PanneerSoda

Prat and the Fruit of Wisdom! (4)

2010-03-18T19:09:00.005+05:30

Plus ça change, plus c'est la même chose, meaning the more things change, the more they remain the same.

Prat discovered that school continued to bore him, this time for a different reason.

Somewhere in the middle of History class, when he could not take it any longer, he got up and said that history should confine itself to facts and not reflect the political ideology of the ruling party.

"Shut up and sit down", was the response he got.

He gave a hard time to Ms. Rao by pointing out mistakes in the text book.

He nearly knocked his Maths teacher out of her breath by working out a problem in seconds- and then gave her a few tips on teaching.

For the first time, Prat was left all alone at lunch. As he ate quietly, a cricket ball grazed his forehead.

"Oh! Sorry", said his class mate as he picked it up. "Though I suppose it might help to repair whatever damage has happened there", he sniggered, pointing at Prat's head.

Prat's roster of irked acquaintances increased on reaching home.

When he told his mother as a matter of fact, that none of her dosas came within an inch of Euclid's definition, she took it personally and muttered something about a thankless job and ungrateful children.

As he ate, the door bell rang.It was his neighbor,Haranath Babu, looking highly agitated.

"I need to talk to you! Your son said that my son is the living embodiment- if that's the word,of Schopenhauer's philosophy - if I remember the chap's name right.I want to know what this is all about!"

"There must be some mistake", his mother tried to placate him."My son can't recognize an embodiment if you bring it to him on a plate and Schopenhauer is a sealed book to him."

"I know! Obviously, you have been teaching him to talk like this!", accused Mr. Haranath.

"Me!", his mum reeled.

"Yes! The next time I hear such a thing, I will complain to the Association. Ask your son and his friend - this chap Schopenhauer to keep away from me!"

After his mother closed the door, she sat down, cupping her hands to her forehead.

At night, Prat heard his parents having a quiet conversation outside his door.

He caught words like "exam", "stress","doctor", "nervous break down" and "hospital" before drifting off to sleep.

............

When Prat woke up in the morning, he saw his mum making circles in front of his face with something cupped in her right hand.

"What is this?", he asked.

"To ...eh...ward off the evil spirit", said his mum, worrying what he would say to this.

"Wow!", said Prat,"Can we actually see it - the evil spirit?"

A collective sigh of relief went up from his parents.

"Don't be stupid, of course you can't",they said.

.....

Prat never saw the old man again. In time his memory of the man's face became dim, till all he could remember was his pot belly and his large flap like ears.

Prat still thought of the W-Day with a shudder.As his experience with the Fruit of Wisdom taught him, though the wise and the foolish were actually 2 extremes of the spectrum, the world treated them alike.

No, reflected Prat. The scales were tipped: the fools at least had company;the wise had none.

And he was immensely grateful that he belonged to neither of the two extremes.He was glad that he was whatever he was.

(end)

Prat and the Fruit of Wisdom! (3)

2010-03-17T19:39:00.006+05:30

"But then, tell me something,", said the plump old man ,as he came over and sat down next to Prat," If this fruit was indeed such a big deal then why did Ganesha throw it away?"

"He is a God, don't you know? So he does not need this stuff"

"If he did not need it, then why fight for it in the first place?"

Prat thought this over. The old man's face broke into a smile , seeing the perplexed look on Prat's face.

"Son,it is indeed possible to get whatever you want. But there is a price that has to be paid. Sometimes, the price that you need to pay may be so high that you may decide that you don't need the stuff. Right?"

"So, what are you getting around at?"

The old man chuckled, clutching the sides of his ample frame, "I don't see how I can get any rounder than I am. But what I want you to understand is this: what you desire may not be what is best for you. Which is why God does not grant you whatever you want. He only gives you that which is right for YOU. Got it?"

Prat began to wonder if he should get up and leave the pudgy old man driveling to himself.

The old man seemed to read his mind. "I see that you are still not convinced.Here,", he said , offering a pea-shaped fruit to Prat.

"This is the Fruit of Wisdom that you seek. Take it"

Prat was wondering if this man was a fraud or mad or was just trying to be funny.

"Looks like you don't want it. Fine then, " said the old man,getting up.

"Wait!", said Prat and held out his hand.

As Prat gulped down the fruit, the old man continued, "This fruit will give you wisdom beyond your age. But its effect will last only for one day. After that, it will leave you - not because you don't deserve it, but because you will find that you are better off without it."

Prat was hardly paying attention as he picked up his bags and ran outside the temple, his heart racing.

"I guess we should leave now, too", said the old man and walked back towards the temple, even as a small black rat scurried after him.

(tbc)

Prat and the Fruit of Wisdom! (2)

2010-03-13T14:56:00.006+05:30

Prat passed the Ganesh temple on his way to school. To think that the solution to all his troubles lay right there unattended was agony to his soul.

He some how had to grab this fruit before his exams began. He did somehow manage to get good grades even otherwise. But then, which parent wants good grades? You simply have to be the class-topper.

Prat wondered what was the point of having a ranking system if all children in a class of 40 were meant to come first? Even he could see the impossibility of it. He wondered why adults hadn't figured it out yet.

So absorbed in thought was he, that he hardly paid attention to Puru's nudges during his Science class.

"Pradhweep! What is NaCl?",asked Ms. Rao.

Startled, Prat got up from his seat and mumbled "Um...Nacle?"

The class roared. Ms. Rao silenced the class with one look and turned to Prat.

"Are you trying to be funny? I'm asking you the full form of NaCl."

His mind still furiously trying to figure out a way to get the elusive fruit, Prat suggested, "eh.. Not Available,Considered Lost?"

After a few seconds of stunned silence, Ms. Rao recovered and said patiently, words trickling out of her mouth in a cold,even tone:

"Sodium Chloride, which is nothing but common salt. You will write out the formula a hundred times and hand it in tomorrow"

As the bell rang and Ms. Rao swept out of the class, Prat smiled to himself.

Write a hundred times? Of course he won't.In a matter of days, he was going to become the wisest person on earth. He will then, probably question Ms. Rao on formula and other such rot. He may invent a sickeningly lengthy chemical formula for common dog stool and make her write it out a thousand times - with her feet and then tear out the pages and make her eat them for lunch - and dinner,thought Prat.

Pleased with the idea, he picked up his bag and walked back home.

.....

Prat sat by the steps of the tank near the Ganesha temple, exhausted.

Beside him lay his water bottle, his shoes and his lunch box and a small puddle of water, which was all that the above equipments could empty out of the tank.

At this rate, Prat felt, he may need a lifetime to get the Fruit of Wisdom.

Then, he had an idea. What you need to do, when you want something from the Gods above, is to follow the good old barter system.

Say, if one needs to pass one's exam, the standard fare was one coconut and five rupees.

Prat wondered what was the going rate for Fruits of Wisdom. He tentatively took out his solitary one rupee and dropped it into the tank.

For a while, except for the small ripple in the water, nothing happened. Then he heard a voice right behind him:

"What are you doing, son?"

Prat turned around to see a wisened old man looking at him, with an amused expression. Prat explained his mission.

He half expected the old man to laugh at him and shoo him out, in typical grown up fashion.

"Hmm..", said the old man.

"Is the Fruit of Wisdom down there?", asked Prat

"Of course it is", said the old man.

(tbc)

Prat and the Fruit of Wisdom! (1)

2010-03-13T08:50:00.008+05:30

"And then Muruga climbed on his peacock to travel around the world. Ganesha went around his parents 3 times and claimed that his parents were his world."

"Mmmm"

"Ganesha won the race and got the Fruit of Wisdom. Muruga was very angry and left Shivaloka."

"Mmmm"

"Shiva and Parvati consoled him and brought him back. And they lived happily ever after"

Prat's dad shut the book and said "Now, story over. Sleep time."

"Wait!", said Prat."What happened to Ganesha?"

"Oh! He lived happily ever after too", said Prat's dad resorting to the stock reply.

"But did he eat the fruit?"

Prat's dad quickly drew a flowchart mentally. If he said yes, then his son's next question will be "Did he become wise?". A "yes" here will damn his earlier assertion that Ganesha was the wisest of Gods. A "no" will expose a gaping hole in the current story.

"..ah! No. Since the Fruit caused the fight with his brother, he threw it away."

"Where?"

"Mmm..into a lake"

"Which lake?", persisted Prat.

"The one near the Ganesh temple. Now sleep.", said dad, suppressing a yawn.

"Is it still there?", asked Prat, sitting up.

"Ah..yes. Now sleep.", said Prat's dad and closed the door of his son's room.

As he walked back to his room, he commended himself on his capacity to think on his feet.He wondered what Prat thought of his story.

To be sure, Prat did think about it. Of course, he thought about it. In fact, he thought about nothing else over the next two days!

.....

"What has come over him?", asked Prat's mom over coffee, observing her son finish his cup silently and head to the bathroom. "He seems moody and wrapped in thought these days."

"Exam!", exclaimed Prat's dad and they exchanged a knowing look.

Around mid-March all children in the city developed a tensed,sapped-up air, their cheerfulness returned to store, to be unleashed with renewed gusto in April.

As Prat's mother oiled and parted his hair, Prat still held on without protest.

As he finished his idlis, he said, "I'm sure you could use a satellite."

"What?", asked his dad, looking up from the Hindu.

"To find It"

"Find what?", queried dad, the editor of the Hindu still holding three-fourths of his attention.

Prat rolled his eyes upwards and got up from the table.

As he picked up his bag and left the house,his mother let out a sigh.

"Children!", she said.

"Adults!", sighed Prat as he got into the elevator.

(tbc)

Prat, and the curious case of the valentine! (5)

2010-02-20T17:23:00.004+05:30

"Is your uncle in?", asked the girl.

"Oh.. yes", croaked Subbu.

The girl came in , carrying the puppy.

"Hello!", said his uncle gruffly and waving a chair at her.

"It is Chakku. He seems to have eaten something that didn't agree with him. Looks like bits of paper..He has a tummy upset.I wonder if you have some fenugreek leaves with you? "

The uncle became more genial. "Sure! I would also suggest giving him turmeric water,arrow root water or a drum stick and carrot concoction that I generally use."

"Wow!", said the girl." I usually use mint juice topped with sesame seeds and buttermilk for myself"

And as an aghast Subbu watched, the tete-a-tete continued,disturbed somewhat by excited yelps from Chakrapaani. From sesame seeds, it now proceeded to the relative merits of amla juice and ginger syrup;the unavailability of pure Tulasi or Arugampul; the poisonous nature of coffee and tea and rising popularity of the aloe vera herb.

Mr. Sri offered the girl jeera water and she accepted. As they proceeded to the kitchen still talking excitedly (the girl had some doubts on barley water dicoction, which she wanted cleared up), Subbu stopped reeling.

How wrong he had been about this girl! Already a week of partaking his uncle's meals had left him in a reduced condition. At the thought of spending an entire life with leaves and roots for sustenance appalled him.

And, he had already sent her notes...As Subbu searched frantically for the note, an excited Chakku ran over from the kitchen. As Subbu lifted the envelope to tear it to pieces, Chakku went hell for leather for his favorite (in fact, his only real meal)dish, snapped it from Subbu's hands and feasted on it.

"...I am so glad you told me about the Chiththarathai recipe..AAAAAHHH!!", shrieked the girl.

"PAPER? YOU FED HIM PAPER?? SO YOU ARE THE ONE???"

"I...ugh.. I..", said Subbu, backing off towards the door.

He disappeared from view, deftly dodging an orange peel and a jar of fenugreek.

.........
I wonder if there could ever have been such a shower of happy endings?

Subbu gave up his struggle with the UPSE and went back home and stayed there happily ever after. Mr. Sri finally got some peace as the girl left Chakku at a kennel club to recover from the side effects of his paper consumption and to stay away from the temptations of the city.

And,when Mr. Sri heard the whole story, he warmed up to Prat and donated liberally to Project Tiger.

And as for Chakku, he had the time of his life ,freaking out with the boys at the club. He missed the scented somethings that the boy used to bring, but now, as he scooped a pawful of dirt and examined contents, he confessed to himself that he was very happy.

(END)

Prat, and the curious case of the valentine! (4)

2010-02-20T16:24:00.004+05:30

Prat loved the scheme. First, there was an undercover job to do. And then, there was the money - not much, but if things proceeded well, then he could at least buy one ticket to aid the Tiger cause.

After a week of campaigning for the uplift of the endangered cats, Prat's mood was definitely sullen.Public indifference to the fate of the national animal was so profound, that he was glad that he did not belong to the species of Panthera Tigris.

Prat took the scented envelope from Subbu and ambled outside Hira's front door.Just as he was thinking of dropping it under the door and disappearing from the scene, there proceeded from behind him a series of yelps.Chakku, returning from an afternoon in Sri's garden, caught sight of the envelope.

At the scent that emanated from the object, Chakku's eyes lit up. He made a dash for the object, flung himself at it, devoured the contents, slurped, licked, wagged his tail and gave Prat a look of heart-felt gratitude.

"Did you give her the note?", asked Subbu.

"Yes"

"What was her reaction?"

"I...eh...she wagg...I mean she seemed happy"

"Happy?"

Prat thought.Yes! No doubt about it.

"Very very happy", he asserted.

Over the next week, Subbu spent sleepless nights carving out his letters, which Prat promptly took delivery (FOR CASH only)in the morning and gave to Chakku. Chakku waited eagerly every day for his favorite snack and did not leave even the last vestige of Subbu's efforts to go anywhere but inside his tummy.

At the end of the week, Subbu decided that the time had come to dispense off Prat and deal with the matter himself. He had just finished his eighth letter - his best, he thought. He had even drawn a picture of himself and Chakku in an embrace - that should clear out the "insensitive brute" tag and bring home the bacon.

"Is any one in?", asked a musical voice from without - which as Subbu judged correctly, was the voice of his beloved.

"Come in", he said tripping over the sofa, the chair, the flower vase and the doormat.

(tbc)

Prat, and the curious case of the valentine! (3)

2010-02-20T16:21:00.002+05:30

On the first morning of his arrival, Subbu spotted a stunning girl walking past his balcony, with a puny little puppy in tow. Subbu nearly fractured his limbs by climbing over the balcony, sprinting up the opposite side and then, sprinting back to meet this girl.

"Hi!"

"Hi!!"

"Hi!"

"Hi!"

Upto this point, everything was fairly chummy. Then, Subbu made a serious blunder.

"Nice dog", he said referring to Chakku. "Hei! doggie..doggie..", he said, hoping to ingratiate himself with the dog.

The girl shuddered.

"He is NOT DOG! HE IS CHAK..RA..PAA..NI..THAT IS 2 As", she bellowed and walked past him, muttering something about insensitive brutes who cause all the trouble in the world.

As Subbu stood licked to a splinter, he saw a dirty little kid talk to the queen of his heart and give what looked like a receipt book to her.As the girl walked away, Subbu cornered Prat, and explained his scheme.

All he needed was a sort of messenger , reasoned Subbu. If he could use this kid to pass on notes to this girl from time to time on the conditions of his heart, then things might work.

But then, Subbu probably holds the world record for the maximum number of rasperries.
His life was a series of wooing, getting-a-black-eye,recovering and then wooing the next girl.

Prat agreed to take the surreptitious note and hand it over,for an agreed fee.

And Subbu sat down to rhyme Hira (which was the girl's name), with "Mera" (mine), "thera" (yours)and "jaljira".

(tbc)

Prat, and the curious case of the valentine! (2)

2010-02-20T10:25:00.004+05:30

Subbu was Mr. Sri's nephew. Mr. Sri despised all his near and, if I may say so, dear ones. They gave him that pain. Whatever they did, it sickened and bothered him.

Not that Subbu ever did do anything.

Subbu, at an emotionally weak moment, opted to write the UPSC exams in 2006. Failing to make the grade by a narrow margin, he again took the exams in 2007, 2008, 2009 and looked like carrying on in this fashion till the supply of UPSC exams gave out.

His mother, eager to produce the first service-man in a family of landed gentry, consulted her astrologer. And the astrologer revealed that all that stood between her son and the first civil servant in the family, was a trecherous Saturn and a change in venue was all that was required. On his advise, she packed him off to Hyderabad,after writing a thoughtful word to her brother.

"Lunch?", offered Mr. Sri stiffly.

"Oh my, I am starving", said Subbu.

And Mr. Sri led him to the charpoy and waved a hand at the mass of potato peels, orange peels, banana skins, fresh carrots, spinach and other medicinal herbs.For, "the garbage" that Prat had pointed at, was indeed, Mr. Sri's lunch.

All of Mr. Sri's relations put down Mr. Sri's temper to his peculiar diet. Mr. Sri's diet was entirely devoid of sugar (caused tooth decay), salt (hypertension), oil(cardiac arrest),tamarind (acidity)and spices(constipation and cancer).

"Eh....what is this?", inquired Subbu.

"Spinach,", said Mr. Sri, munching happily,"bucks you up if you haven't enough hemoglobin"

Whether Subbu's stock of hemoglobins were adequate or not, they certainly surged freely within the next two days.But then, this was more due to his sighting of the girl next door than due to Mr. Sri's bountiful lunch.

(tbc)

Prat, and the curious case of the valentine! (1)

2010-02-19T21:54:00.008+05:30

It was a fairly sunny afternoon in February.

The Sweet Home apartments gave the impression of a deserted mansion.Not a leaf stirred. Not a bird twittered.

To dispel doubts regarding the occupancy of the apartment,we may pop inside house number 101 on the ground floor. If you will place your feet carefully between the mass of potted vegetation, unpotted vegetation, assorted creepers and crawlers, and push yourself through the back door,careful not to dislodge the next set of plantation, you will observe a gentleman of formidable aspect, deeply engrossed in writing. So that we may not disturb his literary pursuit, the readers may please peep over his shoulder..

And what do you see?

We see that the letter is addressed to the editor of the Hyderabad Times, and is real hot stuff. I mean to say, when a man uses terms like "rapscallion", "vandalism","deliberate, pre-meditated acts of violence", we know he is upset about someone.

The readers, at this point, must wonder which of the various underground mafia gangs the gentleman has had the pleasure of knowing. I may give you the answer right away, as one who knows his story.

Mr. Sri, was essentially a home bird.After his wife's death, except for messing about in his wee bit of garden, he did not move around much. And all the above allegations were directed against his immediate neighbour, Chakku or Chakrapaani.

For Chakrapaani, seemed to have a knack for annoying Mr. Sri.When he uprooted a couple of Mr. Sri's plants, nibbled at a flower or two, played jump-n-catch with his creepers, answered nature's call precisely opposite his neighbour's front door and awakened a strained Mr. Sri's nap with a series of pitiable howls, he would consider it a day well spent.

There was a time when Mr. Sri caught him red handed - with a lobelia stuck in his mouth and marched him off to his mistress. The girl looked at the erring dog and turned to Mr. Sri.

Just when Mr. Sri was smiling to himself at the thought that the dog was going to get a drubbing, she stormed at him: "What do you mean by planting such dangerous plants within the reach of puppies? You could have given him indigestion, stomach cramp, toothache, loss of appetite,acidity, pain in the abdomen, weight-loss, bouts of vomitting or a fever..The next time I see any of your silly plants in my Chakrapaani's throat, I will call the SPCA. Good Afternoon!", she said and slammed the door on his face!

It was this sudden turn of events that propmted Mr.Sri to take up the matter with the editor of Hyderabad Times.

Mr.Sri had finished his letter and was continuing to write nasty post scripts, when the door bell rang.

"Uncle!", said the impish kid who stood without.

Now, what was his name? Bat?Brat? Pat?Mr. Sri could never remember.

"We are collecting funds for Save The Tiger Project", said the tick and handed him a recipt book.
"There are only 1411 tigers in the country, uncle!", said Prat.

"So what? Isn't that good enough?How many should there be?", snapped Mr. Sri.

1500? A nice round figure?, thought Prat.

"There should be lots of tigers, uncle", replied Prat, careful to avoid getting into specifics.

"Why?", demanded Mr. Sri

Prat sighed. This was the problem with his school. They send him out to extract money from such hell hounds without any preliminary training. He nearly strained a nerve trying to find reasons to have a world full of tigers.

"then... you... can go hunting every day?", suggested Prat.

"Humph!"

"or...may be you could keep them as pets...and feed them your plants and ..", Prat tried to peep into the house for inspiration and missed Mr. Sri's dirty look.

"...you could train them to take out your garbage", said Prat, pointing at the mass of vegetable peels and other left overs on the charpoy.

Mr.Sri gave one last, and by far the worst dirty look and shut the door.

Seconds later the door bell rang again.A fairly agitated Mr.Sri went back to give the little devil a fair mouthful of curses.

As he opened the door and glared at the exact spot where there should have been the devil's head, he found himself staring at a lean cylindrical piping dressed in a checkered shirt. As Mr. Sri strained his forehead upwards,he found that the cylindrical pipe had a head, replete with a beard, moustache and a cheery smile.

"Uncle! It is me, Subbu. You got mum's letter?"

"Come in",Mr. Sri groaned.

(tbc)

ஏன் எழுதலையா? அத ஏன் கேக்கறீங்க...

2010-02-08T20:44:00.002+05:30

"ஆஹா.. இப்படி இணையத்துல உலா வரும் ஒளிக்கதிரா திரிஞ்சு எவ்வளவு நாளாச்சு.."

"ஏய்!"

"யாரு? மனசாட்சியா?"

"மனசாட்சியா? உனக்கெல்லாம் அது இருந்தா பிளாக் எழுதுறேன்னு நாலு வருசமா மொக்க போடுவியா? நான் கீ போர்ட்."

"அட! பார்ரா! "

"உன் கிட்ட ரொம்ப நாளா ஒண்ணு கேக்கணும்: ஒரு பன்னீர் சோடா என்ன வெலை?"

"தெரியாது.."

"அத நீ கண்ணாலாவது பாத்திருக்கியா?"

"அத யாரு பாத்தா.."

"பின்ன எந்த தைரியத்துல அந்தப் பேர்ல எழுதிட்டிருக்க? உன்னை..."

"சரி விடுப்பா..இதப் போய் பெரிசா சொல்லிட்டு...இன்னைக்கு நான் ஏதாவது எழுதலாம்ன்னு இருக்கேன்...ஆங்! 2012 படம் பாத்தனே..விமர்சனம் எழுதுவோம்..."

"நில்லு!"

"ஏன்?"

"நீ எந்த இங்க்லீஸ் படமா இருந்தாலும் wikipedia போய் மொத்த கதையையும் நாலு தடவ படிப்ப. அப்போதான் உனக்கு கத புரியும். மொத்த படத்தையும் பதினைஞ்சு நிமிஷத்துல பாப்பே..இதுல விமர்சனம் வேறயா? என்னைக்காவது மாட்டினேன்னு வை.. கிழிச்சிடுவாங்க!"

"அஹா! சரியாத்தான் சொல்றான்! சரி, வேணாம், ஏன் பையன் ஸ்கூல்ல ஸ்போர்ட்ஸ் டே. அதப் பத்தி எழுதுவோம். என்...பையன்..."

"நில்லு!!"

"இப்போ ஏன்னா? "

"என்ன எழுதுவ? உன் பையன் ரெண்டர வயசுல வேகாத வெய்யில்ல கஷ்டப் படறான்னு ஒரு பிட்டு. அப்படியே கொசுவர்த்தியக் கொளுத்திப் போட்டு, நீ அந்தக் காலத்துல ஒண்ணாவதுல அடி பட்ட காயத்தைக் காட்டியே பன்னண்டாங் கிளாஸ் வரை ஸ்போர்ட்ஸ் டே பக்கமே ஒதுங்காதது.. இதுதான?

"அட! எப்படிப்பா?"

"இதத் தான நாலு வருசமா பண்ணிட்டிருக்க, ராஸ்கல்!"

"சரி வேணாம். நம்ம ரஹ்மானுக்கு விருது குடுத்தாங்கள்ள. அதப் பத்தி என் மனசுல சில கேள்விகள் அப்புடியே குமுறிட்டு இருக்கு.."

