிழச்சி வடை சுடுகிறாள். அதை இந்த மண்ணில் பிறந்த ஒரு காக்கா தூக்கிட்டு போகிறது. இடையிலே வரப்புத் தகறாருலே காக்கா வடைய பாட்டி மேல போட, பாட்டி விழ, போலீஸ் காக்காய அரெஸ்ட் பண்ணிட்டு போகுது. முறைப்பொண்ணு நரி போலீஸ் ஜீப்புக்குப் பின்னாலேயே ஓடிட்டே போகுது.

இன்னும் அந்த மண்வாசனை மிக்க வடை, தன்னை சுட்ட பாட்டிக்காகவும், பாட்டிகிட்டே இருந்து சுட்ட காக்காவுக்காகவும் இந்தக் கரிசல் மண்ணிலே காத்துக் கிட்டே.......இருக்கு.

குளோஸ்-அப்பில் வடையை காட்டுறோம்.
A film by Baarathiraaja

அவார்ட் நமக்கு தான் சார்!

கேள்விக்கென்ன பதில்..

1. What is your name?
2. Count from 1 to 10.
3. What shape is this? (circle?rectangle?square?)
4. Days of the week/ Any one nursery rhyme
5. Assemble these parts(puzzle)
6. Name this vegetable
7. Give me any 5 fruits

-இதெல்லாம் என்ன? எல்.கே.ஜி இண்டர்வியூ கேள்விகள்ன்னு நெனைச்சா நீங்க இன்னும் கற்காலத்திலே இருப்பதாக அர்த்தம்.
மேற்படி கேள்விகள் எல்லாம் ப்ரீ கே.ஜீக்கான நுழைவுத் தேர்வில் கேட்கப்படும் கேள்விகள்.
இரண்டரை வயதுதான் என்பதால் சாய்ஸ் எல்லாம் உண்டு. எல்.கே.ஜி ரேஞ்சே வேற!
ஒண்ணிலே இருந்து பத்து வரை எண்ணுறது எல்லாம் ஜுஜுபி. பத்திலே இருந்து ஒண்ணு வரை எண்ணனும். நிஜ்ஜம்மா! என் பையன் என்ன ராக்கெட்டா லான்ச் பண்ணப் போறான்னு எல்லாம் அபத்தமா கேட்கக் கூடாது.

போறபோக்கிலே நம்ம பையனுக்கு சீட் கிடைக்கணும்னா நானே ஒரு ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சாத்தான் உண்டு. கல்யாணம் ஆகப்போறவங்க எல்லாம் ஒரு பென்சில் எடுத்து என் ஸ்கூலின் நுழைவுத் தேர்வுக்கான கேள்வியை இப்போவே குறிச்சு வெச்சுக்கோங்க:

ஏழுக்கும் எட்டுக்கும் நடுவிலே வர்றாப்பலே ஒரு பத்து நம்பர் சொல்லு, பாப்போம்!

- இதுதான் எழரைங்கறது!நாங்களும் குடுப்போம்ல!

கேம்ஸ் பெஒப்லே பலி..

Recently, of an evening, I got to watch the kids in my neighborhood play "categories". An old exponent of the game,I'm glad of the opportunity it gave me to brush up my knowledge on this very interesting pass time.

Odd! I had played this game for nearly 5 years and did not know that it went about under the alias of "Memory" and " Buttercups".

For all those of you who are just starting out in life and would like a few valuable hints on this game,the basic set of rules are as follows:
Your team gives a code word to each of its members and asks the other team to chose from one of the code-words. Let's say,by rotten luck, they choose you, you will be harried to the ends of the earth till you are caught by these blood-thirsty hounds of the other side.And then it is your side's turn to get into the b.t-hounds act.

From a grown-up's point of view, it all seems so dashed silly, as there is no way you will remain uncaught, so there is really no point in doing all the running, you might as well come to the negotiating table straight away. But somehow, kids still haven't figured this out (and they never will) and continue to run hell for leather when they hear the other team yell for "Rose" or "Hibiscus".

Did I say I was an exponent? Well, not really. Actually, my code name had to be well-hidden and whispered like the gentle breeze so that the other side will not hear it. But then, I always used to hang around and made sure that my captain told my name and told it well.("Hei! You left out Geranium").

I was designated as the "permanent OB" whose name was included just to bring about a balance in numbers.I didn't realise what it meant but I took my role seriously. ("Ma! Give me my milk fast. Gotta go. I'm the OB there").