"என்ன?"

"மொதல் கேள்வி. இந்த "கிராமிய விருது", "கிராமிய விருது" அப்படீங்கறாங்களே.. எந்த ஊர் பஞ்சாயத்துல கொடுத்தது. ரெண்டாவது, கொல்லங்குடி கருப்பாயிக்கு என் அதக் குடுக்கலை?"

"மகா ஜனங்களே! நல்லாக் கேட்டுக்குங்க. இதுக்கெல்லாம் நான் பொறுப்பில்ல, நாட்டுல கரண்ட் விக்கற வெலையில கையில ஒரு கம்யூட்டர் கிடைச்சா இத மாதிரி வீணாப் போனதுங்க என்னத்தையோ எழுதுராங்கன்னா , நீங்களும் இந்த
கர்மத்தை எல்லாம் படிச்சு, கமென்ட் வேற போடுறீங்க. இந்த நேரத்துல நாலு செடிக்கு தண்ணி விடலாம், பட்டம் விடலாம், பம்பரம் விடலாம்.. ஏன் உங்களுக்கு தோண மாட்டேங்குது?"

"என்னப்பா.. படிக்கிற நாலு பேரையும் எழுந்து ஓட வெச்சிடுவ போல இருக்கே.. சரி, நான் என்ன தான் எழுதுறது?"

"ஒண்ணும் எழுத வேணாம்.. அடுப்புல என்னவோ தீயுது.. என்னான்னு பார்.. போ!"

"என்னப்பா.."

"போன்னு சொன்னன்ல.."

"சரி.. ஏன் கத்துற.."

".....@###"

"ஆஆ! போக விட்டு பொறமண்டையில மவுஸ விட்டு எரியுறான்..இது எப்போ மலை ஏறி.. நான் எப்போ பிளாக் எழுதுறது.."

நானோ எல்லாம் கிட்ட நிக்க முடியாதுல்ல?

2010-01-30T21:23:00.003+05:30

Making of வேட்டைக்காரன்!

2010-01-08T20:58:00.003+05:30

என் உச்சி மண்டைல கிர்ருங்குது
உன்ன நான் பாக்கைல சுர்ருங்குது

- இந்த ரக பாடல்கள் உருவான விதம் பற்றி சன் டீவீயில் அரை மணி நேரம் பேசினார்கள் .

- when a simple apology was all that was required!

Bushman Prat! (6)

2010-01-07T19:37:00.003+05:30

Prat's parents were seated in the back seats of the taxi as Prat slept fitfully between them.

They had had a sleepless night - and a lot of explaining to do to the habitues of the patshaala, Velu, his dad and the village elders.

"Home at last!", said Prat's mum as the taxi moved into Madhapur.

"Yes!No FIRs from this part of the city ", said Prat's dad.

"...at least for today", corrected his mom.

"At least today, I won't have to hear any parent screaming "Prat's mum", at me", continued his mother in a voice of immeasurable relief, as the taxi entered the Sweet Home.

"Ha ha", said Prat's dad.

"Ha ha ",said his mum.

As they got down from the taxi, they had a sinking feeling of foreboding as Mrs. Ali approached them:

"Prat's mum....."

(end)

Bushman Prat! (5)

2010-01-07T19:21:00.003+05:30

Watchman Thambi, had just commenced his evening routine. He was nearing 70, and was hard of hearing and sight. The residents of The Sweet Home really did not know what he would do when in face of a gang of robbers,except state his dying wish. But he attended dutifully to other aspects of his job - such as watering the plants and the overhead tanks.

And it must be said that he was such a sincere worker that only after he relieved the plants and the residents of thirst, that he attended to the aspect of watering his own throat.

He was now climbing up the ladder to peep into one of the tanks, when he thought he heard a faint crackle. And there - in the other side of the terrace, he saw what looked like- fireflies?

Thambi went in to investigate, carrying his Whisky bottle and his towel.Immediately,the children scurried out of sight.

At close quarters,what he saw was a whole family of fire-flies.

"Shoo!", he said to them, waving his towel.

"Bzzzz", said the firefly in reply and the towel caught fire!

"AAAAAAHHHH!", cried the watchman and promptly dropped his bottle of alcohol.

......

The search party in Govindapuram did a thorough job. This was the first time in the history of the place that a resident had managed to get himself lost. The locals felt proud of the fact and enlisted support so they could get to see the distinguished guest for themselves.

After combing the temple, the mutt, the river bank and the railway station, Prat's dad saw a unique sight - the Ved Paatshaala in different stages of ruin and a cow , which had something painted on one side in bright red!

"We are now on the right track", he said and went thither.

(tbc)

Bushman Prat! (4)

2010-01-07T18:57:00.003+05:30

Prat saw the cattle race into the school. He saw that the safest course of action now was to stay away from them and wait till they calmed down and became more reasonable.So, he proceeded to climb high up the tree and keep watch from there.

Inside the Paatshaala, it was mayhem. Cows Number 1 and 2, proceeded directly into the HQ,ignoring the panic-stricken pupils running hither and thither, and settled down to digest their lunch. Cows 4 and 5, attracted by the aroma from the kitchen, went into examine the contents.

Cow 3, the ring-leader, found a friend and companion in the teacher,and regarded him with interest. "It's all right if you have a tail in your head", he seemed to tell the frightened teacher, "What does the head matter? It is the heart that counts."

As the teacher proceeded to climb up the well, and hoist himself down with the help of the admirable rope,Cow No.6, which had a sudden attack of indigestion,cried out aloud for Gelusil, perhaps and attracted people from the fields nearby.

.............

The smoke signal operation was in full swing.

As the crackers started fizzing and cracking, the children forgot the original intention of contacting Prat, but reveled in the current moment. Just as they heard someone coming up the terrace,a rocket came to life from the heap and went and poked its firy nose into Mrs. Ali's sari in the clothes line.

"Oh no!", said Sara, not sounding sorry at all. The rocket created a sort of crater in the middle of the sari, big enough for Mrs. Ali to jump through.

"FIZZZ!", went another rocket,starting on an unplanned journey.

Things would have gone on on this fashion, and ended tamely, if not for Thambi.

(tbc)

Bushman Prat! (3)

2010-01-07T17:46:00.006+05:30

"Why are you crying?", asked Prat, approaching the cowherd.

"I want to go to the Talkies", said the boy.

Prat's heart went out to the boy. That is the problem in this world. The rich have money and the poor don't have enough even to go to the Talkies.Prat felt his pockets. Except for the remains of a yester-year chewing gum and a piece of murukku that had definitely seen better days, Prat was short of worldly wealth.

But, as it turned out,money was not the boy's worry. He had saved enough of it but his dad just wanted him to watch over the cows till evening - which means he will be late for the show.

"I will take care of the cows for you", offered Prat.

He had seen the boy Velu at work in the past 2 days and his job-description did not seem very difficult. Infact, all that Velu did through the day was doze under the tree while the cows managed their affairs themselves.

"OK", cried Velu, offered Prat his stick, and was out of the pasture and the road in minutes.

Prat fingered the stick and felt a surge of pride. He waved his stick around in mid air. He prodded a cow in the rear with it.

He stood in front of his bovine wards and shouted, "Attention!". The cows did not seem to mind at all.

"Stand-At- Ease!", shouted Prat and a cow mooed in full support.

This is the life, thought Prat. He will become a cowherd. Let his parents go back to the city. He saw a future for himself in this new avatar. He will teach a thing or two to these cows, he thought and may be one of these days, he will even have a horse to pursue ten ...hundred ..thousands of cows...

Prat decided to climb up the tree and remain in hiding till his parents left for the city. Then, he will come down and begin his New Life!

But,who will take care of the cows? Inspiration dawned on Prat. He now took out his watercolors and proceeded to paint a cow in the sides :"Belongs to Velu. Cow no:1", he wrote in bright purple.

- In minutes all the six cows blazoned in the sunlight in hues of orange, blue and blood-red, and displayed their numbers and the fact that they all belonged to Velu.

And, Prat had an even better idea. Why not tie up the cows by their tails, so none of them will wander away alone? Prat proceeded to pull Cow No.3 by the tail.

Now. the cows of Govindapuram had a peculiar habit. While they will never mind an under-sized cowherd substitute chastising them in foreign tongue, or giving them a coat of paint, they strongly objected to anyone touching their tails.

"MOOOOOOO", said Cow No. 3, which meant, "CHARGE!".

- And charge,they did,across the pasture and into the Paatshaala.

...

"It is dinner time. Where is Prat?", asked dad,looking at his wife through the film of mosquitoes.

"Must be out there somewhere", said his mum, climbing out of her arm-chair.
....

Abhi brought heaps of newspapers and periodicals and envelopes his father kept. "He usually just lets them lie there till mum shouts one day,then he tears them away. Might as well destroy these for him.", thought the good Samaritan.

Sara brought clothes. "They are all old clothes", she insisted.

But Sid came to the party with what was undoubtedly the best stuff - crackers left over from the previous Diwali.

(tbc)

Bushman Prat! (2)

2010-01-07T17:24:00.002+05:30

Govindapuram, as Prat's family had foreseen, was not a fiercely exciting spot. After one had seen the temple and the mutt and the puddle that went by the euphemism of 'Kaveri', there was nothing much to do but to put one's feet up and think how perfectly quiet everything was.

The above scheme suited Prat's parents very much.Prat, however, found the time hanging heavy. His grandma stuffed him up to bursting point at breakfast and he took to roaming around at will till evening. At sunset, he came home along with the mosquitos, rubbed ointment on the wounds, had dinner and slept.

On the third day of his stay, Prat as usual set forth on his saunter with a canvas and his water -colours.

Just behind his grandma's house was an expansive pasture, beyond which lay the Ved Paatshaala. On the day of his arrival, Prat saw several tufted young boys sitting under a tree and chanting something in an alien tongue. And judging that this was some species of school, he decided to keep well out of its way during his stay.

Prat spread out his canvas. "Seenery", he wrote - and proceeded to draw the ball of sun, the grassland, the six cows enjoying a communal lunch, the tree and the lungi-clad cowherd who was - crying?

.........

Back at the Sweet Home, the smoke signal wheeze was catching up. Prat's friends allowed a couple of kids from the neighborhood to join in the scheme.

"We will need to keep it high - so Prat can see it from the village", suggested Sara.

"How about the terrace?"

- They all agreed on the venue unanimously.

The following day was fixed as day of testing. The children promised to assemble in the terrace in the evening ,and to bring with them enough flammable material to rise a fire in Hyderabad, that could be seen from a remote town in the neighboring state of Tamilnadu.

(tbc)

Bushman Prat! (1)

2010-01-07T16:49:00.005+05:30

At the onset of the Hyderabadi summer, most families in the city attended to the business of the Annual Vacation. Most of them approached the subject with a gay, ambiguous idea of having a good time, somewhere. Prat's parents , however, had a well-defined objective:peace and quiet.

So, they usually spent their holidays in the remotest Timbuktoos of this world, where they reasoned, even a juvenile -delinquent-disaster-machine like their son could not get into mischief even if he tried.

And that year, they were to spend a fortnight in Prat's grandma's house in Govindapuram. Govindapuram was miles away from anywhere. The nearest town , Kumbakonam, was 6km away.

"We will drop e-mails", said Abhi.
"No, Grandma does not have a PC", replied Prat.
"OK, So we will call you", said Manu.

Prat's grandma did have a phone which was perennially out of order. Just as he was wondering how he could evade further discussion on this subject without his chums thinking what a dump his holiday-spot was, Sid cried out:

"So there is no phone there? What a dump!"

"No, My grandma's place is a village. Tribals live there. Real tribals you know? Like in the movies."

"Yeah?", his gang was now suitably impressed.

"So, ", Prat carried on, "tribals dont use phones and such things. They send out smoke signals"

"Wow!", said Sara. Setting something ablaze,seemed to them, the best possible way to make communication.

"How do they do it?"

"Simple. You start a fire to say "hi". The other chap starts another fire to say, "fine".. and so on you know. They do it all the time.", Prat said airily.

"You could send me a smoke signal from here. Tribals are always at it", suggested Prat.

Yes. But, the children knew, these tribals had tribal parents who saw eye to eye with them in the aspect of smoke-signals.

"We will try", they promised.The gang now looked at Prat with a grudging admiration. He was getting to spend 2 weeks with real tribals, while they only had phones and PCs and other useless stuff.

(tbc)

Prat and the Impeccable One! (4)

2010-01-04T11:46:00.004+05:30

And to top it all, Bala's mum announced that her girl will take part in the nationwide Growvita Little Champs contest.The health drink conducted a nation wide search every year for "Lil Champs" to feature in the company's ads.

"She is a champion of course,I shall be vastly surprised if she doesn't make it!", said Prat's mum cutting vegetables and giving Prat a censorious eye.

About a month later, the children were huddled together in the car -park and discussing the relative merits of Yokozuna over Hitman and the contributions of Scooby Doo to civilization, when the gate opened and in entered 2 strangers.

They wore T Shirts that said, "Growvita - Grow Vita Will" and asked the kids the way to Bala's apartment.

Prat led them along and wondered if he could sabotage the whole scheme. He half considered leading them to the locked apartment in the 5th floor.But then, Bala's mom appeared in the stairway, smiled with all her 57 front teeth and led them to her house.

May be because she was too excited or she did not want to seem rude, Prat was allowed to come in along with the honoured guests.

Bala was dressed up in sterile white frock, white socks, white shoes and a white handky.As she shook hands with the Growvita guys, her mum led them through her daughter's achievements.

"Sing valachi, Bala", commanded her mum.

Bala sat down, closed her eyes and started.
"Va............la...........chi....vaaaaaa......chi......"

Hideous, Prat thought and wondered why she didn't fast-forward the first line a bit.Bala was still trying different modulations of the first line, when the Growvita chaps said, "Wow!Excellent!Super!", gave her a rising ovation and put the tin hat on the rest of the song.

"Explain to them Copernicus Theory", Bala's mom unleashed the next weapon.

As Bala launched into a sententious lecture on the subject, Prat caught the judges rising a hand to their strained foreheads.

After 15 minutes, Bala was still going strong. But, the judges had had enough of Copernicus to last another life time. "Thanks", they said and clapped again.

"Would you like to hear her recite the Baghwatgita or the Soundaryalahari? ", asked Bala's mum as if she was asking them to choose between 2 flavors of ice-cream.

"No, some other time", they said, making a quick move towards the door.
They were bounding down the stairs when Bala's mom asked them if they would like to hear her daughter's poem "Reminiscences at Twilight".

The reply (most probably negative)was not clearly audible as Prat followed them out.

Back at the parking lot, the rest of the gang were eagerly awaiting Prat's report.

"Didn't you stop them from going to Bala's house?"
"No..I could not.."
"No, you stood there and helped Queen BlaBla."

"Here is your handky,queen", said Sid, picking up a leaf, pretending to lick it clean with his tongue and handed it to Prat with an elaborate bow.

Upon which,a fight ensued. Prat picked up Sid and held him over his head. After 3 rounds of combat, when Sid had a black eye and Prat a tear in his lips, they considered the argument settled and walked back home.

...........

A change had definitely come over Bala's mum. She now seemed to be able to close her mouth without any effort. Either she had gone for dental surgery or the Growvita guys had done it for her without charge.

As it turned out, the latter was the correct answer.Prat's maid (who got it from Bala's maid who overheard her master and mistress)broke the news to a stunned audience that Bala had not made it to the Champions' League - not by a mile.

"They wanted something livelier,it seems"

The parents nodded. Though their children did not know a thing or two about Geography or History, they definitely had more zip and brio than Bala.

And then, one evening, Prat's parents came into his room bearing an envelope. Inside was a picture - of Prat and Sid in fierce combat and the rest of the crowd cheering on.

"They have shortlisted this picture.", Prat's dad was telling him from what sounded like miles away, "You have done well - very well. All the best".

Prat was still staring at the picture when dad ruffled his son's hair and left the room.

(end)

Prat and the Impeccable One! (3)

2010-01-03T11:36:00.003+05:30

Then the kids executed Game Plan 2: Can't beat her,join her.

So, Sara got up at 5 o' clock to practice her classical music.Abhi tried poetry, Prat promised to make something for his mum in the kitchen and Sid vowed to take a stab at studying his lessons early morning.

They probably meant well, but as it turned out,GP 2 was definitely a wash-out.

Sara's attempted singing frightened the milkman who suspected dirty work afoot and ran away. The entire apartment had to skip their coffee that day and entreated her not to sing again or at least give the public sufficient notice.

Prat's attempted cooking ended in disaster as well, After his parents had put out the fire and salvaged what was left of the kitchen, they forbade him from entering it, ever.

Abhi nibbled at his pencil for half an hour and came with a topic - "God" - he wrote and double underlined it.After nearly half a day of frantic dictionary- searching, pencil-nibbling and paper-tearing, Abhi produced his debut verse:

"I like God
He gave us eye -pod,
I told him to put pass in qorterly,
He put pass in both half-yearly and qorterly,
I like God"

- He of course debated on whether God indeed created the IPod,it was most probably some company in the US, he thought.

"But God created the company, no?", reasoned the poet. At any rate, he couldn't find any other word to rhyme with God and had to leave it at that.

And then he took it to Prat for appraisal.

Prat thought it swell, just the right stuff, he said.

"You really like it?"
"Absolutely"
"Sure?"
"Sure!"
"Hmmm", sighed Abhi, tore his paper to shreds and walked off.

Sid got up at 5 am with his assignment on Indian History. Apart from the time India played an "away" series in New Zealand,Sid had never seen dawn. And then, Indian History is a poor substitute for Indian cricket in terms of entertainment value.

When Sid woke up at 8, he found dozens of criss-cross lines all over his assignment notebook. Artistic of course, but something told him his history teacher will not like it at all.

(tbc)

Prat and The Impeccable One! (2)

2010-01-02T21:12:00.006+05:30

The next morning, when Bala Saraswathi sat in her balcony, immersed in "Geography for Beginners", Sara grabbed her book and ran out.Bala followed her like a rabbit after a juicy carrot.

Once they had her safely inside Sid's house, they opened the book and started questioning her at random.

"What is Greenhouse Effect?"

Bala cleared her throat, rolled her eyes upwards and started off. And the children began to wonder why the hell she was reading the book when she already seemed to know it backwards.

"....supplementary information also available in Chapters 3 and 4 of Advanced Geography", signed off the Geek.

"What is the difference between Stalactite and Stalagmite?", asked Prat.

"A stalagmite ,from the Greek stalagma meaning "drop" or "drip" is a type of speleothem that rises from the floor of a limestone cave due to the dripping of mineralized solutions and the deposition of calcium carbonate." started Bala.

- What followed was probably the most head-throbbing lecture the children had ever listened to. She seemed to know Stalactites and Stalagmites so well that they could have been her brothers or first cousins or some thing.

"Tell me about the Chap Who Sang", Sid gave one last attempt.
"Would that be Tansen?", inquired the Impeccable One.

The name was new to Sid but he brushed it aside and said, "The Chinese Who Sang - came to India"

His chums beamed freely at him. They had their own geek here!

"Huien- Tsang", corrected Bala and took them through a good 20 minute discourse which revealed more about the pilgrim than even his mother probably knew.

When Bala gave her throat a maintenance - break in between an analysis of his writings, the children thrust the book at her and bade her out.

"Hmm", said Sid's mum from the kitchen, which was short for, "Now I know exactly how smart she is and make no mistake, I'm going to tell this story to everyone around."

The children looked at each other in a wild surmise. They were in a deeper hole now. Their name, which was already mud, will now sink to fourth-grade,QC-failed category of mud!

(tbc)

விரயங்கள் பல விதம், ஒவ்வொன்றும் ஒரு விதம்!

2010-01-02T20:12:00.005+05:30

ரொம்ப நாள் கழித்து சென்னை வந்திருக்கிறோம். மெரீனா கடற்கரையை 25 கோடி ரூபாய் செலவில் அழகு படுத்தி இருக்கிறார்களாமே? போய் பார்த்தோம்.

மெரீனா வழக்கம் போல் (வழக்கத்திற்கு அதிகமாகவே) குப்பைகளுடன் காட்சி அளித்தது. வழக்கம் போல் சுண்டல் பாக்கெட்டுகள், வேர்க்கடலைகள், பலூன் , பேப்பர் குப்பைகள், மீன்களின் பூத உடல்கள் ..

எங்கேப்பா 25 கோடி?

அப்புறம் தான் தெரிஞ்சது - மெரினாவுக்கு சற்று வெளியே மெயின் ரோட்டுக்கு இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் மரம் செடி நட்டு, பல்பெல்லாம் போட்டு, என்னவோ கம்பி கம்பியா புதுசா நட்டு வெச்சிருக்காங்க. நாங்க பாத்தா போது சீந்துவாரற்றுக் கிடந்தது. அங்குமிங்கும் இருட்டான அந்த நடைபாதையில் மங்கலாக பல்புகள் எரிய, ஒன்று புரிந்தது.
கொஞ்ச நாளில் இங்கே "சட்ட விரோதமான விஷயங்கள்" நடப்பதாக நியூஸ் வர வாய்ப்பிருக்கிறது.

"அழகூட்டப்பட்ட மெரினாவை" பார்த்து, அப்படியே பார்த்தசாரதி கோயில் போனோம்.
இன்னிக்கு சொர்க்க வாசல் திறந்திருக்கும், போய் மிதிப்போம்ன்னு போனா, அப்படி ஒரு கூட்டம். கோதுமையப் போட்டா நூடுல்சா விழும்- நெரிச்ச்சல்.

அதிலே திடீரன்னு ஒருத்தர், "இந்தப் பக்கம் படி இருக்கு, ஜாக்கிரதை"ன்னு அபாய அறிவிப்பு வழங்க, நல்லாக் கிளப்புனாங்க பீதிய! இன்னொரு பக்தர் "நம்மள்ள யாரவது ஒருத்தர் விழுந்தாக் கூட அத்தனை பேரும் நிஜமாவே சொர்க்கம் போக வேண்டியது தான்"னு பயம் காட்டுறார்.

ஒரு வழியா முண்டி அடிச்சு வாசல் கதவு கிட்ட வந்தா, எனக்கு முன்னாடி நின்ற பக்த சிரோமணி அப்போதான் வாசல் படியில் பஞ்ச அங்க நமஸ்காரம் செய்யுறார். பச்சக் குதிரை தாண்டாத குறையா வெளியில் வந்தோம்.

நம்ம நாட்டிலே பக்தி நிறைய இருக்கு - ஆனா பக்திக்கு ரொம்பத் தேவையான ஒண்ணு மட்டும் இல்லை - அமைதி.

இந்த சொர்க்க வாசலை மிதிக்க சுமார் பதினைந்து நிமிஷம் மூச்சைப் பிடித்து நின்றோம் - "உன் பக்திக்கு மெச்சினோம் - இந்தா கர்சீப் "அப்படீன்னு பெருமாள் வாசல்லே நிற்பார்ன்னு பாத்தா, அவர் எப்பவோ முதல் ஆளா வெளில போயிட்டராமே?

Prat and The Impeccable One!(1)

2010-01-01T10:56:00.007+05:30

To all the residents of The Sweet Home Apartments who were yet to celebrate their tenth birthday, Prat was a hero. He was The Chosen One, who got them out of sundry holes and assorted troubles. But, there was a time - during the Affair of the Impeccable One, that their hope in their savior was a little shaken.

The affair to which I allude started when Sid's neighbors, the Raos vacated their house and a Tamil family occupied it the following week. Of the master of the house, they saw nothing but a streak of black and white as he whizzed past them at the car park. The lady of the house, seemed have about 57 front teeth and therefore gave a permanent impression of good cheer.

The children bore these adults with the same vein of tolerance with which they bore most adults in their lives. But the Tamil family had a third member - Bala Saraswathi.

Bala Saraswathi, or Bala, was just the sort of daughter every parent wished for. She beat every other student in her class hollow since the day she joined school, wrote poetry, sang classical music and when she had to take a break from these pursuits, helped her mother in the kitchen or settled down to read a good book.