The game in my neighborhood was just entering a nail -biting phase, a "lily" just being rounded and about to be wolfed, when one of the kid's mom shouted, "Shruti! Your time is up"!

Imagine! I didn't realise Subha was such an enthusiast of Categories (a.k.a "memory" or " buttercups")that she kept time. No, I was wrong. The kid solemnly cheesed it and went upstairs to her music classes or whatever.Soon the players dispersed, leaving me to spend the rest of the evening playing "catch" with Prahlad.

Coming to think of it, how often have I seen these kids play, anyway? Once a week?
And then, in my categories-playing days, the teams were three times the size, the play area was 10 times bigger and no parent set time.

It cuts both ways, of course. A small team means there is no luxury of the O.B - even my two-year old ran around and looked important. But then, I would rather be the O.B and run around till the yonder sun sets than be a pro and live on an allowance of 20 mins a day.

P.S: The title should have been "Games People Play". Hanged if I know why the system chose to transliterate it into Tamil, and that too in this ghastly fashion!

The White Tiger...

...is the "Indian book for the Western reader", fully formula-compliant.

If you are a non-Indian visiting India after reading this book, you may expect a water buffalo ride from airport to check in at the nearest slum.You may even leave your tooth brush at home as Adiga insists that Indians use the neem-bark instead.

The protoganist is a criminally insane desparado brought up in a slum (what else?) , who kills his master to acquire capital for his start-up.

- That, is what Indian entrepreneurship is all about, preaches the book. That, and bribing the already well-oiled Government machinery.

Oh yes, you have the mandatory open-air defecation scene as well.

Adiga makes a few interesting observations from time to time that keep you going.
Like this: "The poor want to eat , get fat and look like the rich; the rich want to slim down and look like the poor" True, what?

The rest of the book is the usual "Indians-are-so-poor-that-they-survive on- left-overs-in-dustbin" story.

And, as usual, in the end, this protagonist becomes rich and lives happily ever after.

Jai Ho!

டி.வீ..

ஒரு மாசம் முன்னால் ஒரு நாள் மாலை டி.வியை ஆன் பண்ணினேன். "ஆ..கஸ்தூரி...போயிட்டியே...பப்ப்பூ" ன்னு ஒரு குடும்பமே அழுது கொண்டிருந்தது. அப்பாடா! ஒரு வழியா முடிஞ்சா சரின்னு நெனச்சேன்.

நேத்து பாக்கறேன், அதே கஸ்தூரி சீரியலில் யாரோ ஒரு ஆள் கோயிலிலே உட்கார்ந்து, சுத்தி இருக்குற மரம், செடி, கொடி, ஐயர் எல்லாத்தையும் காக்கா மசால்வடயப் பாக்கறா மாதிரி "ஒரு ஆங்கிள்"ல பாத்துக்கிட்டிருக்கார். ஆஹா! புரிஞ்சி போச்சு. சாருக்கு "பழசெல்லாம் மறந்து போச்சா"? இத வெச்சே ஒரு வருஷம் ஓட்டுவாங்களே?

அடுத்த வருஷம் இதே நேரம், இதே ஆள் லாரிலே அடி பட்டு ஆஸ்பத்திரிலே கெடப்பாரு. எழுந்த உடனே, "பழசெல்லாம் நினைவுக்கு வரும்".
இப்படியே கஸ்தூரி முடியும், ஆனா முடியாது.

சீரியல் தான் இப்படீன்னா, சன் டி.வில எல்லா நிகழ்ச்சிகளுமே பல வருஷமா status quo வை அப்படியே காப்பாத்தி வருகின்றன.
இன்னமும் "அசத்தப் போவது யாரு"ன்னு வாரா வாரம் அதே பத்து பேர் அதே ஸ்டேஜுக்கு வந்து, அதே மாதிரி வரிசையா ஜோக் சொல்லறாங்க. வாராவாரம் இந்த ஜூவைப் பார்க்க ஒரு கெஸ்ட் வேற! அவரும் "அசத்தப் போவது பாக்காம நான் தூங்க மாட்டேன், சாப்பிட மாட்டேன், பல் தேய்க்க மாட்டேன்" ன்னு அதே மாதிரி பல்லவி! "அசத்தின வரைக்கும் போதும்,போய் புள்ளைங்களப் படிக்க வையுங்க"ன்னு என்னைக்குத்தான் அனுப்பப் போறாங்களோ!

இந்த ஷோ வில் சின்னப் பையனா அறிமுகம் ஆன ராமகிருஷ்ணனுக்கு இப்போ மீசையே முளைத்து விட்டது.

இந்த போகிக்காவது பழசயெல்லாம் தூக்கிப் போடுங்கப்பா!

இதுக்கெல்லாம் அவார்ட் கிடையாதா?

இதைப் படிக்கவும்:தீபாவளிப் பிரச்சினை

எனக்கு ரொம்ப நாளாவே Food Bloggers மேல ஒரு காண்டு. இருப்பதிலேயே food blogging க்கு ஒரிஜினாலிடி தேவை இல்லை. அம்மா/பாட்டி/ சமையல்காரர்/ சக பிளாக் - இப்படி யாராவது மண்டபத்துல எழுதிக் கொடுத்ததை இவங்க பிளாகிலே போட்டு , அவார்டுகளை அள்ளறாங்க!

எல்லா food bloggers சும் "இதோ ரெசிப்பீ ரெடி. கைல எடுத்து வாயிலே போட்டுக்கோங்க" என்பதோடு நிறுத்திடுறாங்க. நல்லா வந்தா வாயிலே போடலாம்,வராட்டா என்னா செய்றது?

இந்த ரகசியத்தை எந்த f.b யும் சொல்லாததால், நான் இந்த சேவையை செய்யலாம்ன்னு நினைக்கிறேன்.

இந்த மோகண்டாலை எடுத்துக்கோங்க, அதை கஷ்டப்பட்டு கிண்டி, கிளறி,குத்தி, பேர்த்து, தூர்வாரி அப்புறம் ஏன் தூக்கிக் கொட்டணும்? இப்படி ரீமிக்ஸ் பண்ணலாமே?

1. மோகன்பால்: கத்தியால வெட்ட வரலையா? அப்போ அகிம்சை வழியிலே போயிடுவோம். மோகண்டாலை உருட்டி டிரேயிலே மோகன்பாலாக வைக்கவும். (மிருதுவா இருந்தா மோகன்பால். கொஞ்சம் கடினமா இருந்தா மோகன்பாம்.)

௨. மைக்-மோகன் டால்: உருண்டைக்குக் கீழே குச்சிகளை சொருகவும். உருண்டைகளை கலர் பேப்பரில் சுற்றவும். நம்பி வரும் விருந்தாளிகள் கையில் "லாலிபாப் ஸ்வீட், எங்க வீட்டு ஸ்பெசல்" என்று அடித்து விடவும்.

3. மோகன்-ஜாம்: கடாயிலே இருந்து பெயர்த்து எடுத்து அவனிலே ரெண்டு நிமிஷம் வைக்கவும். இதுதான் மோகன் ஜாம். இதை பிரெட்டுக்கு நடுவிலே பதுக்கி, "ஹோம் -மேட் ஜாம்" என்று வர்றவங்க வாயிலே திணிக்கவும். அப்படியே வாயடைச்சுப் போயிடுவாங்க!

நீங்கள் இந்தியாவில் இருந்தால், இந்த ரீமிக்ஸ் ஸ்வீட்டுகளை dispose செய்ய சில வழிகள் உள்ளன:
1. எலிப்பொறி: மோகண்டால் எலியை பிடித்தாலும் ஓகே.எலிக்கு மோகண்டாலைப் பிடிக்காட்டாலும் ஓகே. மறுநாளே வெளிநடப்பு செய்திடும்.

2. பண்டிகை இனாம் என்று தலையை சொறிந்து கொண்டு நிற்கும் பால்காரர்/ வாட்ச்மேன்/இத்தியாதிப் பேர்க்கேல்லாம், "கட்டாயம் ஸ்வீட் எடுத்துக்கணும்" என்று 50 ரூபாய் இனாமுக்கு 50 கிராம் மோகண்டால் என்று காலி செய்து விடலாம்.
இதிலே நமக்கு ஒரு லாபம்: அடுத்த பண்டிகைக்கு இனாம் கேட்க மாட்டார்கள். ("ஐயோ! அந்தம்மா ஸ்வீட்டக் குடுப்பாங்களே!")

ஆனால் கீதா, டூ லேட்! நீங்க தான் எல்லாத்தையும் கொட்டிட்டீங்களே!
பரவாயில்லை! கார்த்திகைக்கு பொரி சரியா வரலைன்னா என்கிட்டே சொல்லுங்க. உங்க பொரிய வெச்சு கணிப்பொறியே பண்ணிடலாம்!