Parents in the Sweet Home Apartments were impressed, in fact overawed.

Soon , all that the children heard from their parents was what a sweet child Bala was and how they could never be like her.

Prat's parents actually refused to sign his report card citing poor scores as an excuse.

Sara's parents forced her to join singing classes.And there was a verse that Bala had penned on Nature that had Abhi's mum nearly in tears.

Sid's parents actually woke him up at 5 in the morning to see the holy sight of Bala, at that ungodly hour, sitting in the balcony, fully absorbed in her Arithmetic."He will get inspired", they reasoned.But all that Sid got was a cold in the head and a mounting dislike for his neighbor.

"Steps have to be taken", the children decided, "or our names will be mud."

(tbc)

Prat and the Fancy Dress Contest (5)

2009-12-27T08:52:00.003+05:30

I wonder if the readers have heard the story of Man asking God why he gave him 2 hands and only 1 mouth. It was one of those stories with morals and was touted around a good deal in those times. I have quite forgotten the moral (probably look before you leap, or some such thing)but God's stock reply was, "So that you talk less and work more."

And if God had been among those present on the 20th instant at The Blossoms High School Fancy Dress Contest, he would have considered the point of liberally increasing the supply of hands and not restricting the quota to two.

For if Puru had more hands, he would have:
(a) Held his dhoti firmly to his underpants
(b) Gathered up the other elusive end
(c) Adjusted his wig so he could see his fellow humans
(d) Held his stick securely

But he hadn't. And what ensued will go down in the history of the school as "The Fancy Dress Horror"

At first sight, Puru, it seemed to the audience, was leading a trail of a white-something. "He is a cloud!", said one kid. "Angel from heaven!", said a parent.

Puru, oblivious to the feast of reason he was creating, was now somewhere in the middle of the stage. Unsure of his lines and business as Mahatma, he waved his stick around genially.Well, it was meant to be genial, but unfortunately, the crook of the stick caught the mike. A few more attempted waves, brought down the mike with a thud.

A roar went up from the crowd. Puru, mistaking this as applause,now devoted himself entirely to waving his stick around.

And his efforts were handsomely rewarded. After the mike, he succeeded in uprooting a flower vase, a pile of nice books (to be awarded as prizes),a momento (a miniature statue of Liberty), the table cloth and he had also put out the eyes of the head-mistress and the teacher.

"Come On, Puru", encouraged the class. This was the first evidence of life that Puru had exhibited, and they decided it was their duty to egg on their comrade.

Mrs. Kothai, after years of preaching self- help to the masses, now decided this was the time to put it into practice.Getting up nimbly from her chair, she now proceeded down the dais, careful to avoid the objects that Puru had vanquished, his stick, his dhoti and Puru himself, who was in a frenzy and couldn't stand still.

The head - mistress and the teacher, fully understood Mrs. Kothai's intentions and followed suit. What started off as a fancy dress contest for kids, was now turning into an obstacle-course for the adults.And the results were as under:

First Place: Mrs. Kothai
Second: The H.M and the teacher.

As Mrs. Kothai was approaching the steps on the far end of the dais, she was struck in the midriff by something very large and very green.

Mrs. Kothai supposed she must have walked into her own nightmare, for the green object now seemed to be telling her that it gave oxygen.

.........

The object, we may tell our readers, was Purna, the next contestant. She was dressed as a tree and had been rehearsing her lines and business, which were:

"(Arms extended)I am a tree, I give oxygen"

And readers must also know that the children of the Blossoms School came in different sizes, like potatoes. While Puru was the "Small" size, Prat the "Medium", Purna was of the "Double XL" size. A strong punch from her would have sent a lesser woman reeling.

Mrs. Kothai, as it turned out,was wan but unscathed. She quickly got up and proceeded to the gate and was out of the school in minutes.

It finally dawned on Puru that things will be better without the wig.So, he threw it to the world at large and it safely landed on the H.M's head and beautified it beyond measure.

"Keep it up Puru", said an enterprising kid from the crowd.

As Puru stood the lone victor on the ruins of a stage,and Puru's mother approached the H.M with the ferocity of a mom-tiger,interrupted by Purna who was still giving out the information that she supplied oxygen,the H.M dived to the safety of her room, still wearing the Gandhi wig.

...........

Prat's mom and dad realised how quickly they had become adept in the art of making up. They knew the exact lines, the exact expression, even the right pauses.

While Prat was writing out his imposition ("I will be a good boy") a 100 times in the adjacent class room, his parents cinched the thing with the H.M

After half an hour of smoothing things over, the H.M said, "This is the last warning. I think Prat should have finished his imposition now,you may take him home"

In the class room, Prat had finished his lines. But there was still some space left in the black board. As his parents and the H.M approached, "HEAD-MISHTIS",he wrote in this space and underneath ,drew the picture of his H.M,with her skewed specs, dishevelled hair - and the Gandhi wig.

"PR........A...T"

(END)

Prat and the Fancy Dress Contest (4)

2009-12-26T19:54:00.003+05:30

A dhoti, Puru will tell his grand children someday, is like a house of cards- easy to unravel,but very difficult to assemble.

While Prat changed his costume in a jiffy,Puru was dismayed to discover that the dhoti had no buttons, no zip or even a procedures manual.

Puru had only managed to fix one end of the dhoti to his under pants and was running behind the other end, when Prat's name was called.

When Puru finally managed to gather up the other end of his dhoti, he realised that he still had no clue how to fasten it to his person. Then, there was the wig - Puru realised it was definitely big for him.

Puru was freely cursing Prat, Mahatma Gandhi, his dhoti, the spider Martin in that order when his name was called.

"oh no!", he said, dropping the dhoti in his panic.

Any other kid in Puru's place will never have left the safety of the class room in such a condition.But Puru had a conscience. Unlike Prat's conscience which retired from business when he turned 5, Puru's worked tirelessly.

It now told him: "Your teacher is calling, and you need to go!Go!"

-And so Puru went.
(tbc)

Prat and the Fancy Dress Contest (3)

2009-12-26T14:41:00.004+05:30

"The direct method never fails", was Prat's motto. When his subterfuge fell flat, Prat decided not to waste any more time. He cornered Puru and got down to brass tacks with him.

"You can have my nonwoilins, free ",Prat said, offering his stick. But, as he expected, the stick left Puru cold.

After promising him half of his Hotwheels collection,his robot and a vow never to call him Jerry again, Puru was still undecided.

"You can even have Martin", cajoled Prat. Martin was Prat's pet spider, which he kept in a glass jar in his class.Prat maintained that Martin could do tricks, though no one had ever seen him do any thing but laze around in the jar.

The deal was struck.The kids hurried into an empty class room and changed costumes.

.....

Prat's class broke into applause when they saw him on stage in a police uniform, unbuttoned at that! (To give Prat his due, he did try to button up Puru's shirt.But a seam came off in his first attempt and he tried no more).The shorts, which appeared baggy on Puru, seemed a little too tight.

"It is so cool..", was the class's unanimous verdict.

Prat waved the helmet at the audience.He even tried out a few stunts with his gun for the benefit of his fans.He relished his role and seemed to be in no mood to leave the stage.

At a teacher's hint, a volunteer came up and caught him by the shoulders and led him down. Just as the audience thought the show was over,Prat remembered the whistle and came back on stage to blow it. After making enough noise to awaken the dead, Prat finally decided to take a bow and come down.

As the applause died and plaster stopped falling from the walls,Prat's mother caught Puru's parents giving her a look of such intense loathing that she could have melted on the spot.

"Next contestant, Purushoththam", announced the teacher.

For a while, no one appeared.

"Puru", called out the teacher again.
.
(tbc)

Prat and the Fancy Dress Contest (2)

2009-12-26T14:02:00.003+05:30

A surge of envy filled Prat's bosom. That little Puru should do himself so well, and he, the pride of the school, should be pigging it in a dhoti, was too much to bear.

Readers must know that the prefix "little" had not been awarded to Puru without sufficient reason. Puru was definitely little by the standards of his class.He was also the only boy in the class who lacked the proper spirit.He always handed in his home-work in time, studied for tests and broke down if a teacher so much as stared at him too long.

His school mates called him "Jerry" but they knew that he was more mouse-like than Disney's creation could ever hope to be.

"Hi Prat!", said the mouse."Do you like my costume?"
Prat thought for a second. May be he could get Puru to switch costumes with him.

"It is horrible. The teachers wont like it, let me tell you. You will probably get expelled!"

"YEAH?"

"Of course, you could use mine if you like..it is the teachers' favorite costume , you know"

"YEAH?"

There was something in the tone of Puru's "Yeah?", that made it abundantly clear that Prat's ruse had not worked. Prat was not aware of the fact that the same strategy had already been tried by 3 Gandhis and 1 Tilak before him and Puru was now immune to it.

.....

A stage had been put up in the play area in front of the school. Parents were seated and attended to by volunteers. Contestants were gathered in classrooms just behind the stage.Prat's parents sat in the front row,along with couple of other parents.

The chief guest,Mrs.Kothai , of the Woman's Self Help Group fame, gave a stirring speech. Then the contest started.

After about 4 Gandhis, 2 Nehrus, a clown and a couple of Mother Indias, the teacher called out "Prat!"

"Prat..dressed as..", she paused and looked at his parents for information.

"Gandhi", Prat's mum whispered with suppressed pride.

"Prat , dressed as..", the teacher paused again as she saw the said contestant approach.

No, one must not suppose that the lady was hard of hearing.But, she was lost for words when she saw that the child's costume was so manifestly not Gandhian - for one thing he seemed to be carrying a whistle and a gun!

(TBC)

Prat and the Fancy Dress Contest (1)

2009-12-26T09:15:00.003+05:30

Every year, just at the start of the term, The Blossoms High School conducted a fancy dress contest for the children.And Prat had signed up for it this time.

"I will go as Ninja", he declared when he came home."DADADADAA",happily triggering an imaginary gun.

"No,no way", vetoed his mum.

"What about Tippu Sultan?"

Mum was considering this point, when Prat brandished an unseen sword at her.

"No", she said definitely.

Prat's parents decided finally to use this as a chance to instill some values in their kid.

"You will go as Mahatma Gandhi", they declared.

Prat at least tried to cut a deal: "OK, But I will carry a gun!"

"No!Gandhi never used a gun. He used non-violence!", said his dad.

"What is nonwoilins?", asked Prat, hoping it was some kind of high tech gadget.

"aahh... he used to talk to the enemy, reason with him.."

"What if the enemy did not listen to him?"

"Then.. he would wait patiently.."

"And then?"

"Then...", said his parents wondering what exactly Gandhi did.

"Then,", said Prat, "he would take out the belt from his dhoti and whip him!"

"Yaaa! Yaa! Take that", he said to the sofa, beating it black and blue with his school belt.

Prat's dad did wonder why Gandhi did not think of it, but did not dare admit it to his son.

...

After several rounds of persuasion and bribing, Prat conceded to dress up as the Mahatma.

On the day of the event, his mum dressed him up carefully.

His costume was perfect - the wig, the linen dhoti, specs and the stick.The dhoti probably did need a belt to keep it in place ,but considering their child's intentions vis-a-vis the belt,Prat's parents decided to skip it.

"The stick is used only for walking", warned Prat's mum.

On reaching school, Prat was considerably bucked up to see several of his friends in the same pitiable costume as himself. The girls were mostly dressed up as Kali or Mother India.

What caught every one's attention was Puru's costume. He was a policeman. He wore a helmet, carried a whistle and a gun!

(tbc)

Prat and the Unbidden Guest

2009-12-25T21:40:00.004+05:30

"PRAT!!", screamed his mum.

"What are you wearing? What is ....Where is the bed sheet..and where is Sid?"

Mum got her answers to the last two questions almost immediately. Something large and blue went past their balcony right-to-left, with Sid holding on to it.

"Sid!Sid!!What is he doing there?"

"He..",looking at the 3 murderous adults in front of him."He is going to get help."

"For what?"

Before he could answer, the Brigadier let out a groan. "Is that my folder?"

Prat unrolled the binoculars and gave it back to the guest.

"And these papers..are they...are they..", the Brigadier clutched his heart and sat down on the bed.

"I'm sorry Mr. Singh.", said Prat's dad, absently picking up the scraps of paper and putting them inside the folder.Just as he handed the folder, the pieces fell down on the floor again.

"Ved! I need help", shouted Prat's mom from the balcony.

"Just a min", said Prat's dad to the assemblage at large.

Outside,he called the fire service, the ambulance and Sid's parents.
Then, went to the kitchen and took out 2 aspirins. Plopping one into his mouth, he took the other to the bedroom.

The Brigadier meanwhile seemed to be bearing the shock well. He stood up to leave with a curt word of thanks - and fell back on the bed forcefully.

"THERE IS GLUE HERE! I AM STUCK"

A weaker man would have wailed. There were 2 kids around him - one gaping at him and the other oscillating yonder and a woman. And, the seat of his trousers has become inextricably mixed with the contents of a bed!

Prat continued to gape. This was turning out to be his best Sunday evening ever!

Prat's mom had finally got hold of the bed sheet and was entreating Sid to keep still.

Prat's dad took the Brigadier's arms and tugged. After a few attempts, Brigadier's person was freed of the bondage with minimum loss.

As the Brigadier sped a hasty retreat, the ambulance arrived.

......

As Prat nibbled at his breakfast the next morning, the phone rang.
Mum picked it up with hesitant hands. "Yes, Mrs. Ali. Sorry...very sorry...really...bad...we know..sorry.."

After a few more "sorry"s mum put down the phone and glared at Prat.

"Sid has got a fever and he is not going to school today."

"WOW!"

Prat caught his mom's eyes and changed it to "ow!ow!"

"OWW"

(End)

Prat and the Unbidden Guest

2009-12-25T20:03:00.005+05:30

"LIAR!LIAR!LIAR!..."

Sid went on..

They were looking through the glass door at the binge in the living room.They could see the guest chatting chummily to Prat's parents and munching something.

Prat thought hard.He had a reputation to keep. Moreover, he had promised Sid wholesome entertainment. It was his moral duty to provide it now, he thought.

"Wait. The man is holding my parents hostage. That's it"
"What!!",said Sid.

It helped Prat's cause that they couldn't see Prat's parents and couldn't hear what they were saying.

"He has tied them up. He is going to call his men and they are going to beat my parents..", said Prat, taking liberties in lip-reading the Brigadier's dialogue.

"We must save them!", declared Sid. "The door is locked from outside. We need to jump out of the window and get help."

It is not clear if it was Prat's belief in his own story or his desire not to miss out on any opportunity for window-jumping. But,Prat complied instantly.

"Send SOS from the window", said Sid.

Prat rummaged his parents' cupboard and pulled out a folder.

The 2 juvenile spies tore out pieces of paper and scribbled "SOS" on them.

The folder's thickness presented an idea to Prat's growing mind. "Here! Watch the terrorist with this binocular", he told Sid as he rolled up the folder.

"Hei! You need a disguise", said Sid.

"He has already seen us!"

"Yes! But if you were him and if you see you in a disguise, won't you think that you were not you, but someone else?"

Prat's head began to swim. Without further thinking, he assented.

They raided the bathroom. Prat's dad's shaving brush was removed off bristles.
They hastily took out glue from the cupboard and used it liberally to create a false moustache. Prat also sprayed some on his hair for added effect.

Sid took out the bed sheet,and took it to the window.

"We will tie one end to this bar here and lower ourselves down. May be we could swing like Tarzan and reach the other apartment."

"I will do the Tarzan stuff.", said Prat. "I am the captain"

"You need to keep watch on the terrorist."

After a few minutes of heated debate, Prat consented.

As Sid expertly lowered himself,Prat viewed the living room party with his binoculars.

Suddenly,as expected of a binocular, the figures appeared closer. He could even hear them now. "Thanks very much, sir", his mother was saying.

"My pleasure", replied the terrorist.

-And the door was opened.

Prat and the Unbidden Guest

2009-12-25T18:57:00.002+05:30

It may disappoint the readers to know that Prat's guest was not a terrorist, inasmuch as his parents were not spies.

He was the Headmaster of the Greendale Public School in Hyderabad.Brigadier Chatruhan (Rtd.), for the esteemed guest was he, was a strict disciplinarian. His school turned out, year after year, men of iron will and steely sinew, who looked the world in the eye. The Brigadier personally saw to it that there was no slip up in this process.

Prat's dad and mom had decided unanimously that such a school will be the making of their ward. But getting admitted , that too in the middle of the term, was a tricky issue. Their best chance was to oil up to the Brigadier, mellow him down and spring their question at the right psychological moment.

Prat's dad had already attended to Phase 1 of Operation Brigadier Buttering with considerable success and the man had consented to come over for dinner.

..

At five in the evening, Prat washed and dressed up. He put on his suit sullenly. As his mom oiled and combed his hair, he suddenly had an inspiration.

"Say! If I do as you say, can I have a dog?"
"No"
"It can catch burglars for you"
"There aren't any burglars around here"
"What if someone jumps through the window?"

"Prat!", said his mom. "We live on the eighth floor. If a thief tried to climb up to the eighth floor, he must be an ass"

Prat took a while to digest this new piece of wisdom.

"Can asses climb buildings?"

Just then the doorbell rang and his parents went to answer it.

The Brigadier,Prat was happy to note,fulfilled his expectations of a terrorist. He was muscular, tall and had beady eyes and bushy eye brows. He even had a scar!

Prat's parents were effusive in their welcome. Just as the Brigadier stepped in, they spotted Sid standing right behind him.

"I came to see Prat, auntie,Can I come in?'

"Sure"

"Where is the gun?" Sid hissed to Prat."In his pocket", Prat replied.

Prat's parents showed the Brigadier around their house.

As they stepped out of the master bedroom, the Brigadier gave Prad's dad a folder and said, "I had some urgent business and I came here directly, Mr. Ved. Can you please keep this folder somewhere safely and give it to me when I leave?"

"Sure,", said Prat's dad and put the folder in the cupboard.

"You two kids sit down and play here", instructed Prat's mom.

The master bedroom could be seen from the living room and they could keep things in check, she thought.

Also Sid seemed to like tagging alongside the Brigadier and peeping into his pockets.

"OK", said the children.

Prat and the Unbidden Guest

2009-12-25T18:09:00.003+05:30

(First of a series of short stories)

PROLOGUE:

At The Blossoms Pre- Primary School, teacher Nirmala sat at her desk and gnawed at her pen. On the table before her, lay Prathweep's(hereinafter called Prat)progress card. The teacher had filled in the basic details and had come to the "Activities During The Term" section. This is where she was stymied.

Activity? There was never any dearth of activities as far as Prat was concerned. The teacher recalled the kid's habit of tearing his craft paper and dropping the confetti from the window on innocent passers-by,his practice of taking the entire class with him when he needed to use the washroom, of sticking spoons in the cook's pigtail..

Probably seized by the Christmas spirit,the teacher decided not to come down hard on him. After careful thought, she wrote the following epoch-making words: "Prat chooses his own activities"

This report pleased his parents. "He is very independent and responsible," interpreted Prat's dad. "My kid is no problem at all. He simply chooses his own activities" said his mom.

"Hmmm",said Fate, "Just wait and see."

.........

5 years later..

Up in the Eighth floor of the Sweet Home Apartments in Madhapur, the routine of a sleepy Sunday morning was in progress. Prat's mom was in the kitchen, expertly transferring dosas from pan to platter. Prat's dad was reading the Hindu for the third time.

Priya switched off the stove and went to Prat's room at the back of the house.

"Prat"

"Yes", and a techni-coloured face appeared from the bed.

"What are you doing?"

"Painting," said the imp and went back to his master-piece.

"Go wipe you face"

Prat got down from the bed and proceeded to the bathroom.

"We are having a guest this evening Prat, and I want you to behave yourself."

Prat wiped his face and looked up at his mom.

"...which means you will wash up, wear your new suit, comb your hair,not speak unless spoken to.."

"I thought you said I should behave like myself?"

"No, no", said Priya, horrified at the thought. "You will behave yourself, which means you will not behave like your usual self...but..."

Priya threw up her hands is despair.

"Ved! Come here. Need your help"

Prats's dad, realizing that the voice came from his kid's room, rushed over with broom, dustpan and a washcloth.

"What's up?", he asked eying the room. Except for splashes of paint on the bed,everything seemed ok.

"Mom says we are having guests"

"Yes," dad nodded his head vigorously.

"So she says I can just be myself"

"Nonononono...", said dad hysterically.

"Did you tell him so?"
"No, I said.."
"Just the sort of .."
"Listen, you know what I meant.."

- Prat slipped through the open door, and out of the house.

Guest! Plumb on a Sunday evening!Prat never liked dressing up. One looked such a ...such a .. he searched his mind for a derisive term, and concluded, such a girl, dressing up.

And Prat knew it wouldn't stop with that. His mom will make him recite stuff from school..

There was always something, he reflected with a wisdom that belied his age.

"Hei!", shouted Sid from the fourth floor."Skating competition this evening. you are coming, no?"

"No,we are having a guest"

"oh,", said Sid sympathetically."Who is this guest?"

Pride did not permit Prat to say that he didn't know. So, he decided to improvise:

"He ...is..a big and bad guy.."

"Does he have a gun?" Six year old Sid judged people's goodness strictly from this stand point.

"Yes, ", said Prat now warming into his theme.

"He has a big gun. He is a terrorist"

"Wow!", said Sid. "But why is he coming here?"

"Because, ", said Prat leaning closer, "Don't tell anyone. My parents are spies."

"aaahhhh", ejaculated Sid.

"They are going to catch him", said Prat in a conspiratorial whisper.

"Can I come and watch?"

"Sure!", said Prat and walked back to the house.

Prat did feel a pang of guilt about his made-up story. But then, he reasoned: How do you know this guy is not a terrorist? His dad said only yesterday, that there were terrorists everywhere. He may be a terrorist after all and then everything will be fine.

(tbc)

Travails of a blogger...

2009-12-24T15:29:00.010+05:30

Dedicated to: Mr./Ms rrr

(By the way, that's a nice name.Can we call you r in short, or will that be too personal?)

I am perplexed. Bewildered, if you like.

And, as one of the nibs said, whenever the mind seems to be dazed and the situation more complex than the head permits, the best course of action is thus: You take out a pen and paper. Write down the various options. Strike out whatever is useless.

Don't strike out all the options.Remember to leave one out.- That's the whole point.

That one solution is the answer to all your troubles.

Now, what is bothering me is this: How does one dabble in more than one language?

After spending 10 mins with pen -n-paper, I had nothing on board but different ways to sign my immortal name.Then, the buzzing started.(Some old-model machines require to be kick-started)

1. The Major Sunderrajan Method: The thespian was adept in this art of switching between English and Tamil.

Like this: "Enna sonna? What did you say?", "Inga vaa, come here!"

I am told that at the height of his career, he could even switch between letters of the two languages:"in-co-ga-me-va-he-a-re", pausing merely a second to wipe his specs.But, try as I might, I will fall woefully short of the high standards set by this human thesaurus!

2. The Ramarajan Route: Thanglish,or Englipeesu, is the technical term. This involves rendering English in Tamil. Though Ramarajan is the master, T.R and Vijaykanth are equally good.

You may watch this video of T.R (vintage Thanglish!)

3. The Sujatha Strategy: Among writers, I think Sujatha, used more English terms than necessary. I still believe he used terms like "Schistosomiasis","Endorphines", simply to make his readers feel stupid.

4. Another blog: Easy. But with my inherent capacity to forget more things than I can even know,I wouldn't risk another ID -n-password.

- Granting statehood (bloghood?) to the English section seems to be all right. For, though I have not taken a census, I perceive an upheaval of sorts.Someone may set fire to my archives one of these days.

The best solution is probably one involving the Fourth Dimension. It still eludes me. When I do hit it, I will let you know.

Till then, I request protesters not to indulge in acts of violence. You may wear black arm bands when you check on Panneersoda.

பயங்கர சீசன்!

2009-12-23T20:02:00.003+05:30

சென்னையிலே சங்கீத சீசன் நடக்குதா? இந்த டிசம்பர் சீசன்ல இசை ரசிகர்கள் செய்யும் பல வித இம்சைகளில் முக்கியமானது: யாராவது ஒரு பல்லு போன பெரியவரை பாடச் சொல்லி, " அந்தக் காலத்துல இவர் எப்படி பாடுவார் தெரியுமா? இப்போதான் இப்படி.."ன்னு அவரையும் சங்கடப் படுத்தி , நம்மையும் கடுப்படிப்பது.

சமீபத்தில் அப்படி ஒரு ப.போ.பே.யின் வீடியோ யூடியூபில் காணக் கிடைத்தது.
(பெயர் வேண்டாம். அவர் ரசிகர்கள் என்னைக் கழுவேற்றி விடுவார்கள்)

"டா பா டா பா"

டப்பா? ஏழு ஸ்வரத்தில இல்லாத சுவரம் எல்லாம் வருதே?

"படாட பாட பட டப்பா .."

படாத பாடு பாடணுமா? யாருப்பா?

"டாடி நீ டப்பா"

டாடி நீ டப்பாவா? எஸ்.வீ.சேகர் டிராமா டைட்டில் மாதிரி இருக்கே?

"மமீநீ டப்பா.."

ஆஹா...பாரபட்சம் பாக்காம திட்டுறாரே?

இப்படியே கொஞ்ச நேரம் "டப்பா டான்ஸ்" பாடிவிட்டு பாட்டை ஆரம்பித்தார்.

"குடை ஒன்றும் இல்லை மையை மூட்டி கண்ணா.."

ஓஹோ! புரிஞ்சி போச்சு. குடை எடுத்துக்காம வெளியே வந்துட்டேன். கடவுளே மழை வரக்கூடாது. அதுதானே? மேல!

"கண்ணுக்கு தெரியாமல் நிற்கின்றாய்.."

ஒ! அதுவும் அவுட்டா . அப்போ கஷ்டம்தான்.

இப்படியே ஒரு வழியா பாடி முடிச்சதும் தட்டினாங்க பாருங்க. சேச்சே! அவரை இல்லை. கையைத்தான். அவரை தட்டினா ஒட்டடை மாதிரி பொலபொலன்னு உதிர்ந்திருபபார்.

ரசிகர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள். ஒருவர் என்னதான் ஜாம்பவானாக இருக்கட்டும். முடியாத வயசுல அவரையும் சிரமப்படுத்தி, எங்களையும் படுத்தி, எதுக்கு இந்த விஷப் பரீட்சை??

டமில் வால்க!

2009-12-23T19:47:00.002+05:30

போன பதிவின் சொச்ச மிச்சம்:

சேடன் பகத் "2 States" நாவலில் தமிழ் பற்றி இப்படி ஒரு கமென்ட் அடித்திருப்பார்:

"The Tamil alphabet is like one of those optical illusion puzzles that give you a headache if you stare at them too long.."

- இதப் படிச்சதும் நம்மாளு உடனே பொங்குவான்: "ஹிந்தி எழுத்து கூடத்தான் மண்புழு பூமிக்கடியிலே நெளியராப்பலே இருக்கு" ன்னு. இப்படி தொட்டதுக்கெல்லாம் பொங்காம யோசிச்சுப் பாப்போம்.

தமிழ்க் குடும்பங்களில் பிறந்தவர்களுக்கு நினைவு தெரிஞ்ச நாளுலே இருந்து ஆனா, ஆவன்னால்லாம் பழக்கம். புதுசா ஒரு அமெரிக்கனோ ஒரு பஞ்சாபியோ தமிழ் கத்துக்கறாங்கன்னு வெச்சுக்குவோம்.

இனாவுக்கு முறுக்கு சுத்திட்டு கிளாச விட்டு தெறிச்சு ஒடுனவங்க தான், அப்புறம் என்ன ஆறாங்கன்னு விவரமே இல்லையாம்!

இதுவே ஆங்கிலம் என்ன செய்யுது? 26 எழுத்துக்கள். ஒலி வடிவத்தில் எந்தக் குழப்பமும் இல்லை. எழுதுவதும் சுலபம். உள்ள வந்தவங்களை ஜெயமாலினி மாதிரி அப்புடியே கவர்ச்சி பண்ணிடுது.

பதது கிளாஸ் போனப்புறம் தான் ஆங்கிலத்துல இருக்கும் உள்குத்து புரிய வருது.
"சாலம்" ன்னு சொல்லிட்டு கடைசில ஒரு "n" சேர்த்துக்கும் சதிகார மொழி!தமிழ் அப்படி இல்லை. "நேர்மை"ன்னு சொன்னா, "நேர்மை" ன்னு தான் எழுதுவோம்.

ஆனா யாரு பொறுமையா கத்துக்கறா?

இப்போ: இனா கிட்டத்தட்ட புடவை கட்டறா மாதிரி complicated ஆ இருக்கா?அடுத்த எழுத்து: ஈ. எவ்வளவு எளிமையா இருக்கு?

இப்படி செஞ்சா என்ன? ஈனாவுக்கு ரெண்டு கண் இருக்கா? ஒரு கண் வெச்சு எழுதினா இனா, ரெண்டு கண் போட்டா ஈனான்னு வெச்சுக்கலாமே?

மாற்றம் என்பது எல்லா விஷயத்திலேயும் தேவை. ஒரு முயற்சி செஞ்சு பாப்போமே?

டமில் வால்க!

2009-12-21T20:50:00.004+05:30

முதலில் கீழே உள்ள பதிவுக்கு நண்பர் அப்பாதுரையின் கருத்துரையைப் பார்ப்போம் .(ச்சே! ஒரு வரியில் எத்தனை துரை..)

தமிழ்நாட்டில் தமிழ் பேசுபவர்கள் இருக்கிறார்களா?

குஷ்பு சமீபத்தில் தமிழக அரசு நிகழ்ச்சி ஒன்றில் "தமில் பேசி" வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். "குஷ்பூ தமிழ் பேசிய பிறகும் தமிழ் இன்னும் சாகாமல் இருக்கே" என்று கலைஞரே கமென்ட் அடித்திருக்கிறார்.

பிரச்சினை என்னவென்றால், தமிழ்நாட்டில் தமிழ் பேசும் பலரும் முறையாக தமிழ் பயின்றவர்கள் இல்லை. ஏதோ ஆர்வத்தால் பேசுபவர்கள் தான் அதிகம்.

தமிழ் வழிக் கல்வி எனபது ஏழை மாணவர்களின் தலை எழுத்து என்ற நிலை கூட மாறி வருகின்றது. "எம்புள்ள கான்வேன்டுல தான் படிக்கணும்" என்று எப்பாடுபட்டாவது ஆங்கிலப் பள்ளிகளில் தான் பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை சேர்க்கிறார்கள்.

சரி, தமிழ் வழி வேண்டாம், தமிழை ஒரு மொழிப்பாடமாகவாவது எத்தனை பிள்ளைகள் படிக்கிறார்கள்? தமிழைக் கட்டிக் கொண்டு அழுவதற்குப் பதில் பிரெஞ்சோ சமஸ்கிருதமோ மொழிப்பாடமாகப் படித்தால் நூற்றுக்கு நூறு வாங்கலாமே?

இதையும் மீறி ஏதோ ஆர்வத்தால் தமிழ் கற்க வருபவர்களிடம் ஏன் கேப்டன் மாதிரி "தமிழிலே 247 எழுத்து இருக்கு. அதிலே18மெய்யெழுத்து, அந்த முப்பத்தாருலே 6வல்லினம் , 6 இடையினம், 6மெல்லினம்"ன்னு பயமுறுத்தனும்?

பேச்சுவழக்கிலே தமிழர்கள், அதிலும் குறிப்பாக ஆண்கள், நுனி நாக்கில்தான் தமிழ் பேசுகிறார்கள்.

"அன்னன்ட்ட பெஸ்நேன் ,நாயத்கில்மா வர்ரார்" அப்புடீன்னு சொல்ல எதுக்கு இத்தனை வரைட்டி?

இநதப் பதிவை மென்பொருள் உதவியோடு தமிழில் எழுதி முடிப்பதற்குள் தாவு தீர்ந்துவிடுகிறது. சில சமயம் , கணினி கொடுக்கும் நான்கு வார்த்தைகளுமே பிழையானவை என்று தெரிந்தும் "தொலைகிறது" என்று ஒரு certain margin of error ஐ அனுமதிக்கிறேன்.உ: "பயமுறுத்தனும்"

இதில் என்ன பிரச்சினை? என் தலைமுறைக்கு இது பிழை என்பதாவது தெரியும். எனக்கு அடுத்த தலைமுறை கணினி சொல்லும் நான்கு options சுமே சரிதானோ என்று எண்ணக்கூடும்.

"இல்லை, எல்லாமே தப்பு" என்றால் அரண்டு விடுவார்கள்.

இப்போ:

ந,ன , ஞா - இதில் எதாவது ஒன்றை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு மிச்சதை discard பண்ணினா என்ன?

அதே போல் ர, ற - இதில் ரகரம் மட்டும் போதுமே?

ல, ள்ள , ழ - இதில் ழ வை முதலில் தூக்கிடலாம். தினம் தினம் கடிபட்டு சாவதற்கு இது எவ்வளவோ மேல் என்று சந்தோஷப்படும். லகரம் மட்டும் போதுமே?

ஆயுத எழுத்து கூட தேவை இல்லை என்று தான் தோன்றுகிறது.

இதனால் தமிழின் அழகு குறையுமா? போறது, ஆயுள் கூடுமே?

அலுன்கானா!

2009-12-18T20:50:00.006+05:30

எச்சரிக்கை: என் தோழி ஆபீசில் டிராமா. பத்து நிமிஷம் ஸ்கிரிப்ட். சிரிக்கணுமாம், சிந்திக்கணுமாம். நாம எழுதறதுக்கு எல்லாம் சிரிக்கறதே ஜாஸ்தி. ஏனுங்க, உங்க ஊருல சிந்திக்க கர்சீபெல்லாம் கிடையாதா?

இதை ப்ளாக்கர் வழியா அனுப்பறதைத் தவிர வேறு சுலபமான வழி இல்லாததால், ம்ம்மாட்டிகினீங்க!

Anyway, Soundara here is your script:
..............

காட்சி:1
இடம்: பிரஸ் மீட்
ஸ்டேஜில்: ஆனந்து, கோபு,மீனா, பத்திரிக்கை நிருபர்கள் மூன்று பேர்.

("அலுன்கானா பார்ட்டி" என்ற பேனருடன் டேபிள். அதற்க்கு எதிரில் நாற்காலிகளில் பத்திரிகை நிருபர்கள்.)

ஆனந்து: வணக்கம். நம்ம ஆல்வார்பேட்டைய தனி மாநிலமா ஆக்கணும். அதுக்காக போராட தான் இந்தக் கட்சிய நாங்க ஆரம்பிச்சி இருக்கோம்.

நிர் 1: ஏன் தனி மாநிலம் வேணும்னு சொல்லறீங்க?

ஆ: சென்னையிலேயே ரொம்ப பின் தங்கிய இடம் ஆழ்வார்பேட் தான். ஒரு லேடீஸ் காலேஜ் உண்டா? ஒரு மால் உண்டா? ஒரு டிஸ்க், ஒரு பார் ? இருந்த லைப் ஸ்டையில் ஷோரூமையும் மூடிட்டாங்க! மீனம்பாக்கத்துல ஏர்போர்ட் இருக்கு, மைலாபூருல தெப்பக்குளம் இருக்கு, ஆல்வார்பெட்டுல iஎன்னா இருக்கு?

கோ :இது அராஜகம்! அக்கிரமம்! அநியாயம்! ஆழ்வார்பேட்டை மக்களே! பொறுத்தது போதும்! மெரீனா பீச் ஆழ்வார்பேட் பக்கம் வராதது ஏன்? நாம யோசிக்கணும்.

நி 2: சரி சார்! தனி மாநிலம் அம்மைச்சா இதெல்லாம் கிடைக்குமா?

மீனா: இதென்ன? தனி மாநிலம் அமைச்சா ஆழ்வார்பேட் லே இன்னொரு தாஜ் மஹால் கட்டுவோம். ஆல்வார்பெட்ல இருந்து நிலாவுக்கு போக ராக்கெட்டே கொண்டு வருவோம்.

(மூன்று பெரும் கைகோர்த்து போஸ் கொடுக்கிறார்கள்)

.............
காட்சி 2: பொதுக்கூட்டம்
ஸ்டேஜில்: ஆனந்து, கோபு, மீனா, கட்சி மெம்பர்கள் 5 பேர்

(அதே டேபிள், பேனர். தரையில் கட்சி மெம்பர்கள்)

ஆ(கரகர குரல்): இங்கே..வரலாறு காணாத வகையிலே கூடி இருக்கும் மா பெரும் கூட்டத்துக்கு வருகை தந்திருக்கும்..

(..விசில்..)

ஆ: ...அஞ்சு பேருக்கும் வணக்கம். நம்ம கட்சி தனி மாநிலம் கேட்டுப் போராடப் போவுது. இந்தப் போராட்டத்துக்காக நான் என் உயிரையும் கொடுப்பேன் என்பதை கட்சித் தலைவர் என்ற முறையில் சொல்லிக் கொள்கிறேன். இப்போது கட்சி செயலாளர் கோபு பேசுவார்.

(விசில் ..)

கோபு: நாம கட்சி பஸ் எரித்தல், கொடும்பாவி எரித்தல், கல் எறிதல் மாதிரி ஜனநாயக வழிகளிலே போராடும்.

(கை தட்டல், விசில்)

..ஆனா அது மட்டும் போதாது. நம்மள்ளே ஒருத்தர் சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் இருக்கணும். (ஆனந்துவைப் பார்க்கிறார்..)

ஆ: (செல்போனை எடுத்து) ஹலோ! ஹலோ! சிக்னல் சரியா கேக்கல, இரு வரேன் ..(தள்ளிப் போய் நின்று போனில் பேசுகிறார்)

(கோபு மீனாவைப் பார்க்கிறார். மீனா சட்டென்று டேபிளுக்கு அடியில் ஏதோ தேடுகிறார்.கட்சி மெம்பர்கள் எல்லோரும் தரையையே பார்க்கிறார்கள்.)

கோபு: நம்ம எல்லார் பேரையும் சீட்டுப் போட்டு, குலுக்கல் முறையிலே ஒருத்தர தேர்ந்தெடுப்போம்.

(சீட்டு குலுக்குகிறார். ஒரு சீட்டை எடுத்து, "அஜய்" என்கிறார்.)

அஜய் பாய்ந்து வெளியே ஓடப் பார்க்க, மற்றவர்கள் குண்டுக்கட்டாக தூக்கி வருகிறார்கள். தலைவர் செல்பேசி முடித்து உள்ளே வருகிறார்.

ஆ: தம்பி! உன் உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் அலுன்கானாவுக்கு!

(விசில்! "அலுன்கானாவுக்கு ஜே!" என்ற கூச்சல்)

............

காட்சி 3: உண்ணாவிரதம்
ஸ்டேஜில்: அஜய் கைகால் கட்டப் பட்டு, ஆ, கோபு, மீனா, டி.வீ நிருபர், டி.ஆர், வி.காந்த்

(அஜய் கை கால் கட்டப் பட்டு இருக்கிறார். பேக் கிரௌண்டில் கொசு சத்தம். அஜய் நாக்கை சட்டென்று வெளியே நீட்டி கொசுவை லபக்குகிறார்.)

மற்ற மெம்பர்கள் உள்ளே வந்து, அஜய் பக்கத்தில் உட்காருகின்றனர். கைகளில் பேனர்கள்.

சற்று தள்ளி , டி.வீ நிருபர் மைக்கில் பேசுகிறார்..

டி.வீ: தனி அலுன்கானா போராட்டம் மூணு நாளா நடக்குது. இதப் பத்தி நாம சில பேரிடம் கருத்து கேப்போம்.

வி.காந்த்: (கை ஆட்டுகிறார், கும்பிடுகிறார்)

டி.வீ: சார்! தனி அலுன்கானா பத்தி..

வி: தமிளான் என்று சொல்லடா, தலை நிமிர்ந்து நில்லடா!

டி.வீ: நீங்க ஆதரவு குடுக்குறீங்களா இல்லையா?

வி: தமில் என் பேச்சு, தமில் என் மூச்சு. வணக்கம்!

(டி.ஆர் வருகிறார்)

டி.ஆர்: ஏய்! அலுன்கானா!
உனக்கு இருக்கு தில்லானா!
ஏய்! டண்டணக்கா!

(டி.ஆர் டான்ஸ் ஆட, இரண்டு பேர் கைத் தாங்கலாக வெளியேற்று கிறார்கள்)

......

காட்சி 4:உண்ணாவிரதம்.
ஸ்டேஜில்: காட்சி மூன்றில் இருந்தவர்கள்,

(அஜய் தலை தொங்கி மயங்கி இருக்கார்)

நிருபர்: அலுன்கானா போராட்டம் இனியோட அஞ்சு நாளா நடக்குது. இந்தப் போராட்டத்துக்கு "வருத்தப் படாத வாலிபர் சங்கம்" ஆதரவு தெரிவிச்சு இருக்கு.

(டி.ஆர் அஜய்க்கு மாலை போட்டு, தானும் உண்ணாவிரதத்துக்கு உட்கார்கிறார்,
அவருடன் இன்னும் 3பேர் அஜய்க்கு மாலை போட்டு உட்கார்கிறார்கள்)

டி.ஆர் (டி.வீ மைக்கில்) : இன்னிக்கு அலுன்கானா ஒரு ஹிட்டு , புரியாட்டா சாப்பிடு புட்டு!

(வி.காந்த் வருகிறார். மாலை போட்டு உட்காகிறார். ரஜினி, வைரமுத்து வந்து அஜய்க்கு மாலை போட்டு உட்கார்கிறார்கள் )

(ஒரு ஆசாமி போராட்ட இடத்துக்கு வருகிறார்)

ஆசாமி: நான் சி.எம் ஆபீஸ் லே இருந்து வர்றேன்.
(பையை கழட்டி அஜய் கழுத்தில் மாட்டப் போகிறார்.)

மற்றவர்கள்: ஏய்!ஏய்!

ஆசாமி: சாரி! நான் கோட் ஹென்கர்ன்னு நினெச்சேன். சி. எம் உங்க கோரிக்கைய ஏத்துக்கிட்டார்.

(விசில், கைதட்டல், கூச்சல்)

ஆனந்து: சகோதரர்களே! நம் தனி மாநிலம் அமைக்கும் விழாவை சிறப்பா நடத்தப் போறோம். நமீதாவை கூப்பிட்டு குத்து விளக்கு ஏத்த வெப்போம்.

(விசில்)

கோபு : இத நாங்க வன்மையா கண்டிக்கிறோம். குத்து விளக்கு ஏத்த திரிசாவத் தவிர வேற யாராவது வந்தா ரகளை நடக்கும்.

(இரண்டு பிரிவுகளாக சண்டை ஆரம்பிக்கிறது. )

கோபு: நாங்க "அலுன்கானா திரிசா பார்டி" ன்னு புதுசா கட்சி ஆரம்பிக்கிறோம். எங்க கோரிக்கைய ஏத்துக்கற வரைக்கும் அஜய் எங்க சார்பில மறுபடி சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் இருப்பார்.

(அஜய் கட்டை அவிழ்த்துக் கொண்டு ஓடுகிறார்)

(ஸ்டேஜின் பின் பகுதியில் இரண்டு கோஷ்டிகளும் மோதுகின்றன)

ஆசாமி: (ஸ்டேஜ் நடுவில் வந்து) பாத்தீங்கல்ல? பிரிவினை ஒரு கிருமி. சின்னதா இருக்கும்போது அலட்சியப் படுத்தினா நமக்கே தெரியாம வேகமா பரவி நம்ம மொத்தமா அழிச்சிடும்.

....

p.s: ரிலையன்ஸ் மொபைல் கூட ஒரு மெசேஜ் குடுக்க ஒரு பைசா வாங்குறான். நான் அது கூட வாங்காம மெசேஜ் குடுத்திருக்கேன்! ஹீ!ஹீ! எனக்கு இதுக்கு மேல மேசெஜ்லாம் சொல்ல முடியாதுப்பா!

ரஜினி 60!

2009-12-12T21:34:00.006+05:30

ரஜினிக்கு சஷ்டியப்தபூர்த்தி . இனிமேலாவது கொஞ்சம் வயசுக்கு ஏத்தா மாதிரி நடிக்க உடுங்கப்பா.

உ:பல்லுசெட்டை மேல தூக்கிப் போட்டு வாயாலே கேட்ச் பிடிக்கலாம்.

The fork and knife fandango!

2009-12-08T20:34:00.005+05:30

In 2004, I spent 3 weeks in London - and starved.
No, I'm not complaining about the bland, samey English cuisine as I tasted very little of it anyway.

The problem was, all 23 years of my life, till that point,I had tucked into my daily ration using my bare hands and when the occasion demanded, used a spoon. Never before had I been required to use such varied assortment of weaponry at the dining table.

On Day 1 of my stay, my senior Suja showed me the cafeteria and said, "Pick whatever you want, pay and join me at the table. OK?"

"OK",I said making a mental note to avoid anything that (a) contained meat or(b)had to be eaten using knife/fork.

Armed with plate, I inspected the counters. Rack after rack displayed sandwiches, salad, cut-fruits and other interesting and colorful objects. None of them passed by two-tier test. Suja had started her lunch when I was commencing Round No.3 around the cafe with nothing on my plate except 2 bars of chocolate.

Suja gave me a look from across tables and I hastily picked up what looked suspiciously like a doughnut, paid for my frugal lunch and joined her.I finished my chocolate and was about to pick up the doughnut-lookalike when I noticed a plate right in front of me contained the same thing.

The gentleman, whose plate it was, took out a knife and fork, sliced out a nice equilateral triangle, forked it and pushed it into his mouth. EGAD! I thought I could simply bite into it, vada-style!

With hordes of British lunchers around, I could not commit this faux-pas. When in Rome....

I picked up my knife and fork and started dissecting the distant-cousin-of doughnut.
After several attempts to cut a triangle, I surveyed the results of the mutiny on my plate with concern, conveyed my condolences to the dismembered doughnut and left.

In the evening, I ordered a large bowl of ice cream from Baskin-Robbins and finger chips from KFC. I was not sure how the British eater devoured his potato chip. I could picturise His Highness, the Son of a Hundred Earls, picking up one finger chip with tongs, slicing out a quarter mouthful with tweezers and stashing it into his mouth. I took my dinner to my room and ate heartily.

Moral 1: When in Rome, ask for room service.

Many years before that, I traveled as part of an audit team to Salem. One day, we had just finished our breakfast of pongal and dosas at the guesthouse, when in walked 2 Punjabi interns. Chap A switched on the T.V while Chap B ordered dosas for himself.

When the steaming dosas arrived, the chap started cutting it with a knife and fork.After a few failed attempts, he revised strategy. He moved his plate farther, attempted a full-arm action with plenty of follow through.

This time the piece of dosa did leap from the plate. But unfortunately , went nor'-nor'- east and landed in a neighbor's plate. Chap B, who was witness to this Waterloo, now turned to the waiter and said emphatically, "No dosa. Only pongal"

Moral 2: When in Rome, do what Romans do; but first test it on your partner.

In late 2005, the UK team played a return visit to Chennai. One NRI in the UK team was all eager to try South Indian cuisine. At lunch, he picked up his S.I tali- mounds of rice with cups of sambar, rasam, curd and curry.

The chap took one tablespoon of rice, dipped it in the sambar cup, mouthed it and let out an enthusiastic "Wow!".

After about 5 such tablespoons the "wow"s became less enthusiastic and more perfunctory.They disappeared completely after the 10th spoonful.Chap must have realised that at this rate, he will need another lifetime to finish lunch. He looked around him and saw spirited lunchers everywhere attacking their tali with bare hands.Chap continued his spoon ritual.

Unfortunately, I was not witness to the entire exhibition but learned second hand that the latter phase was just as entertaining as the initial one.

Moral 3: When in Rome DONT do what the Romans do - and end up becoming Public Exhibition No. 1 - a famished one at that!

A question: If it is simply a question of hygiene, then shouldn't you prefer your own hands (which you yourself have used/ washed/ disinfected/ dried) to spoons licked by at least 10 other people (ugh!) and cleaned by a complete stranger?

காணி நிலம்..(கடைசி)

2009-12-06T10:19:00.005+05:30

ஐயர் இப்போது என்ன செய்கிறார்? அவருடைய இந்திரா நகர் நிலத்தை விற்க புரோக்கரை ஏற்பாடு செய்து விட்டார். மகனுக்காக நிலம் வாங்கும் வேலையில் இறங்கி இருக்கிறார்.

கோவிந்து சொன்ன "பீச்சாங்கரை" நிலத்தை கூட பார்த்தார். என்னவோ மண் அரிப்பாமே? இந்த மண் அரிப்பினாலே மகாபலிபுரம் பீச் வருஷா வருஷம் உள்ள வருதாமே? இப்படியே போனா 2070 வாக்கிலே காஞ்சீபுரதுக்கே வந்துடுமாம். ஆராய்ச்சி எல்லாம் பண்ணிப் போட்டிருக்கான். ஐயர் கூட படிச்சார்.

ஐயருக்கு ஒரே ஒரு சந்தேகம். இந்த மண் அரிப்புல அவரோட நிலமும் தண்ணில போயிட்டா? அதெல்லாம் ஆகாதாம். இந்த "ஜகதம்பா கோவாபெரேடிவ் பில்டர்" நாலா பக்கமும் பெரிய அகழி மாதிரி போட்டுத் தர்றானாம்.

நல்ல காத்தோட்டம். சீப்பா கிடைக்கறது. ஜகதம்பா அவர் பாட்டி பேர் வேற! நீங்க என்ன சொல்றேள்?

காணி நிலம் (2)

2009-12-05T12:57:00.005+05:30

காஞ்சி ரொம்பவும் மாறி இருந்தது.

தானியங்கி கார்பரேஷன் வண்டி தெருக்களை சுத்தம் செய்து, மரங்களுக்கு நீர் பாய்ச்சியது. தெரு ஓரத்தில் எல்லா ஊர்களிலும் இருப்பது போல் மெட்டல்- டிடெக்டர்கள். பிராக் அணிந்த ஆண்களும் பனியன்-அண்ட்ராயர் அணிந்த பெண்களும் கும்பலாக அமர்ந்து தனித் தனியே செல்பேசினார்கள்.

மலாய்,லெபனீஸ், மெக்சிகன், ஒரிஎண்டல் சாப்பாட்டுக்கிடையில் ஐயர் இட்லியைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார். சந்தடி இல்லாத ஒரு சந்தில் ஒரு டீக்கடை தென்பட்டது.

அங்கே தினகரனுக்குப் பின்னால் இருந்த ஒருவரிடம், "ஏங்க! ஏர்போட்டுக்கு எப்படி போகணும்?" என்றார்.

டீக்கடை ஆசாமி தினகரனை மெல்ல கீழே வைத்து ஐயரை உற்று நோக்கினார்.
"ஏர்போர்ட்டுக்கு.. எப்படி.. போகணும்?" என்று சைகையிலும் கேட்டார் ஐயர்.

ஆசாமி எழுந்து ஓடி, சந்தில் மறைந்தார்.

"யாரோ லூசு போலிருக்கு.."

மற்றொரு தினகரனிடம் ஐயர் திரும்பினார். "சார்! பாதாள ரயில் ஏங்க ஓடுது?"

அவர் "அதோ!" என்று எதிரே இருந்த குட்டிச் சுவற்றைக் காட்டினார்.

"இங்கயா?" ஐயர் அதிர்ந்தார்.

அந்த சுவற்றில் மஞ்சள் போஸ்டர் "பாதாள பைரவி" பிரமிலா தியேட்டரில் ஐம்பது நாள் ஓடுவதை அறிவித்தது.

"பைரவி இல்ல சார். ரயில். தடம் எல்லாம் கூட புரளுமே..வெடிகுண்டேல்லாம் வேப்பாளே!" ஐயர் தெளிவு படுத்தினார்.

"தெரியாது" மறுபடி ஆசாமி தினகரனில் மூழ்கினார்.

ஐயர் யோசித்தார். "இவாள்லாம் வெளியூர் போல இருக்கு. அதான் தெரியலை. டீக்கடைக் காரரிடம் கேட்போம்"

"சார்! பளை ஓவர் எங்க இருக்கு?" என்றார்.
"கோயிந்து! சார் இந்திரா நகர்ல வோர்க்கு நடக்குது இல்ல? அதப் பாக்க வந்துக்கிறார். கூட்டினு போ" என்று அனுப்பி வைத்தார்.

...
இந்திரா நகரும் மாறி இருந்தது. முழு அத்துவானமாக இல்லாமல், முக்கால் அத்துவானமாக இருந்தது. மிச்ச "கால் வாசியில்" சுமார் நூறு குடிசைகள், இருபது எருமைகள், இருநூறு பொது ஜனங்கள்.

"இந்தா.."என்று கோயிந்து காட்டிய இடத்தில் நான்கு ராட்சச தூண்கள் முக்கால் எழும்பிய நிலையில் வானுக்கு கம்பி நீட்டிக் கொண்டிருந்தன.

"என்னப்பா? ப்லைஒவேர் எங்க?"

"இப்போதானே ஸ்டார்ட் ஆகி இருக்குது. இன்னும் பத்து வர்சம் களச்சு பாக்கணும்.."

"இன்னும் நாலு தூண் வருமா?"

"தா..இல்ல சார்! பெரிய பளை ஓவர் வரது. இப்படிக்கா போய் அப்ப்டீக்கா வரது.."

"அப்ப்டீக்கா" என்று கோயிந்துவின் கை, வரப்போகும் விமான நிலையத்தை இடித்துத் தள்ளியது.

"அங்கே ஏர்ப்போர்ட்?"

"அதான் டிராப் ஆயிடுச்சே? யாரோ வெளிநாட்டுக்காரன் ஏர்போர்ட் கட்டுறேன்னான்.. அப்பாலே ஏதோ குல்மால் ஆயிப்போச்சு. அவன் சுகுர்ராயி ஊருக்கு ஓடிப் போயிட்டான்.."

ஐயர் அப்போது தான் கவனித்தார். ரன்வே இருக்க வேண்டிய இடத்தில் சிறுவர்கள் நிர்பயமாக கிரிக்கெட் ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த இடத்தில் எதோ ஒரு வித மணம் வருவதையும் உணர்ந்தார்.

ரயில் வரவேண்டிய இடத்தை கோயிந்து உதவியுடன் தேடிக் கண்டு பிடித்தார்.

அங்கே "Corporation Dumping Yard" என்று கோட்டை எழுத்தில் போர்ட் மாட்டி இருந்தது. தானியங்கி இயந்திரம் காஞ்சி மாநகரின் எல்லாக் குப்பைகளையும் கொண்டு வந்து அங்கே செவ்வனே கொட்டி இருந்தது. ஒரு கோடி ஈக்கள்.
வித்தியாசமான வாசனைக்கான காரணம் ஐயருக்கு புரிந்தது.

"ரயில் என்னப்பா ஆச்சு?"

"அது.. எவனோ கோர்ட்டுல ஸ்டே வாங்கிட்டான். கேஸ் நடக்குது கேஸ் முடிய பத்து வர்சம் ஆயிடும். அப்பால கார்பரேசன் காரன் இந்த இடத்த விட்டு போகணும்.அது ஒரு பத்து வர்சம்.."

"அது வரைக்கும்?" ஐயருக்கு கோபத்தில் உடல் நடுங்கியது.

கோவிந்து விஷயம் புரியாமல், "பஸ்லே போ!" என்றான்.

ஸ்கூல், ஐ.ஐ.டி என்றெல்லாம் கேட்டு, தன்னையே மேலும் வருத்திக் கொள்ள ஐயருக்கு மணம் இல்லை.

"பாவிகள்! இவர்களை நம்பி மொத்த சேமிப்பையும் போட்டுட்டேனே? இந்த குப்பைமேட்டை யார் வாங்குவா? வீட்டக் கட்டவும் முடியாம, விக்கவும் முடியாம..."

ஐயருக்கு ஒரு யோசனை. வந்தது தான் வந்தோம். நிலத்தை ஒரு தரம் பாத்துடுவோம். கிடைத்த ரேட்டுக்கு கொடுத்து தலை முழுகிடுவோம்..

அவரது காணி நிலத்தை கண்டுபிடிக்க இரண்டு மணி நேரம் ஆனது.

அங்கே .. அவர் வீட்டு வாச (இருக்க வேண்டிய இடத்தில்)லில், ஒரு நார்க்கட்டிலில் ஒரு உருவம் இழுத்..துப் போர்த்தி தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.

"யாரடா அது?" ஐயர் அதட்டினார்.

போர்வை விலகி உருவம் எட்டிப் பார்த்தது.

"ஆ! கரடி!"

உருவம் மீசைக்கு இடையில் கொஞ்சூண்டு முகமும் வளர்த்திருந்ததால் கரடி இல்லை, மனிதன் என்று தெளிந்தார்.

மனிதன், "இன்னா?" என்றான்.

"பிளாட்டு..எனது.."

"டேய்! பரட்ட, போசு, தீவட்டி, சங்கிலி..." மீசை சகாக்களை அழைத்தது.

அடுத்த நொடி ஐயர் பல திசைகளில் இருந்து பல வித "இன்னா?"க்களால் சூழப்பட்டார்.

"ஹீ!ஹீ! ஒன்னும் இல்ல. சும்மா சுத்திப் பாத்தேன்..நீங்க தூங்குங்கோ..ஹிஹி! என்ன வெயில்" என்று திரும்பி நடந்தார். "இன்னா" செய்தாரை ஒருத்தல்!

சிறுவர்கள் விளையாடும் இடம் வரை ஏதோ யோசனையில் இருந்தவர் கோவிந்து கத்தியதை கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை:

"சார்! பிளாட்டு வேணுமா சார்! அங்கே போல்பாரைல போட்டுக்கிறான். பீச்சாங்கை பக்கம் பீச்சு. சோத்தாங்கை பக்கம் ஹுண்டாய் ஸோ-ரூமு. ஊட்லேர்ந்து இறங்கி நேரா கார எட்துன்னு பீச்சுக்குப் போய்..சார்! சார்!"

காணி நிலம் (1)

2009-12-05T11:49:00.005+05:30

"மனைகள் விற்பனை: வேகமாக வளர்ந்து வரும் காஞ்சியில்..மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் கோனேரிக்குப்பத்தில்....சகல வசதிகளுடன் கூடிய...நேரில் அணுகவும்.."

- ஐயர் இது போன்ற விளம்பரங்களை சில நாட்களாக தேடிப் பிடித்து படித்து வந்தார். "மனுஷனா பிறந்தா காணி நிலமானு இருக்கணும்" என்பது தான் அவர் கொள்கை.

காஞ்சி...அவரது இஷ்ட தெய்வத்தின் ஊர். அம்பாளே "வாடா" என்று அழைப்பது போல இருந்தது. அடுத்த நாளே "நேரில் அணுகினார்".

..

கோனேரிக்குப்பம் காஞ்சிபுரம் பஸ்- ஸ்டேண்டில் இருந்து நடந்தே போகக் கூடிய தூரம். ஐயர் மனதுக்குள் ஒரு டிக் மார்க் போட்டுக் கொண்டார்.

ஆனால் "சகல வசதிகள்" இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இந்திரா நகர் ஐயரை வரவேற்பதாக அறிவித்த மஞ்சள் போர்டைத் தவிர ஏதுமில்லை.

அவருடன் கூட வந்த மருது ஐயருக்கு விளக்கினான்.

"அதோ..அந்தாண்ட புதர்க்காடா கீதுல்ல? அதுக்கப்பால புது ரயில்வே ஸ்டேசன் வருது. இப்பிடிக்கா ஒரு புறம்போக்கு நிலம் கீதா? இது தாண்டின உடனே ஏர்போர்ட்டு. அதோ நேரா ஒரு தூங்குமூஞ்சி மரம் மட்டும் கீதே? அதுக்கப்பாலே பளை ஓவர். ஓகேயா?"

ஐயருக்கு பரம ஓகே. இருந்தாலும் ஒரு சந்தேகம். "ரொம்ப சத்தமா இருக்குமோ?"
மருது சுதாரித்தான், "ச்சே!ச்சே! ரயிலு அண்டர்ல்ல ஓடுது. பாதாள ரயில்."

"ப்ளேன்?"

"உன்காண்டி ப்ளேன பாதாளத்துல உட முடியுமா? அது அப்பர்ல ஓடுது. அண்டர்ல ரயிலு, அப்பர்ல பிளைட்டு, ரோட்டு மேல பஸ்சு, காரு. புர்ர்தா?"

"சரி". இருந்தாலும் அவர் மனைவி "நல்லாப் பாத்து வாங்குங்கோ" என்று எச்சரித்து அனுப்பி இருந்ததால் சுற்றிலும் நன்றாகப் பார்த்தார். புழுதியைத் தவிர குறிப்பாக ஒன்றும் தெரியவில்லை. கீழே நன்றாகப் பார்க்கலாம் என்று குனிந்...

"ஐயே! பாம்பு" ஐயர் பதறிக் குதித்ததில் ரெண்டு காலும் மிஸ்டு கால்கள் ஆகி இருக்கும். "சாரப் பாம்பு, சார். ஒன்னியும் பண்ணாது. நீ நேசனல் ஜாகரபி பாக்கரதில்லா?" என்றான் மருது.

"இல்லேப்பா?"

"நீ காண்டி கம்முனு வா. ஒன்னியும் பண்ணாது"

அதற்கப்புறம் ஐயர் மருதுவின் திருவடி சரணம் என்று எதையுமே நல்லாப் பார்க்காமல் "கம்ன்னு" வந்தார்.

கொஞ்ச தூரம் போன உடன் மறுபடி சந்தேகம், "ஏம்ப்பா! இங்க ஸ்கூல், ஆஸ்பத்திரி எல்லாம்.."

"வருதே! நாம வர்ற வழியில மாடு மேச்சினு இருந்தாங்களே? அங்க தான் ஐ.ஐ.டி வருது. பக்கத்து தெருல பீ. எஸ் ஸ்கூலு. இப்புடி ரைட்ல போனியானா ஒரே ஒரு குடிசை வரும். அத்தாட்டி மாட்டாஸ்பத்திரி, மனுசாஸ்பத்திரி எல்லாம்.."

பிளாட்டின் மத்தியில் இருந்த குடிசைக்குப் போய் மருது மின் விளக்கைப் போட்டான். "பாத்தியா சார்.. கரண்ட்டு கூட வருது.."

அந்த இடத்தை நாகரீகம் தீண்டி விட்டது என்பதற்கு ஒரே சான்றாக இருந்த பல்பைப் பார்த்துப் பார்த்து ஐயர் மகிழ்ந்தார்.

பிளாட்டின் ஈசானிய மூலையில் பத்து பெரி..ய குழிகள். "ஏம்ப்பா! இங்க மரம் நடப் போறீங்களா?"

"சீ.சீ .. இது எதுனா பெருச்சாளி தோண்டி இருக்கும்."

இது வேறயா? ஐயருக்கு இன்னொரு சந்தேகம். "ஏம்ப்பா! இந்த நேசனல் ஜாக்ராபீ .."

"ம்ம்.."

"அதுல காட்றது இந்த ஊரைத்தானோ?"

"ஹ!ஹ! உன்னோட தமாஸ் சார்!"

தமாஸ் எல்லாம் முடிந்து, 2004 ஆம் ஆண்டின் ஒரு சுப தினத்தில் registration முடிந்தது. தன் சொச்ச சேமிப்பை போட்டு நிலத்தை வாங்கிய ஐயருக்கும் மிசஸ் ஐயருக்கும் சந்தோசம். மிக மிக வேகமாக வளரும் இடத்தில் காணி நிலத்து ஒனராகி விட்டோம்!

2032...

ஐயரின் பெண்ணுக்கு திருமணம் முடிந்து வெளியூர் போயாகி விட்டது பையன் வெளிநாட்டில்.

நகரேஷு காஞ்சியில் அவர் வாங்கிய நிலத்தின் விலையும் "நகரேஷு"வாக அப்படியே நின்றிருந்தது.ஆரம்பத்தில் தன் நிலத்தை அடிக்கடி போய் பார்த்து வந்தவர், பிறகு முடியாமல் விட்டு விட்டார்.

கொஞ்ச நாளாக மிசஸ் ஐயர்,"அந்த இடத்துல ஒரு சின்ன வீடா கட்டிக்கலாம்..போய் பாத்துட்டு வாங்கோ." என்று நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஐயருக்கு நிலத்தை விற்ற மருதுவும் அவன் கோஷ்டியும் ஜன சமுத்திரத்தில் அணுவுக்கு அணுவாய் அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் கரைந்து போயிருந்தார்கள்.
"அதனால் என்ன? பத்திரம் தான் பேஷா இருக்கே? எட்டு ஊருக்கு நிலத்தை கண்டு பிடிசுடலாமே?"

ஐயர் மறு நாளே காஞ்சிபுரம் சென்றார்..

(அடுத்த பதிவில்..)

இஸ்கூல் ...

2009-12-02T07:43:00.005+05:30

பயல் ப்ளே- ஸ்கூல் போக ஆரம்பிச்சு ஒரு மாசம் ஆச்சு. போன வாரம் ஒரு எல்.கே.ஜி பையனோட அப்பா, டீச்சர் கிட்ட கேக்குறார்: "வீக் ச்டூடண்டுக்கு எல்லாம் தனியா கிளாஸ் எடுங்களேன்"

- அடப்பாவி! உன் பையன் வீக் ஸ்டூடண்டா இருந்தா, வீட்டுக்குப் போய் ஹார்லிக்ஸ் கீர்லிக்ஸ் போட்டுக் குடு. ஏன் அநியாயமா இன்னும் பத்து பேரக் கோத்து விடுற?

இப்பவே, ஒரு பலூனோ டைரி மில்கோ தினம் தண்டம் அழ வேண்டி இருக்குது.
ஸ்கூல் - பேகை தூக்கிட்டு , "இப்பி போ" "அப்பி போ" ன்னு நம்மை வீட்டுக்கும் போகாம, ஸ்கூலுக்கும் போகாம இதயம் நல்லெண்ணெய் வாங்க மறந்தவ மாதிரி சுத்த விட்டுடறான்.

இதுல ஒரு நாள் இவன் பையத் தெறந்தா, "ஹோம்-வொர்க்" அப்புடீன்னு ஒரு பேப்பர்! "colour with crayons" ன்னு அரச கட்டளையோட வட்டவட்டமா ஒரு என்னவோவை வரைஞ்சு அனுப்பி இருக்காங்க!

ஹூம்! பயல் கையப் புடிச்சு "கலர் அடி" ன்னா ரெண்டு செகண்டுக்கு மேல ஒரே கலரா அடிக்க மாட்டானாம். மூணு வட்டத்த சுமார் பன்னண்டு கலரால சகட்டு மேனிக்கு அடிச்சு, என்னவோவை நிரப்பி முடிச்சோம்.

இன்னும் கொஞ்ச நாளிலே ஸ்கூலுக்கு போகணும்னாலே "தலை வலி", "வயத்து வலி" எல்லாம் வர்ற ஆரம்பிச்சிடும். ஆங்! அது என்னது? "ஸ்ட்ரெஸ்" அதுவும் வந்துத் தொலைக்குமோ என்னவோ? எப்படியாவது அந்தப் பதிவை எழுத்துக் கூட்டி இன்னும் ரெண்டு நாளிலே படிச்சி முடிச்சிரணும்! (ஹோம்-வொர்க்!)

வாங்க ரீமேக்கலாம்..

2009-11-26T21:07:00.006+05:30

காக்கா-வடை கதைய ரீமேக் பண்ணச் சொல்லி சில டைரேக்டர்களிடம் கேட்டோம்.

ரொம்ப மெது..வடை!
டைரக்டர்: சேரன்

கதை: பாட்டிக்கிட்டே இருந்து வடையை எடுத்துட்டுப் போய் காக்கா மரத்துலே உட்காருது. அடுத்த நாலு மணி நேரம் பாட்டியும் காக்கையும் லெட்டர் அனுப்பிகிட்டே இருக்காங்க. இடையிலே போஸ்ட்மன் நரியுடைய பழைய டாவுகள் ஏழு பெரும் பிளாஷ் பேக்கிலே வர்றாங்க. அப்புறம் இண்டர்வல்.

அப்புறம?

அதுவரைக்கும் எடுத்தா போதும் சார், அதுக்கப்புறம் தியேட்டரிலே யாருமே இருக்க மாட்டாங்க.

மசாலா வடை!
டைரெக்டர்: ஷங்கர்

கதை: நிலாவிலே பாட்டி வடை சுடுறாங்க. ஒரு லட்சம் காக்கைகள் வடைகளை திருடிட்டு போயிடுதுங்க. நரி வந்து அநியாயம் செய்யுற ஒவ்வொரு காக்காயையும் தேடித் புடிச்சு பேசியே கொல்லுது. "அஞ்சு அஞ்சு காக்கா அஞ்சு அஞ்சு வடையா திருடினா தப்பா"ன்னு கேக்கும் பாருங்க, தியேட்டரிலே அப்ப்ளாஸ். பத்து கோடி பட்ஜெட்டிலே ஒரு பாட்டு. மிச்ச செலவெல்லாம் நிலாவுக்குப் போனப்புறம் பாத்துப்போம். ஆமாம், மொத்த படமும் நிலாவுலே தான் நடக்குது.

காக்கா! காக்கா!
டைரெக்டர்: கமல்

கதை: வடைகளைப் பத்தி ஆராய்ச்சி செய்யுற ஒரு பாட்டி. அவங்க கிட்டே இருந்து அதை திருட, அமெரிக்க உளவு நிறுவனம் காக்கையை அனுப்புது. நேர்மையான போலீஸ் ஆபீசரா நரி. கிளைமக்சிலே நரி குறி பாத்து சுட, காக்கா வடைய கீழே எண்ணைச் சட்டியிலே போட்டுடுது. உலகத்தை காப்பாத்தின நரிக்கு ஒபாமா கப்பு குடுக்கிறார்.

படத்தின் ஹீரோ கமல் என்பதால் பாட்டி, நரி, காக்கா வேஷம் தவிர மரம், எண்ணைச் சட்டி , கரண்டி வேஷம் கூட அவரே போடுறார். வடை வேஷத்துலே ஒரு பாட்டு கூட பாடுறார்.

கரிசல்காட்டு வடை!
டைரெக்டர்: பாரதிராஜா
கதை: என் இனிய தமிழ் மக்களே!..

சரி, கதைக்கு வருவோம்!

இந்தக் கரிசல் பூமியிலே ஒரு தமிழச்சி வடை சுடுகிறாள். அதை இந்த மண்ணில் பிறந்த ஒரு காக்கா தூக்கிட்டு போகிறது. இடையிலே வரப்புத் தகறாருலே காக்கா வடைய பாட்டி மேல போட, பாட்டி விழ, போலீஸ் காக்காய அரெஸ்ட் பண்ணிட்டு போகுது. முறைப்பொண்ணு நரி போலீஸ் ஜீப்புக்குப் பின்னாலேயே ஓடிட்டே போகுது.

இன்னும் அந்த மண்வாசனை மிக்க வடை, தன்னை சுட்ட பாட்டிக்காகவும், பாட்டிகிட்டே இருந்து சுட்ட காக்காவுக்காகவும் இந்தக் கரிசல் மண்ணிலே காத்துக் கிட்டே.......இருக்கு.

குளோஸ்-அப்பில் வடையை காட்டுறோம்.
A film by Baarathiraaja

அவார்ட் நமக்கு தான் சார்!

கேள்விக்கென்ன பதில்..

2009-11-23T09:33:00.003+05:30

1. What is your name?
2. Count from 1 to 10.
3. What shape is this? (circle?rectangle?square?)
4. Days of the week/ Any one nursery rhyme
5. Assemble these parts(puzzle)
6. Name this vegetable
7. Give me any 5 fruits

-இதெல்லாம் என்ன? எல்.கே.ஜி இண்டர்வியூ கேள்விகள்ன்னு நெனைச்சா நீங்க இன்னும் கற்காலத்திலே இருப்பதாக அர்த்தம்.
மேற்படி கேள்விகள் எல்லாம் ப்ரீ கே.ஜீக்கான நுழைவுத் தேர்வில் கேட்கப்படும் கேள்விகள்.
இரண்டரை வயதுதான் என்பதால் சாய்ஸ் எல்லாம் உண்டு. எல்.கே.ஜி ரேஞ்சே வேற!
ஒண்ணிலே இருந்து பத்து வரை எண்ணுறது எல்லாம் ஜுஜுபி. பத்திலே இருந்து ஒண்ணு வரை எண்ணனும். நிஜ்ஜம்மா! என் பையன் என்ன ராக்கெட்டா லான்ச் பண்ணப் போறான்னு எல்லாம் அபத்தமா கேட்கக் கூடாது.

போறபோக்கிலே நம்ம பையனுக்கு சீட் கிடைக்கணும்னா நானே ஒரு ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சாத்தான் உண்டு. கல்யாணம் ஆகப்போறவங்க எல்லாம் ஒரு பென்சில் எடுத்து என் ஸ்கூலின் நுழைவுத் தேர்வுக்கான கேள்வியை இப்போவே குறிச்சு வெச்சுக்கோங்க:

ஏழுக்கும் எட்டுக்கும் நடுவிலே வர்றாப்பலே ஒரு பத்து நம்பர் சொல்லு, பாப்போம்!

- இதுதான் எழரைங்கறது!நாங்களும் குடுப்போம்ல!

கேம்ஸ் பெஒப்லே பலி..

2009-11-22T09:25:00.006+05:30

Recently, of an evening, I got to watch the kids in my neighborhood play "categories". An old exponent of the game,I'm glad of the opportunity it gave me to brush up my knowledge on this very interesting pass time.

Odd! I had played this game for nearly 5 years and did not know that it went about under the alias of "Memory" and " Buttercups".

For all those of you who are just starting out in life and would like a few valuable hints on this game,the basic set of rules are as follows:
Your team gives a code word to each of its members and asks the other team to chose from one of the code-words. Let's say,by rotten luck, they choose you, you will be harried to the ends of the earth till you are caught by these blood-thirsty hounds of the other side.And then it is your side's turn to get into the b.t-hounds act.

From a grown-up's point of view, it all seems so dashed silly, as there is no way you will remain uncaught, so there is really no point in doing all the running, you might as well come to the negotiating table straight away. But somehow, kids still haven't figured this out (and they never will) and continue to run hell for leather when they hear the other team yell for "Rose" or "Hibiscus".

Did I say I was an exponent? Well, not really. Actually, my code name had to be well-hidden and whispered like the gentle breeze so that the other side will not hear it. But then, I always used to hang around and made sure that my captain told my name and told it well.("Hei! You left out Geranium").

I was designated as the "permanent OB" whose name was included just to bring about a balance in numbers.I didn't realise what it meant but I took my role seriously. ("Ma! Give me my milk fast. Gotta go. I'm the OB there").

The game in my neighborhood was just entering a nail -biting phase, a "lily" just being rounded and about to be wolfed, when one of the kid's mom shouted, "Shruti! Your time is up"!

Imagine! I didn't realise Subha was such an enthusiast of Categories (a.k.a "memory" or " buttercups")that she kept time. No, I was wrong. The kid solemnly cheesed it and went upstairs to her music classes or whatever.Soon the players dispersed, leaving me to spend the rest of the evening playing "catch" with Prahlad.

Coming to think of it, how often have I seen these kids play, anyway? Once a week?
And then, in my categories-playing days, the teams were three times the size, the play area was 10 times bigger and no parent set time.

It cuts both ways, of course. A small team means there is no luxury of the O.B - even my two-year old ran around and looked important. But then, I would rather be the O.B and run around till the yonder sun sets than be a pro and live on an allowance of 20 mins a day.

P.S: The title should have been "Games People Play". Hanged if I know why the system chose to transliterate it into Tamil, and that too in this ghastly fashion!

The White Tiger...

2009-11-13T20:19:00.006+05:30

...is the "Indian book for the Western reader", fully formula-compliant.

If you are a non-Indian visiting India after reading this book, you may expect a water buffalo ride from airport to check in at the nearest slum.You may even leave your tooth brush at home as Adiga insists that Indians use the neem-bark instead.

The protoganist is a criminally insane desparado brought up in a slum (what else?) , who kills his master to acquire capital for his start-up.

- That, is what Indian entrepreneurship is all about, preaches the book. That, and bribing the already well-oiled Government machinery.

Oh yes, you have the mandatory open-air defecation scene as well.

Adiga makes a few interesting observations from time to time that keep you going.
Like this: "The poor want to eat , get fat and look like the rich; the rich want to slim down and look like the poor" True, what?

The rest of the book is the usual "Indians-are-so-poor-that-they-survive on- left-overs-in-dustbin" story.

And, as usual, in the end, this protagonist becomes rich and lives happily ever after.

Jai Ho!

டி.வீ..

2009-11-08T11:59:00.006+05:30

ஒரு மாசம் முன்னால் ஒரு நாள் மாலை டி.வியை ஆன் பண்ணினேன். "ஆ..கஸ்தூரி...போயிட்டியே...பப்ப்பூ" ன்னு ஒரு குடும்பமே அழுது கொண்டிருந்தது. அப்பாடா! ஒரு வழியா முடிஞ்சா சரின்னு நெனச்சேன்.

நேத்து பாக்கறேன், அதே கஸ்தூரி சீரியலில் யாரோ ஒரு ஆள் கோயிலிலே உட்கார்ந்து, சுத்தி இருக்குற மரம், செடி, கொடி, ஐயர் எல்லாத்தையும் காக்கா மசால்வடயப் பாக்கறா மாதிரி "ஒரு ஆங்கிள்"ல பாத்துக்கிட்டிருக்கார். ஆஹா! புரிஞ்சி போச்சு. சாருக்கு "பழசெல்லாம் மறந்து போச்சா"? இத வெச்சே ஒரு வருஷம் ஓட்டுவாங்களே?

அடுத்த வருஷம் இதே நேரம், இதே ஆள் லாரிலே அடி பட்டு ஆஸ்பத்திரிலே கெடப்பாரு. எழுந்த உடனே, "பழசெல்லாம் நினைவுக்கு வரும்".
இப்படியே கஸ்தூரி முடியும், ஆனா முடியாது.

சீரியல் தான் இப்படீன்னா, சன் டி.வில எல்லா நிகழ்ச்சிகளுமே பல வருஷமா status quo வை அப்படியே காப்பாத்தி வருகின்றன.
இன்னமும் "அசத்தப் போவது யாரு"ன்னு வாரா வாரம் அதே பத்து பேர் அதே ஸ்டேஜுக்கு வந்து, அதே மாதிரி வரிசையா ஜோக் சொல்லறாங்க. வாராவாரம் இந்த ஜூவைப் பார்க்க ஒரு கெஸ்ட் வேற! அவரும் "அசத்தப் போவது பாக்காம நான் தூங்க மாட்டேன், சாப்பிட மாட்டேன், பல் தேய்க்க மாட்டேன்" ன்னு அதே மாதிரி பல்லவி! "அசத்தின வரைக்கும் போதும்,போய் புள்ளைங்களப் படிக்க வையுங்க"ன்னு என்னைக்குத்தான் அனுப்பப் போறாங்களோ!

இந்த ஷோ வில் சின்னப் பையனா அறிமுகம் ஆன ராமகிருஷ்ணனுக்கு இப்போ மீசையே முளைத்து விட்டது.

இந்த போகிக்காவது பழசயெல்லாம் தூக்கிப் போடுங்கப்பா!

இதுக்கெல்லாம் அவார்ட் கிடையாதா?

2009-11-02T19:23:00.002+05:30

இதைப் படிக்கவும்:தீபாவளிப் பிரச்சினை

எனக்கு ரொம்ப நாளாவே Food Bloggers மேல ஒரு காண்டு. இருப்பதிலேயே food blogging க்கு ஒரிஜினாலிடி தேவை இல்லை. அம்மா/பாட்டி/ சமையல்காரர்/ சக பிளாக் - இப்படி யாராவது மண்டபத்துல எழுதிக் கொடுத்ததை இவங்க பிளாகிலே போட்டு , அவார்டுகளை அள்ளறாங்க!

எல்லா food bloggers சும் "இதோ ரெசிப்பீ ரெடி. கைல எடுத்து வாயிலே போட்டுக்கோங்க" என்பதோடு நிறுத்திடுறாங்க. நல்லா வந்தா வாயிலே போடலாம்,வராட்டா என்னா செய்றது?

இந்த ரகசியத்தை எந்த f.b யும் சொல்லாததால், நான் இந்த சேவையை செய்யலாம்ன்னு நினைக்கிறேன்.

இந்த மோகண்டாலை எடுத்துக்கோங்க, அதை கஷ்டப்பட்டு கிண்டி, கிளறி,குத்தி, பேர்த்து, தூர்வாரி அப்புறம் ஏன் தூக்கிக் கொட்டணும்? இப்படி ரீமிக்ஸ் பண்ணலாமே?

1. மோகன்பால்: கத்தியால வெட்ட வரலையா? அப்போ அகிம்சை வழியிலே போயிடுவோம். மோகண்டாலை உருட்டி டிரேயிலே மோகன்பாலாக வைக்கவும். (மிருதுவா இருந்தா மோகன்பால். கொஞ்சம் கடினமா இருந்தா மோகன்பாம்.)

௨. மைக்-மோகன் டால்: உருண்டைக்குக் கீழே குச்சிகளை சொருகவும். உருண்டைகளை கலர் பேப்பரில் சுற்றவும். நம்பி வரும் விருந்தாளிகள் கையில் "லாலிபாப் ஸ்வீட், எங்க வீட்டு ஸ்பெசல்" என்று அடித்து விடவும்.

3. மோகன்-ஜாம்: கடாயிலே இருந்து பெயர்த்து எடுத்து அவனிலே ரெண்டு நிமிஷம் வைக்கவும். இதுதான் மோகன் ஜாம். இதை பிரெட்டுக்கு நடுவிலே பதுக்கி, "ஹோம் -மேட் ஜாம்" என்று வர்றவங்க வாயிலே திணிக்கவும். அப்படியே வாயடைச்சுப் போயிடுவாங்க!

நீங்கள் இந்தியாவில் இருந்தால், இந்த ரீமிக்ஸ் ஸ்வீட்டுகளை dispose செய்ய சில வழிகள் உள்ளன:
1. எலிப்பொறி: மோகண்டால் எலியை பிடித்தாலும் ஓகே.எலிக்கு மோகண்டாலைப் பிடிக்காட்டாலும் ஓகே. மறுநாளே வெளிநடப்பு செய்திடும்.

2. பண்டிகை இனாம் என்று தலையை சொறிந்து கொண்டு நிற்கும் பால்காரர்/ வாட்ச்மேன்/இத்தியாதிப் பேர்க்கேல்லாம், "கட்டாயம் ஸ்வீட் எடுத்துக்கணும்" என்று 50 ரூபாய் இனாமுக்கு 50 கிராம் மோகண்டால் என்று காலி செய்து விடலாம்.
இதிலே நமக்கு ஒரு லாபம்: அடுத்த பண்டிகைக்கு இனாம் கேட்க மாட்டார்கள். ("ஐயோ! அந்தம்மா ஸ்வீட்டக் குடுப்பாங்களே!")

ஆனால் கீதா, டூ லேட்! நீங்க தான் எல்லாத்தையும் கொட்டிட்டீங்களே!
பரவாயில்லை! கார்த்திகைக்கு பொரி சரியா வரலைன்னா என்கிட்டே சொல்லுங்க. உங்க பொரிய வெச்சு கணிப்பொறியே பண்ணிடலாம்!

Birla Mandir.

2009-10-30T19:54:00.007+05:30

If ever a temple in India could count its ambiance as it's USP, it is the Birla Mandir.

You climb the immense white marble staircase,join the queue at the sanctum sanctorum, meet Lord Venkat, jostle out and spend the evening walking along the expansive marbled corridors overlooking the picturesque Hussain Sagar Lake.

Make sure you visit this temple the next time you are in Hyderabad, but then remember:

1. The road to salvation is steep and narrow.In the present case,it is also cluttered with debris, peddlers of assorted glass ornaments, juice vendors,pop-corn vendors,gift-shoppes and the ever-increasing influx of domestic and foreign Bhaktimaans. You reach the top after wading through this sea of human and sub human life forms,there is no water at sight. But there is a weighing machine that tells you exactly how many kilos you have lost!

2. The queue at the sanctum appears small at first sight. But only in India does one straight line actually consist of about five smaller straight lines.The smaller queues merge into the main queue at some point,much like rivers joining the ocean. So, your waiting time actually depends on the muscle power of the people in your stream,or sub-queue,as it is sometimes called.

3. You will come across parents encouraging kid to sing out Hanuman Chalisa (or whatever it is supposed to be)and disturb the peace and quiet of the place.

4. No prasaadam. I don't know why. Normally the Vaishnava temples are known for their generous hospitality.

This is my third visit to Birla Mandir. Must come more often..

Silence

2009-10-29T19:40:00.003+05:30

"Silence is golden"
"Silence- a most powerful weapon"

- Trite statements!

Is silence really such a big deal?

I'm no great talker myself.In fact,people who know me will swear I'm as reticent as a Trappist monk. But then, that is not because I think silence is invaluable - it is because silence is valueless.

Words are powerful and have to be used with care, while silence can be squandered at will.What say?

Book Review: Oru Modiram, Iru Kolaigal

2009-10-24T12:10:00.013+05:30

Translating a masterpiece is a tricky issue. You firmly stick to the original like glue and the readers get bored. You add some spice and you are accused of sacrilege.

In his Tamil translation of Conan Doyle's "A Study in Scarlet" Badri Seshadri has walked this tight rope with little success.

Readers who haven't read the original, may please click here: A study in Scarlet

Coming to the translated work, one appreciates the effort the author has taken to reproduce the text, word for word, in Tamil.

Try these: "Veezhpadivu" for "precipitate"; "Tharavu" for "data".

But, a word for word translation simply showcases the author's diligence but does nothing much to grip the reader.

In fact, in certain cases, it seems unwarranted. For instance,phrases like "Young Stamford", "Young Hope" sound all right in English. But such phrases are not used commonly in Tamil and a literal translation ("Ilaya Stamford"),spoils the joy of reading.Same can be said for "Malattu malai" (for "barren hill"). Technically correct,no doubt, but the average Tamil reader is left baffled.

"அவர் மாவை மெதுவாகவும் மிகக் குறைவாகவும் அரைக்கிறார்" ("He grindeth slowly but exceeding small" ) leaves most readers wondering who this "avar" is and why he should grind his idli or dosa flour in the manner described. A footnote here would not have been out of place.

The worst is yet to come: "தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளராக நினைத்துக் கொண்டு" ("..like a showman exhibiting his show")!T.V?? In 1887????

How could any translator have overlooked such a blunder???

I suppose this is the flip side of working on a translation as if you are writing a dictionary - You lose focus on the story.

All in all,a monumental effort. Badri comes across as an able lexicographer, but not as a story - teller.

Will advise readers to read the book, but read the English text (or a synopsis)first.

What is this..

2009-10-21T21:20:00.006+05:30

Prahlad looked at this pic and declared:
"brashu..pallu..ee.eee"

(That brings up the sum total of lateral thinkers in my family to one.)

காசு மேல காசு வந்து..

2009-10-17T17:16:00.005+05:30

வர வர Facebook இல் "காசு "(CAUSE) தொல்லை தாங்கலை!
(ம்ம்..மறுபடியும் Facebook பற்றிய புலம்பல்!)

கால் காசு பெறாத "cause" க்கு எல்லாம் அவனவன் சப்போர்ட் கேட்டு வர்றான்.

உ: Farmville என்ற விளையாட்டில் இந்தியக் கொடி இல்லையாம். அதுக்காகப் போராட்டம் நடத்துறாங்களாம். இந்த "cause" க்கு ஆதரவு கேட்டு ஒரு விண்ணப்பம்!

இந்த கொடி காத்த குமரர்கள் எல்லாம் கிடைத்த சான்ஸில் அமெரிக்கா போய் செட்டில் ஆகி, இந்திய மண்ணை மிதித்தே பல வருஷம் ஆகி இருக்கும். உள்ளூரிலே இருந்த போதே சுதந்திர தினத்துக்கு கொடி ஏத்தினது இல்லை. லட்டு சாப்பிட்டதோட சரி!
இப்போ திடீர்ன்னு இந்தியக் கொடியை ஏத்தியே ஆகணும்னு ஒரு வெறி.
Farmville காரர்கள் ஏதோ ஒரு கொடியைக் காட்டி இது இந்தியக் கொடியே தான்னு அடிச்சு சொன்னாப் போதும். காசு குளோசு!

இந்தக் "cause" ஐ காசாக்கும் வேலை Facebook இல் ரொம்ப மும்முரமாக நடக்கிறதோ?

வேற என்னென்ன காசு இருக்குன்னு ஒரு நோட்டம் விட்டேன்.

பெரும்பாலானவை ஒரு தோத்தோ நாயின் படம் போட்டு "பிராணிகளைக் காப்போம்", "நாய்ச் சண்டையை நிறுத்துவோம்" (எப்படி? சண்டை போடும் நாய்களுக்கு நடுவுலே போய் விழவா?) என்று கூவின.

இல்லையா, ஒரு "என்பு தோல் போர்த்த உடம்பைக்" காட்டி ஹைதியைக் காப்போம், சொமாலியாவை வளர்ப்போம் என்று அழைத்தன.

"சோனியாவின் கனவை நனவாக்குதல்" அப்படீன்னு ஒண்ணு!
ராகுல் காந்தி ஆரம்பிச்சதோன்னு பார்த்தால் இது அந்த சோனியா இல்லை!

சரி, சோனியாவுக்கு என்ன கனவு? ஆயிரம் பேர் சேர்ந்து ஐயாயிரம் டாலர் வசூல் செஞ்சிருக்காங்களே!

இன்னும் ஒண்ணு:
Support Moshe the Orphan Son of Rabbi Gavriel and Rivka Holtzberg / Rebuild Chabad in Mumbai

உங்களுக்கு புரிஞ்சா சரி!

நாமும் ஒரு காசை ஆரம்பிச்சு நாலு காசு பார்த்தால் என்ன?

Wish you a..

2009-10-16T15:57:00.002+05:30

இனி எல்லாம் சுகமே..

2009-10-16T15:20:00.002+05:30

நாலு நாளா வீட்டிலே தண்ணி வரலை.
நாலு நாளா நெட் கனெக்சன் இல்லை.

ரெண்டுக்கும் என்ன சம்பந்தமா?

நமக்கு எந்த பிரச்சனையா இருந்தாலும் கூகுள் பண்ணி பார்த்தால் தான் திருப்தி.
குழாயிலே தண்ணி வரலையா? "Water Problem" ன்னு கூகுள் பண்ணி ஏழு லக்ஷம் சொச்ச results இல் நாலையாவது ("உகாண்டாலே குழாயே இல்லையாம்!") மேயணும்.

இல்லையா? அவரவர் blog இல் போய் புலம்பி இருப்போம் ("தண்ணீர்! தண்ணீர்!").
அதுக்கு கமென்ட் வருதான்னு நாள் முழுக்க நாக்கை தொங்க போட்டு பார்த்திருப்போம்.

இல்லாட்டா சேட் பண்ணி பிரச்சினையின் தீவிரத்தை அலசி ஆராய்ந்திருப்போம். இப்படி:

Me: No water here..
You: oh
Me: Buying Bisleri
You:Cool..
Me: What else
You:Nothin
Me: Take care
You:Same to you
Me: Bye
You:Bye
....
....
....

அதுவும் போதாதே? Facebook சுவற்றில் "நாலு நாளா குளிக்கலை" என்று கிறுக்கி படிப்பவர்களை கடுப்பேற்றுவோம்.

அப்புறம் .. டுவிட்டரிலே "Water Water everywhere, not a drop to drink.."(மனசிலே ஷஷி தரூர்னு நினைப்பு!) ன்னு பேத்தி ஆறுதல் அடைந்திருப்போம்.

சரி, போகட்டும். இன்னும் தண்ணி வரலை. ஆனா நெட் வந்தாச்சு.
அப்ப்..ப்பா..டி!

Water

சர்வதேசக் கலைமாமணி?

2009-10-09T19:53:00.003+05:30

ஒபாமாவுக்கு நோபல் பரிசு!!

எதுக்கு என்பது இன்னும் ஒபாமாவுக்கே சரியா தெரியலையாம்.

Citation இல் "ச்சும்மா..ச்சும்மா.." என்று தான் முதலில் எழுதினார்களாம்.
அப்புறம் நிறைய இடம் இருந்ததால், "ம்ம்..அதாவது..வந்து..இப்படியும் வெச்சுக்கலாம்..அவர் பன்ச் டயலாக் எல்லாம் நல்லா இருக்கு"என்று யாரோ add பண்ணிட்டார்களாம்.

விஜய் கவனிப்பாராக!

நம்ம ஊர்லதான் வீட்டுக்கு ரெண்டு கலைமாமணி பட்டத்தை சுண்டல் மாதிரி விநியோகம் செய்யறாங்கன்னா எல்லா ஊர்லயும் இதே கதை தானா?

Neither Domestic, Nor a Help!

2009-10-04T12:20:00.003+05:30

என்னவோ தெரியலை, எனக்கு வேலைக்காரிகள் விஷயத்தில் எப்போதும் தகராறு தான். இத்தனைக்கும் நான் அப்படி ஒன்றும் "கெடுபிடி" இலலை.Quite the opposite.

முதன் முதலில் என் வீட்டில் வேலை செய்த பெண் "தொழிலில்" ரொம்ப சுத்தம். வேலை செய்த சுவடே தெரியாது, ஆனால் வீட்டு பொருட்கள் மாயமாய் மறைந்திருக்கும். கடைசியில் ஒரு நாள் வீடே "doond thei reh jaavoge" கேஸ் ஆகி விடும் முன், ஆள் மாற்றினோம்.

அடுத்து வந்த தொண்ணூறு வயசு கிழம், ஒரு நாள் வேலை செய்தால் நாலு நாள் படுத்து விடும்.

அதுக்கப்புறம் ஒரு "தில்லான மோகனாம்பாள்" வந்து சேர்ந்தாள். ஒரு மாசம் வேலை செய்து, "ஒரு ஐந்நூறு இருக்குமா? நாலே மாசத்தில் தந்துடுவேன்" என்று கண்ணைக் கசக்கி, பணத்தை வாங்கிய பின் தான் கிளம்பினாள். அடுத்த நாளே பார்ட்டி ராவோடு ராவாக வீட்டைக் காலி செய்து எஸ்..கேப்!

அதுக்கப்புறம் வந்த ராக்கம்மா ஒரு அலாதி கேஸ். இவளுடைய பாட்டிக்குப் பாட்டி தான் அந்தக் காலத்தில் புலியை முறத்தால் அடித்து விரட்டியது. "வந்துங்க .. அதாவதுங்க .. நீங்கங்க இனிமேல் வர வேண்டாமுங்க.." என்று எட்டி நின்று சொல்லி முடித்தேன்.
அவள் உடனே "தேரா மன்னா..செப்புவது உடையேன்.." என்று தெலுங்கில் ஊரே கேட்கும்படி நியாயம் கேட்க, " no..no..காது..நஹி.." என்று எனக்குத் தெரிந்த பாஷையில் எல்லாம் என்னவோ சொல்லி, சமாதானக் கொடியை ஏற்றி ஒரு வழியாக அனுப்பி வைத்து அடுத்த எபிசோடுக்குத் தயாரானேன்.

இத்தனைக்கு அப்புறமும் ஏன் வேலைக்கு ஆள் வெச்சுக்கணும்?
"எவ்வளவு ஏழரையைக் குடுத்தாலும் தாங்கறா. இவ ரொம்ப நல்லவ.."ன்னு சொல்லிட்டாங்களே!!

ஒரு ஊர்ல ஒரு மயி!

2009-10-03T10:04:00.004+05:30

முந்தா நேத்து பெய்த மழையில் நேற்று மூழ்கிய கர்னூல் டவுனை நியூசில் பார்த்தேன்.

இவ்வளவு நாளா நாட்டில் ஒரே வறட்சி, மக்கள் எல்லோரும் நாக்கு உலர்ந்து கிடக்கிறார்கள்,பயிர்கள் எல்லாம் வாடிப் போய் சருகாகி விட்டன என்று நியூசில் சோக கீதம் இசைத்து வந்தார்கள். மழை வர வேண்டும் என்று எங்கும் வேண்டுதல்!

இரண்டே நாள் தலையைக் காட்டியதில், மழை இப்போது எல்லோருக்கும் எதிரி ஆகி விட்டது.

இரண்டு நாள் மழைக்கு பயிர்கள் நாசம், நூறு பேர் சாவு, மிச்சம் உள்ள மக்கள் boat ஏறி ஆபிஸ் போகிறார்கள் (கர்ம வீரர்கள்!), பள்ளிகள் வழக்கம் போல் விடுமுறை.

இது ஒவ்வொரு வருடமும் நடக்கும் கதைதான். இரண்டு நாள் மழையைக் கூட தாங்க முடியாத infrastructure ஐ வைத்துக் கொண்டு, "மாசம் மும்மாரி பொழியலையே?" என்ற அங்கலாய்பெல்லாம் நமக்கு தேவையா?

இதுல கலி முத்திப் போச்சு, கத்திரிக்காய் முத்திப் போச்சு என்ற "analytical reasoning" வேற!

உண்மையில் முற்றிய கலிக்கு நாம் நன்றி சொல்ல வேண்டும். இல்லன்னா, நாட்டில் மும்மாரிப் பொழிந்து, நாட்டையே பூதக் கண்ணாடி வைத்துத் தேட வேண்டி இருந்திருக்கும்!

ஆர்வக் கோளாறு!

2009-09-29T22:27:00.004+05:30

என் தோழி பிருந்தாவின் பையனுக்கு நாலு வயசு. எல்.கே.ஜி படிக்கும் கிருஷ்ணன் காலையில் பாட்டுக் கிளாஸ், சாயங்காலம் மிருதங்கம் என ரொம்ப பிசி.

நாலு வயசுக்கு இதெல்லாம் ஓவரா இல்லை? "பையனுக்கு பாட்டுன்னா ரொம்ப ஆர்வம். அதான்" என்கிறாள் பிருந்தா.

எனக்கு சின்ன வயசில் எங்கள் வீட்டு மடியில் குடியிருந்த ஸ்ரீகாந்த் நினைவு வந்தது. இந்தப் பயலுக்கு அப்போ பத்து வயசு இருக்கும். கொஞ்சம் பாரியான உடம்பு. மத்த பசங்களோட ஓடியாடுவது எல்லாம் கஷ்டம். இருந்தாலும் ஸ்ரீகாந்தின் அம்மாவுக்கு தன் பையன் டான்ஸ், பாட்டு என்று எல்லாத்திலேயும் சாதிக்க வேண்டும் என்று ஒரே ஆசை.

பையன் என்னைக்கோ தெரியாம ப்ரூஸ்லீ படம் பார்க்க, "என் மகனுக்கு கராத்தேன்னா ஒரே ஆர்வம்" என்று சொல்லி, உடனே பக்கத்து காம்பௌண்டில் இருந்த கராத்தே கிளாசில் சேர்த்து விட்டார்.

அடுத்த நாள் காலை ஐந்து மணிக்கு பையனை கட்டிலில் இருந்து இழுத்து, கராத்தே ட்ரெஸ்ஸைத் திணித்து, "குளிக்காட்டாப் பரவா இல்லை" என்று முகத்தை அலம்பி, வண்டி பவுடரை அதில் அப்பி, "டாட்டா" காட்டி அனுப்பி விட்டார்.

நான் சி.எ கிளாசுக்கு கிளம்பும்போது தான் ஸ்ரீகாந்தும் அரை தூக்கத்தில், மாவில் விழுந்து எழுந்த உருளைக் கிழங்கு மாதிரி கராத்தே கிளாசுக்கு போவான்.

நானும் ஒரு நாள், பயல் என்னதான் சண்டை போடறான் பாப்போமே, என்று பக்கத்து காம்பௌண்டில் எட்டிப் பார்த்தேன்.எல்லாப் பசங்களும் "ஆய்!ஊய்!" என்று காற்றைக் கிழிக்க, நம்ம ஆள், லேசாக இரண்டு கைகளையும் பாக்யராஜ் டான்ஸ் ஆடுவது போல் அசைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

நான் கிளாஸ் முடிந்து பத்து மணிக்கு வீடு திரும்பும் போது, ஸ்ரீகாந்த் "சபையோரை மகிழ்விக்கும் நேரம்". பயல் கராத்தே திறத்தை காட்ட, அவன் அம்மா அவன் பிரதாபங்களை அள்ளி விட்டுக் கொண்டிருப்பார்: "சீக்கிரம் டோர்னமென்ட் ஆடப் போறான்..மெடல் வாங்குவான்! "

அந்த அதிசயமும் நடந்தது. ஸ்ரீகாந்த் சண்டை போட்டு வாங்கிய மெடலை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தோம். ஒரு வேளை வடிவேலு மாதிரி "அடி வாங்கினது நானு!" என்று லந்து பண்ணி வாங்கி இருப்பானோ??

ஆனால் என்ன காரணமோ, சீக்கிரமே இந்த கராத்தே கூத்து முடிவு பெற்றது.
"அவனுக்கு டான்ஸ்ல தான் ஆர்வம்.." என்று அடுத்த கூத்து ஆரம்பம்..

குழந்தைக்கு உண்மையில் எதில் திறமை இருக்கு என்று புரிந்து கொள்ளாமல், ஆய கலைகள் அறுபத்து நாலையும் அட்டவணை போட்டு குழந்தை மேல் திணிப்பது ஒரு வித ஆர்வக் கோளாறு என்றால் இதிலே இன்னொரு வகையும் இருக்கு:

இந்தப் பயல் தெரு கிரிக்கெட்டில் ஸ்டார். உடனே இவனோட அப்பா, பையனை கிரிக்கெட் கோச்சிங்கில் சேர்த்து விட்டார். கிரிக்கெட் கிட்டும் வாங்கிக் கொடுத்தார், - ரொம்ப நல்லது.
தினமும் பயலை க்ளாசுக்கு கூட்டிப் போவார் - ரொம்ப ரொம்ப நல்ல விஷயம்.

அதோடு நிற்காது, "உனக்கு ஸ்பின் வரலை, நீ பாச்ட் பௌலிங் கத்துக்கோ, உனக்கு பீல்டிங் ப்ராக்டிஸ் வேணும், உன் கவர் டிரைவ் சரியாவே இல்லை, அந்தப் பயனைப் பார்.." என்று அட்வைஸ் மழை பொழிந்து, ஒரே வாரத்தில் மகன் "நான் கோச்சிங் போகலை" என்று சொல்லி விட்டான்.

பிருந்தா வீட்டில் இந்த ரெண்டு தவறுகளும் நடந்திருக்காது என்று நம்புகிறேன். My best to Krishnan.

கந்த சாமி..

2009-09-28T20:48:00.003+05:30

எனக்கு ரொம்ப வயசாகி விட்டதோ? கந்தசாமி படம் பார்த்த போது இப்படித்தான் தோன்றியது.
பின்னே? கமர்ஷியலாக ஹிட்டான ஒரு படத்தை சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம் பார்த்த அப்புறம் ஒண்ணுமே புரியலைன்னா என்ன அர்த்தம்?

என் சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வரையில் படத்தில் விக்ரம் முகத்தில் ஏதேதோ கலர் அடித்து, ரகுவரன் மாதிரி ஒரு போர்வையையும் போர்த்திக் கொண்டு , என்னமோ வேஷத்தில் (சேவல் கெட்டப்பாம்!சேவல்கள் எல்லாம் விக்ரம் மேல் மான நஷ்ட வழக்கு போடப் போவதாகக் கேள்வி) வந்து வழக்கமான சண்டையைப் போடுகிறார்.

ஸ்ரேயா ஒன்று டிரெஸ்ஸைப் போட்டு, அப்புறம் அதைக் கிழிக்கிறார். இல்லன்னா கிழிச்சிட்டு அப்புறம் போட்டுக்கறார். "போட்டுகின்னு கியிசிக்கலாம்...கியிச்சிகின்னு போட்டுக்கலாம்.." என்று பிரபுதேவா பாட்டு மாதிரி. ஒரு வேளை படத்தோட பேரைத் தப்பா புரிஞ்சிட்டாரோ ?

சிரேயாவின் ஆட்டமே தேவலாம் என்கிற மாதிரி காமெரா அப்படிஒரு ஆட்டம் ஆடுது. ஒரு நிமிசத்துக்கு மேல் யாரும் தலையைப் பிடிச்சிக்காம படத்தைப் பார்க்க முடியாது.

பாவம் காமெராமேன் யாரோ? கூட இருந்தவங்களாவது ஓடிப்போய் அவர்கிட்ட ஒரு சாவிக்கொத்தைக் கையிலே கொடுத்திருக்கலாம் இல்லையா?
இப்போ யார் அவஸ்தைப் படறது?

காணவில்லை!

2009-09-25T20:02:00.003+05:30

முதலில் நாரைக் காணோம்.
அப்புறம் நாரோடு சேர்ந்து பூவும் காணோம்.

முன்னொரு காலத்தில் பூ கட்டுபவர்கள் "நார்" என்று ஒன்றை உபயோகித்து வந்தார்கள். சில வருடங்களுக்கு முன், அந்த நார் ஒரு நாள் காணாமல் போய், பிளாஸ்டிக் ஒயரும் நூலும் வந்தன. இப்போது, பூவே பிளாஸ்டிக் பூ ஆகிவிட்டது.

இந்த முறை நவராத்திரிக்காக பூவைத் தேடி அலைந்தது தான் மிச்சம். நிஜ மல்லிகையும் மருவும் ரோஜாவும் மாயமாய் மறைந்து விட, எங்கும் பிளாஸ்டிக், எதிலும் பிளாஸ்டிக்.

எதிர் வீட்டில் கொலுவிற்கு அழைத்திருந்தார்கள்.

பிளாஸ்டிக் பூ மாலை அணிந்தபடி அம்மன் சிரிக்க, கீழே பிளாஸ்டிக் ஆப்பிள், பிளாஸ்டிக் மாம்பழம், இன்ன பிற.

தாம்பூலத்தில் பிளாஸ்டிக் வெற்றிலை "சும்மாநாச்சுக்கும்" வைக்கப்பட்டிருந்தது.
அதை கண்ணால் பார்த்து விட்டு, தட்டில் உள்ள பிற பொருட்களை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

வீட்டுக்கு வந்ததும், சுண்டல் பாக்கெட்டைப் பிரித்தேன்.

மூக்கு அருகே வைத்து முகர்ந்து பார்த்தேன் - எண்ணெய் வாசனை.
விரல் இடுக்கில் வைத்து நசுக்கிப் பார்த்தேன் - நசுங்கியது.
கொஞ்சூண்டு நகத்தால் கீறிப் பார்த்தேன் - பெய்ன்ட் வர வில்லை.

இருந்தாலும் இன்னும் சந்தேகமாவே இருக்கு - இந்த சுண்டலை சாப்பிடவா, இல்லை ஷோ-கேசில் வைக்கவா?

A Time to Kill.....

2009-09-22T19:50:00.003+05:30

When I moved into Hyderabad in 2005, I decided to follow my mother's example. So, I got up at 6 sharp, only to discover that the milk man comes in at 6.30, the water is pumped at 7, the sweeper comes at half past eight and shops open only at 10.

Unlike Chennai, which is abuzz at 6 in the morning, the land of the Nawabs creaks its bones at 7 A.M in summer, and much later in winter. No dawn walkers here. Anyone who walks at an unholy hour like 6 is assumed to be sleep-walking or suffering from insomnia, or worse - a chain snatcher.

I soon learnt that when your carpenter or electrician tells you, "Podhdhuna Ochesaamu" (Will come early in the morning"), he is making a tentative schedule to drop in at around 10 - 11 A.M any time that week - or that fortnight!

Similarly, we found that any invitation we receive for any function, is silent as regards time.

"At what time is the function?"

"7, 7.30.."

"7 or 7.30?"

"That's right!"

"???"

There is also another way of answering this trick question:

"At what time is the function?"
"7-ish"

- You will notice that this answer gives you a buffer of nearly an hour!

The worst part is, this attitude seems to have rubbed itself off on the bird-life here as well.
There is a dove family that is residing beneath the A.C in our bedroom window.
The parents tuck the little ones in to bed at 9 p.m, after which, you will not hear a twig snap beneath their claws.

The family sleeps fitfully throughout the night, right through the morning prayers from the mosque at 5.00 A.M (a recorded voice),the milkman's ring at 6.30 and the sweeper's ring at half-past eight. By the time the mama- dove pulls off the straws and peeps through the A.C and declares that its such a fine morning,it is close to 9 A.M.

If that's the early bird, then the less that is said of the worm the better!

விவசாயி...நான் விவசாயி..

2009-09-17T20:54:00.004+05:30

தினமும் மாட்டைக் கறந்து, நிலத்தை உழுது, விதைத்து,அறுவடை செய்து.. .

இதெல்லாம் எப்போதில் இருந்து ? facebook இல் Farmville விளையாட ஆரம்பித்ததில் இருந்து.. I'm fast becoming an addict. இதிலே இருவது பயிர் அறுவடை செஞ்சா மெடல் வேற தர்றாங்களாம்! மூணு மிருகங்கள் வளர்த்தா அவார்ட்.நாலு சக விவசாயிகள் செட்டு சேர்ந்தா அதுக்கு தனி அவார்ட்..பக்கத்து நிலத்திலே புல் புடிங்கினா பிரைஸ்!
காக்கா ஓட்டினா பிரைஸ், மூணு பிரைஸ் கிடைச்சா, அதுக்கு தனி பிரைஸ்...

ஆத்தா ஆடு வளர்த்தா, கோழி வளர்த்தா, ஆனா நான் இணையத்தில் "ugly duckling" வளர்க்கறேன்.

Exams!

2009-09-04T12:38:00.005+05:30

The CBSE has made class 10 board exams optional from this year. Instead, there will be a grading system and students will be evaluated throughout the year.

Good decision, though belated, I should say.

As one whose formative years as a student always revolved around board exams, term exams, revision exams and other sundry exams, I know enough to tell you that the students who score well in these "board exams" are not really geniuses, not by a mile. And the ones licking their
wounds in the sidelines aren't duds either.

Last year, 2 pupils - the Dunce and the Whiz-Kid took their board exams.

The Maths question paper, on sighting which the whizkid revived like a watered flower, had quite the opposite effect on Dunce.

"Prove", demanded the question paper, "that in any right triangle, square of the hypotenuse is equal to the sum of squares the other 2 sides."

The Whiz, rightly recognizing this as Pythogoras Theorem, reeled off the proof, and went on to the next question.

The Dunce had a great respect for mathematicians in general and Pythogoras in particular. He thought it wouldn't be seemly to question Pythogoras' opinion in the matter of the hypotenuse. Dash it, a man of impeccable character, if that's the way he felt about the hypotenuse, he had to be right. So, he had never bothered to figure out the proof.

Sighing, he sets out to answer the question , in his usual, inimitable style:

"Given:" , writes the Dunce and copies down what is given in the question.
"To Prove:", he writes, and again dutifully copies the question.
"Proof:'', he writes and leaves a blank.
Then, leaving considerable space below the word, "Proof", he triumphantly writes "Hence Proved."

Pausing merely to think over whether the space provided would be sufficient for the examiner to fill in the "Proof" at some convenient later date, he takes out his pencil and double-underlines his words of wisdom.

Looking pleased at his "presentation", he happily sets out to answer other questions, in much the same fashion.

The question on algebra: "x² + 2x − 3 =5" has him flummoxed for a second. Then, recovering, he
proceeds to answer the "steps":
"x² + 2x = 5+3"
"x² + 2x = 8"
"x² = 8- (+ 2x)"
"x² = 8 - 2x"

- He carries on this way for some time, then unable to unmask x, he leaves the mystery at that, he goes on to solve other cases.

When their papers are marked, the Dunce gets 3 out of 5 for Pythogoras Theorem, (1 mark each for "Given", "To Prove" and "Hence Proved") and the Whiz gets only 2 ( for missing out on these).
The Whiz gets a zero for question on algebra, for simply writing"2", while the Dunce gets 3 out of 4 for the "steps".

The Dunce also gets 2 marks, ex-gratia, for neat presentation.

At the end of the day, the Dunce and Whiz both join the elite group of "Above Average" students.

PS: The Dunce will go on to get his engineering degree in some private college. The Whiz is all set to flee the country.

ஜாக்கிரதை!!

2009-09-03T21:04:00.003+05:30

இன்று இரவு எட்டு மணிக்கு சென்னையில் இருந்து போன்.

அம்மா:
"அனு! அங்கே யாரையோ ஹெலிகாப்டர் ஏத்தி கொன்னுட்டாளாமே? எங்களுக்கெல்லாம் நாளைக்கு லீவு!"

"என்னா??"

"நீ அந்த ஊர்ல தானே இருக்கே? தெரியாதா? சரி! ஜாக்கிரதை! பிளாகெல்லாம் எழுதாதே!"

மழை நாள் என்பதால் போனில் வழக்கத்துக்கு அதிகமான பின்னணி இசை.
அதையும் தாண்டி, நான் பேசியது அம்மாவுக்கு புரிந்ததோ இல்லையோ? எதற்கும் தெளிவு படுத்துவோம் :

"Killed in copter crash" என்றால் ஹெலிகாப்டர் ஏத்தி கொன்னுட்டா ன்னு அர்த்தம் இல்லை.

இறந்தது யாரோ இல்லை - ஆந்திர முதல்வர்.
(இல்லை- என்.டி ராமாராவ் இல்லை!)

ஹெலிகாப்டர் என்பது பறக்கும் வஸ்து. நடப்பன, ஊர்வன - இந்த ஜந்துக்களை எல்லாம் ஹெலிகாப்டர் ஏத்தி கொல்வது இல்லை.

பிளாக்? வலை உலகில் 0.00125% பேர் (உபயம்:websiteoutlook.com) மட்டுமே பார்க்கும் என் சோதா பிளாகை என்னவோ ஹிந்து, எக்ஸ்ப்ரெஸ் ரேஞ்சுக்கு நினைத்துக் கொண்டாயே?

இன்னும் ஹெலிகாப்டர் ஏத்திக் கொல்லும் அளவுக்கு எல்லாம் நான் வளரலை, கவலை வேண்டாம்.

100th Post!!

2009-08-29T13:15:00.001+05:30

Panneersoda has hit 100!

I thought of ordering a Black Forest Exotica to celebrate. But then, considering that these 100 posts are spread over 4 years, I have ordered humble pie!

What-do-you-call-it, the Whats-its-name??

2009-08-29T12:46:00.004+05:30

Pronouns have to be banned.

It is ever since pronouns made their appearance that Man stopped taking his daily dose of spinach and broccoli. They became the ideal excuse for his laziness. When he realised that he could refer to the Codiaeum Variegatum as "it" and George Bernard Shaw as "him", he happily allowed partial atrophy of his brain .

And look where it has led him..

I'm sure the worst blunders in history were caused by pronoun-abusers.

In 1912, when on board the Titanic, the ship's attendant may have given the following message to his captain:

"We have found a what's-it-called over here. It's very near our this thing. So unless we take a what-do-you-call-it, we are all in a big what-ever-it-is. We need that thing- the thing that those chaps use- and we need it now. Otherwise, we are all, I mean to say, in big what's it. If you get what I mean.."...... SPLAAASH......." WE ARE SIN....KI...N....."

So, as I said, pronouns have to be banned. Until steps are taken shortly in this direction,they should atleast carry a warning label :"Repeated usage is injurious to health"!

ஏன் இப்டி?

2009-08-26T18:58:00.002+05:30

டி. வீல பிள்ளையார் சதுர்த்தி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் எல்லாத்தையும் பாத்தேனே.பிள்ளையாரையே எதிலயும் காணோமே?

அது சரி, மைசூர் போண்டாலே என்ன மைசூரா இருக்கும். அப்டி தான்!

Twitter, Shall I??

2009-08-22T21:24:00.004+05:30

It's weeks since I joined the Facebook bandwagon. - And I'm yet to figure out what to do with it.

I have got an ID and a password. I've put in a couple of pics of self and family. Then I was
told you got to invite your friends . So, I sent out a request to my friends to become my friends,which is embarrassing, if not altogether insane.

Now that I have got a handful of friends in my counter, I find that all I can do is:

1. Write/Read useless posts ("It's raining here!")

2. Suffer senseless, annoying quizzes ("Find out what ghost sleeps in your bedroom") and pass on the agony to friends

3. Add a few more friends (when I have no use for the bunch that's already there!)

4. Send messages (I already use a mobile & Email for this purpose)

5. Keep adding more pics (right, but WHY????)

I remember in my previous organisation, the entire bunch of executives where Orkut-freaks. The silly asses used to post something in their co-worker's Orkut profile AND THEN yell across the desk, "Hei! I posted a scrap on your Orkut profile!!".

The fellow-Orkutter-moron would then log in and read out aloud the earth-shattering scrap:
"Hi! What's up??"

AND, this is where it gets really maddening, the louse would put out a reply in Orkut and yell across the table: "I've replied to it"!

Blogging is different. It is my hobby and PanneerSoda will find its rightful place in my resume, when I do update it. May be I'm missing something here, but, in re Facebook, the best course of action I can think of is to forget my ID and password.

Now, I find everyone joining Twitter. Now, after my Facebook trial, I'm waiting. I'm weighing this against that. If I find that all that I will get out of Twitter is another set of ID & password, I shall know what to do about it!

The Terrorist of Newark!

2009-08-18T21:16:00.007+05:30

Any twerp trying to inveigle into the US will tell you this: when your name has more Khans or Shahs than the optimum level, the trick is to preserve a tactful silence and pray that the authorities will pardon the gaffe. Shah Rukh Khan, with whom both tact and silence are in scarce supply, must have gibbered his way to detention. In this fashion:

..

"Shah Rukh Khan, that's me, guys. SRK! That's who I am.Shah. Rukh. Khan. So, lets make the most of it" says Shah Rukh to the two uniformed Americans (Ted & Ed).

Ted takes out his pocket notebook, where he keeps a list of Words To Watch Out For.

Shah Rukh decides to drive home his point strongly, "Shah Rukh! The Badshah of Bolywood! The Sheikh of Mumbai! DON'T YOU KNOW?? Saif Ali, Aamir Khan, Salman Khan, Abishek, Alla Rakha Rehman, Farah Khan??", adding his collegues' name for good measure.

Ted stares down at his list. Never had he met a suspect who reeled out almost all the words in the roster. Ted licks his pencil and ticks out the words. He also adds, against the word "Khan", the number 3 in brackets, for he always likes to get his facts right.

Only two words remained unticked : Osama and Jihad!

Ed, peeping at Ted's book, decides to start enquiry: "So, you are Shah Rukh Khan?"

"Ji Haan" (Yes,Sir!) , says the Badshah.

"Ed!" ,Ted screams at Ed!
"Ted!", Ed screams at Ted!

"Hello Ed!, Hello Ted!" , SRK completes the formalities and becomes chatty.

"Ofcourse, nowadays I'm also the CEO of Kokotta Knight Riders, as you know,"says SRK.

("Whaddiddesay?"hisses Ted,staring fixedly at the single unticked word remaining in his list.
"Kokqueda something - It's his terrorist outfit."hisses ED.)

SRK realises his mistake. When you own a cricket team that has just got the drubbing of a lifetime, you don't advertise it. Striving to smooth over his faux pas, he carries on: "Ofcourse, we blew up the IPL in South Africa, you know. But we have better plans this year..."

("He blew up the Eye-Peal!" hisses Ted.
"What's the Eye-Peal?" mutters Ed.
"Prob'ly sumfing like Twin Towers!" rehisses Ted.
"He says he has planned somfing this year too?")

"Do you travel abroad often?" asks Ed.
"The last time I travelled abroad was for the shooting of Billu Barber." says SRK.

(Ted writes down in his notebook: "Shooting of Blue Barber". No, that didn't make sense? He strikes out "Barber" and substitutes it with "Harbour")

"So,why are you in the US?" asks Ted, simply wishing that he was'nt.

"Shooting" answers SRK. "Nice meeting you! Bye!" says SRK trying to walk towards the door.
Ted blocks the door and pushes SRK back.

SRK sighs. Happens everywhere! People just can't seem to get enough of him! Now he will have to enthrall his audience again! (He had already classified his uniformed chums as "audience")

He decides to do a dance number from Billu Barber. Accordingly, he throws his arms wide, bends his knees at an angle and performs his song-n-dance.

("Why is he walking like a penguin with corn in its feet?" asks Ted.
"Raving lunatic!"Ed passes judgment, giving SRK a reproachful eye.
"This is the price you pay, you Sinner!" , said the Eye, "for blowing up Eye-Peals and shooting blue barbers...or harbours")

SRK,now fully engrossed in his work, had come to the end of the song. As required, he sits down on his knees, and makes circular motions with his head, much like a merry-go-round.

("Ed! This is real bad! Dinchoo see the movie? The guy says his prayers sitting on the floor. Then, he looks left, then right and wipes his face, and then..BANG!!"says Ted.

"No?How much time do we have?"

"Two mins. May be more, I fast-forwarded this bit", whispers Ted.

Digesting the fact that he had about two minutes to save America, Ed pushes the red button beneath his desk.)

SWAT team is notified and soon cordons off the Security area at the airport.

"BANG! VRRRRR....UM"

Shah Rukh Khan's performance gets disrupted by the noise (which is the noise a SWAT team member makes when trying to get inside noiselessly).

SRK looks to the left, trying to ascertain the source of the noise.
He looks right, at his audience, requesting further explanation.

At that precise moment a hand shoots out at the scruff of his neck and twists his hands.
"If you try to WIPE YOUR FACE, YOU SON OF A ***#@##, I WILL KILL YOU" screams Ed.

As dozens of SWAT members pour into the room, it finally dawns on SRK that something is not right.

Ed puts his hands inside SRK's pockets. Ted breaks into applause as Ed takes out a hanky, with a quiet dignity that behooved a person who single-handedly saved the United States Of America!

கேள்வி பதில்!

2009-08-17T21:02:00.002+05:30

இந்த வாரம் விகடனில் படித்தது:

நமீதாவிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி:
"காவிரிப் பிரச்சினை எப்போ தீரும்?"

நமீதா பதில்?
"காவிரிக்கு என்னா பிரச்சனே? love failureஆ?

ஆஸ்கார் வாங்கும் பிள்ளையார்!

2009-08-15T15:00:00.006+05:30

நாளைய செய்திகள்!

வணக்கம்! பிள்ளையார் சதுர்த்தியை முன்னிட்டு தமிழகமெங்கும் ஏற்பாடுகள் சிறப்பாகச் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. காவல் துறை ஆயத்த நிலையில் இருப்பதாக முதல்வர் தெரிவித்தார். சந்தேகத்துக்கு இடமளித்த 1000 பேரை போலீசார் கைது செய்துள்ளனர். மத்திய ரிசர்வ் படையைச் சேர்ந்த 300 போலீசார் தமிழகத்தில் குவிக்கப் பட்டுள்ளனர். பத்தாததற்கு ராணுவமும், C.B.C.I.D ஐச் சேர்ந்த 200 போலீசாரும், 200 துப்பறியும் நாய்களும் சென்னையில் ரோந்துப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

இன்று பிள்ளையார் சதுர்த்தி ஏற்பாடுகளைக் குறித்துப் பேசிய முதல்வர், பிள்ளையார் பிறந்த தினத்தை அமைதியான முறையில் கொண்டாட வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். தேங்காய் உடைப்பது, சூடம் ஏற்றுவது போன்ற அராஜகச் செயல்கள் மூலம் சிறுபான்மைச் சமூகத்தின் மனம் புண்படும்படி நடந்திட்டிடக் கூடாது என்றார். மேலும், "பிள்ளையார் என்று ஒருவர் உண்மையில் இன்று பிறந்தாரா? எந்த பிரசவ ஆஸ்பத்திரியில் பிறந்தார்?" என்றும் கேள்வி எழுப்பினார்.

பிள்ளையார் சதுர்த்தி வாழ்த்து தெரிவித்த செல்வி ஜெயலலிதா, இந்த நன்னாளில் கேடு கெட்ட கலைஞர் ஆட்சி முடிந்திட வேண்டும் என்று இறைவனைப் பிரார்த்திக்கும் படி தொண்டர்களுக்கு ஆணையிட்டார்.
தன் ஆட்சிக் காலத்தில் பிள்ளையார் பால் குடித்ததை நினைவு கூர்ந்த அவர், "கருணாநிதி ஆட்சியில் பிள்ளையார் பால் குடிக்க மறுப்பது ஏன்?" என்று கேள்வி எழுப்பினார். "இது குறித்து ஆராய விசாரணைக் கமிஷன் வைக்க இந்த அரசு தயாரா?" என்றும் சவால் விடுத்தார்.

தே.மு.தி.க தலைவர் விஜயகாந்த் தனது வாழ்த்துச் செய்தியில், "தமிழகத்தில் 12,54,674 பிள்ளையார் கோவில்கள் உள்ளன. அதில் கொழுக்கட்டை விநியோகிக்கும் கோவில்கள் 23,567 . மற்ற கோவில்களில் ஏன் கொழுக்கட்டை தரப் படவில்லை? மக்களை ஏமாற்ற முடியாது. எனக்கு கொழுக்கட்டை பிடிக்கவும் தெரியும். கொழுப்பு பிடிச்சவங்களை அடிக்கவும் தெரியும். ஆ..ந்ன்!" என்று கூறினார்.

திராவிடர் கழகத் தலைவர் வீரமணி தனது வாழ்த்துச் செய்தியில் பிள்ளையாரை நம்புவது பகுத்தறிவற்ற செயல் என்று குறிப்பிட்டார். மேலும், பிள்ளையாரை "பிள்ளையான்" என்று அழைப்பது தான் பகுத்தறிவு என்று விளக்கம் அளித்தார்.

ஜனதா கட்சித் தலைவர் சுப்பிரமணிய சாமி,தமிழ்நாட்டில் தேங்காய்கள் எதோ ஒன்றில் வெடிகுண்டு இருப்பதாக அமெரிக்க உளவு நிறுவனம் மூலம் தனக்கு தகவல் கிடைத்திருப்பதாகக் கூறினார்.

இந்தக் காமெடியை தான் ஏற்கனவே ஒரு படத்தில் செய்து விட்டதாகவும், சுப்பிரமணிய சாமி காப்பி அடிக்கிறார் என்றும் கவுண்டமணி காரசாரமாக பேட்டி அளித்துள்ளார்.

பா.ஜ.க தலைமை அலுவலகத்தில் தொண்டர்கள் இடுப்பில் ஈரத் துணியுடன் தலையில் பிள்ளையாரைச் சுமந்த படி டான்ஸ் ஆடும் நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. இதைத் தொடர்ந்து, தொண்டர்கள் நாள் முழுதும் தோப்புக் கரணம் போடும் சிறப்பு நிகழ்ச்சி நடக்க உள்ளது.

சென்ற ஆண்டு கிரிக்கெட் ஆடும் பிள்ளையார், கம்ப்யூட்டர் பார்க்கும் பிள்ளையார் போன்ற பொம்மைகள் செய்யப்பட்டன. இந்த ஆண்டும், காலத்துக்கு ஏற்ப, ஆஸ்கர் வாங்கும் பிள்ளையார், விடுதலைப் புலி பிள்ளையார், பவர் ரேஞ்சர் பிள்ளையார், டாட்டூ அணிந்த "யூத்து" பிள்ளையார் ஆகியவை இடம் பெற்றுள்ளன.

வணக்கம்!

.............

பிள்ளையார் தனக்குத் தானே பாடிக் கொண்டார்: "ஏன் பிறந்தாய் மகனே...ஏன் பிறந்தாயோ?"

செய்தியும் சந்தேகமும்!

2009-08-13T07:52:00.007+05:30

(சந்தேகத்தைத் தீர்ப்பவர்க்கு ஆயிரம் பொன் பரிசு. ஆனா கட்டாயம் "மயிலியற், கியிளியர்"ன்னு பாட்டெல்லாம் பாடக்கூடாது!)

செய்தி:
பன்றிக் காய்ச்சல் காரணமாக சென்னையில் பள்ளிகளுக்கு ஒரு வாரம் விடுமுறை.

சந்தேகம்:

ஸ்கூலுக்கு ஒரு வாரம் லீவு விட்டா பன்றிக் காய்ச்சலை ஒழிச்சுக் கட்டிடலாம் என்று கண்டுபிடித்த அந்த அதி மேதாவி யாரோ?
இந்த வாரம் மட்டும் தான் "பன்றிக் காய்ச்சல்" வாரமா?அடுத்த வாரம் காய்ச்சல் வந்தா என்ன செய்றது? (பேசாம பள்ளிக்கூடத்தையே இழுத்து மூட வேண்டியது தானே?)
இப்படியும் இருக்கலாம். ஒரு வேளை தமிழக அரசு ஒரு வாரத்துக்குள் பன்றிக் காய்ச்சலை தனக்கே உரிய முறையில் ஒழித்து விடலாம். எப்படி? பன்றிக் காய்ச்சலுக்கு வேற பெயர் வெச்சுட்டா ஆச்சு! சிக்குன் குன்யா வந்த போது நோயாளிகளிடம் "ஒண்ணும் இல்ல, சாதாரண ஜுரம்" என்று சொல்லி, தமிழகத்தில் சிக்குன்குன்யாவை ஒழிக்கவில்லையா?

(அடுத்த வாரம்: தமிழ் நாட்டில் பன்றிக் காய்ச்சலை ஒழித்த தமிழக அரசுக்கு "தமிழ்த் திரையுலகமே திரண்டு" வந்து விழா எடுக்கும்!)

செய்தி:

நரேஷ் குப்தா தலைமையில் எலெக்ஷன் கமிஷன் வரப்போகும் பை - எலெக்ஷனைப் பற்றி இரண்டு மணி நேரம் விவாதித்ததாம்! (சன் நியூஸ்)
கடைசியில் அவர்கள் எடுத்த முக்கியமான முடிவு: இந்த முறை மையை வலது கையில் வைக்க வேண்டும் என்பது.
ஏன்? சமீபத்தில் நடந்த எலெக்ஷனில் மை இடது கையில் வைக்கப்பட்டது. அது இன்னும் அழிந்திருக்காதே? அப்புறம் மொத்த தேர்தல் ஏற்பாடும் பாழாப் போயிடுமே?

சந்தேகம்:

EVM, computerised voter list, voter ID card இதெல்லாம் எதுக்கு? மை இல்லாட்டா தேர்தல் நடக்காது போல இருக்கே?
ஆட்சி இப்போது கவிழ்ந்து விட்டால் நரேஷ் குப்தா பாடு ரொம்பக் கஷ்டம். தமிழக மக்கள் எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு கை எக்ஸ்ட்ராவாக வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்வாரோ என்னவோ ?

செய்தி:

தமிழகத்தில் கன்னடக் கவிஞர் சர்வஞரின் சிலை திறப்பு. இரண்டு மாநில அமைதிக்கு இது சுமுகத் தீர்வு என்றார் மு.க.

சந்தேகம்:
அது என்ன சுமுகத் தீர்வு? அங்கே வள்ளுவர் சிலையை நீ உடை. இங்க உங்க ஆள் சிலையை நான் உடைக்கறேன் என்பதா?

ஈவது டேஞ்சர்! ஏற்பது அதனினும் டேஞ்சர்!

2009-08-09T20:16:00.007+05:30

பாரி வள்ளலா இல்லாட்டாலும் அதிலே பாதி வள்ளலாவாவது இருக்கணும்னு ஆசைதான்! ஆனா பாருங்க, அது அவ்வளவு ஈசியா இல்லையே!

முல்லைக்கு தேர் குடுக்கறது எல்லாம் ஒரு மேட்டரா? எந்த முல்லையாவது தேரைக் கொண்டு போய் மெக்கானிக் ஷேட்டிலே போட்டு, ஸ்பேர் பார்ட்டை வித்து, டாஸ்மாக் போய் புல்லா ஏத்திக்கிட்டு , நடந்து போய்ட்டிருக்குற பாரிகிட்டயே போய் ,"ஏண்டா பேமானி! ஹாரன் அடிக்கறதில?" என்று கலாட்டா பண்ணுமா?

நமக்கு இப்போல்லாம் யாராவது உதவின்னு வந்தாலே சந்தேகம்தான் முதல்லே வர்றது. கோயில் கும்பாபிஷேகம்னு டொனேஷன் கேட்டா, "அப்படி ஒரு கோவிலே இருக்காது, வேணும்னா பார்!" என்று சவால் விடுகிறோம்.

"சாப்டு நாலு நாள் ஆச்சு சாமி. தர்மம் பண்ணுங்க"

"நாலு நாளா? வயறு ஒட்டினாப்பலே இல்லையே? தலை சுத்தறா மாதிரி இல்லையே? நல்லா ஸ்டெடியா நிக்கறானே? கண் எல்லாம் நல்லாதான இருக்கு"
நம் மருத்துவ பரிசோதனை முடிவதற்குள் அவன் "சாப்டு அஞ்சு நாள் " ஆகி இருக்கும்.

நூற்றில் பத்து பேர் ஏமாற்றுவதன் பலன், மிச்ச தொண்ணூறு பேரைப் பார்த்தாலும் நமக்கு "இவனும் பிராடோ?"ன்னு தோன்றுவது தான்.

அதே போல், யாராவது கேட்காமல் ஏதாவது உபகாரம் செய்தாலும் அவர்களுக்கும் அதே கதி தான். "இவன் ஏன் எனக்கு உதவணும்? இதிலே ஏதோ உள்கூத்து இருக்கு" என்று தான் முதலில் நினைக்கிறோம். கற்றதனால் ஆய பயன்!

டிரைனில் ஒரு முறை யாம் பெற்ற பழம் பெருக இவ்வையகம் என்று நினைத்து பக்கத்து சீட்க்காரர்களுக்கும் பழம் கொடுத்தேன்.

முதலாமவர் ரொம்பப் படித்தவர் போலும். "அய்யய்யோ! எனக்கு பழம் அலர்ஜி"என்று தொடாமல் ஒதுங்கி விட்டார். இரண்டாமவர் கை நீட்டி பழத்தை வாங்கி இருப்பார். அதற்குள் நம்ம "பட்சவர்" அவர் காது கிட்ட போய், "யோவ்! அறிவிருக்கா? இதுல மயக்க மருந்து ஏத்தி இருப்பாங்க!"என்று உபதேசம் செய்தார்.

"ஹீ!ஹீ! எனக்கு சுகர்! மறந்தே போச்சு!" என்று அசடு வழிந்து, பழத்தை ஜாக்கிரதையாக கீழே வைத்தார்.

வேணும் எனக்கு! இதுக்கு பதில் ஒரு முல்லைக்கு இந்தப் பழத்தை போட்டு, கடை ஏழு வள்ளல்களில் சேர்ந்திருப்பேன்! என் பேரும் தமிழ் பாடத்தில் வந்திருக்கும்!

இவ்விடம் ஏட்டுச்சுரைக்காய் ஏற்றுமதி செய்யப்படும் !!

2009-08-06T19:48:00.004+05:30

ஐந்தாம் வகுப்பில் மங்களம் டீச்சர் ஒரு நாள் மகாலக்ஷ்மி மீது "மர மண்டை" என்று திட்டி டஸ்டரை தூக்கி எறிந்தார். இந்த மகாலக்ஷ்மி கல் தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தில் இருந்தே ஐந்தாம் வகுப்பில் படிக்கும் மூத்த குடி! எத்தனை டஸ்டர் பார்த்திருப்பாள்! முன் வைத்த மண்டையை பின் வைக்க மாட்டேன் என்று நிற்க, பாய்ந்து வந்த டஸ்டர் மண்டையில் மோதி இரண்டாகி விழுந்தது!

என்ன அதிசயம்! மகாலக்ஷ்மி உண்மையில் "மர" மண்டை! இந்த ஆச்சச்சர்யத்தை உடனே பக்கத்து பெஞ்ச் பெண்ணுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் திரும்பினேன்! "நச்"- என் தலை மேல் ஒரு சாக்பீஸ் விழுந்தது! டஸ்டர் உடைந்த கோவத்தை மங்களம் மிஸ் என் மீது காட்டினார். அப்புறம் மங்களம் மிஸ் தன் கைக்காசைப் போட்டு டஸ்டர் வாங்கியதும், அதன் பின் எவ்வளவு கோவம் வந்தாலும் எட்டணா சாக்பீசைத் தவிர வேறு எதையுமே தூக்கி எறியாததும் தனி கதை!

இப்போ எதுக்கு இதெல்லாம்? ஒண்ணும் இல்ல, அந்த சாக் என் மேல விழுந்த பொது நினைச்சேன், நாமும் டீச்சராகி , நாலு பேர் மேல இப்படி சாக் அடிக்கணும் என்று! அதுக்கப்புறம் என்னென்னவோ பண்ணி, கொஞ்ச நாள் ஒண்ணும் பண்ணாமலும் இருந்து, இப்போ திருப்பி டீச்சர் ஆகலாமான்னு யோசனை!

ஆன்லைன் teaching க்கு எவ்வளவு மவுசு இருக்கு என்று மௌஸைத் தட்டி பார்த்தேன்! சுமார் ஒரு டஜன் வெப்சைட்டுகளை அலசி, ஆராய்ந்து, பிரித்து மேய்ந்ததில் ஒன்று புரிந்தது: காலம் ரொம்...ப மாறிப் போச்சு!
பின்னே?

1 என் காலத்தில் டீச்சர் தான் ஹோம்வொர்க் கொடுப்பார். அதை ஏன் செய்யவில்லை என்று சொல்வது மட்டுமே மாணவமணிகளின் கடமை. இப்போ ஆன்லைனில் மாணவர்கள் டீச்சருக்கு ஹோம்வொர்க் கொடுத்து ரெண்டு நாளில் சப்மிட் பண்ணும்படி உத்தரவு போடுகிறார்கள்! ஏன் ஹோம்வொர்க் செய்யலை என்று ஸ்டூடண்ட் கேட்க, டீச்சர் தான் பாவம் "வேலைக்காரி வரலை, பையனுக்கு சளி" என்று என்னென்னோவோ காரணம் சொல்ல வேண்டி இருக்கு.

2 அப்போ எல்லாம் பசங்க லேட்டா வந்தா, கிளாசுக்கு வெளியே நிக்க வெச்சுடுவாங்க. ஆனா டீச்சர் எல்லாக் கதையும் பேசி முடிச்சு பதினைந்து நிமிஷம் லேட்டாத்தான் வருவாங்க! இங்கே என்னடான்னா, "chat room ற்கு இந்த டீச்சர் டயத்துக்கு வரலை! என் படிப்பு பாழாப் போயிடுத்து" என்று பையன் குறை சொல்கிறான். அது மட்டுமா, "இந்த டீச்சர் எப்பவுமே லேட்! நீங்க யாருமே இவங்க கிட்ட படிக்காதீங்க" என்று குரூப்பாக டீச்சருக்கு ஆப்பு வைக்கிறாங்களே!

3 "இந்த மக்கு பையனுக்கு எவ்வளவு சொல்லிக் குடுத்தும் புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்றான்" என்று அப்போல்லாம் டீச்சர் புலம்புவார். இங்கே, "இந்த மக்கு வாத்தியார் எவ்வளவு சொல்லிக் குடுத்தாலும் புரியலை" அப்பிடீன்னு பையன் சொல்றான்!

4 வாத்தியார் "குட்" போட்டார் என்று பசங்க பீற்றித் திரிந்த காலம் போச்சு. அந்தப் பையன் "குட்" என்று ரிவியூ சொல்லிட்டான் என்று ஆன்லைன் வாத்திகள் பீற்றித் திரிகிறார்கள்

எழுத்தறிவித்தவன் இறைவன் ஆறானோ இல்லையோ, இன்கம் டாக்ஸில் இருந்து எஸ்கேப் ஆகிறான்! அதனால் ஆன்லைன் கிளாஸ் நடத்துவதை சைட்பிசினசாக பலர் செய்து வருகின்றனர். ஒரு இங்கிலீஷ் டீச்சர் "punctuation marks மட்டும் போட்டுத் தருவேன், பத்து வார்த்தைக்கு ஒரு டாலர் " என்று கடை விரிக்கிறார். ஒரு கணக்கு புரொபெசர் "எக்ஸாம் நாளில் ஓவர்டைம்" என்று ஆடித் தள்ளுபடி போர்டை மாட்டுகிறார்!

Teaching profession இல் இருந்த nobility போய், அதுவும் கூலிக்கு மாரடிக்கும் விஷயமாக ஆனதில் கொஞ்சம் வருத்தம்! இந்த வருத்தத்திலும் ஒரு அல்ப சந்தோசம் : ஆன்லைன் டீச்சிங் என்பதால் எந்த மாணவ மணியும் என் மண்டையை டஸ்தரால் உடைக்க முடியாது!

2009-08-03T20:32:00.001+05:30

Wishing well?

2009-07-31T22:20:00.004+05:30

I spoke to Brinda today!!

I'm beginning to believe that my blog has certain hidden powers to make wishes come true.
Remember the other time I lamented on Prahlad's lack of teeth? Within days of that post, he started sprouting teeth like mushrooms after a shower!

I think I shall sit down and make a production number of all that is bothering me and..well, wait for Panneersoda to work its magic!

Here is the preliminary list:

1. My career - It is a relic as of now, and I really don't see how I'm going to pick it up from where I left off.

2. Prahlad's recent habit of biting. Till late, he was biting his own fingers. He has stopped that practise now - he bites ours!

3. The sudden disappearance of bookshops from Chennai's map! I scouted for the old Higginbothams stall in Annanagar for over an hour, only to discover that a couple of shopping malls had devoured that holy spot! I finally located Odyssey. But , unfortunately the sales person there seemed to have worked in a provision store earlier:

"Bhagyam Ramasaamy irukkaa?"

"Illa, Cho Ramasaamy vaangikareengalaa?"

4. My hopeless ambition of driving a car!
Vedha thinks, and I agree, that I lack a certain sense of direction and can never drive a vehicle! I suppose it is heriditary. My mother is notorious for her misdirections!

If you ever get lost in an equitorial jungle and happened to meet my mum, your best strategy for escape will be as under:
(a) You should ask my mother for directions to your place
AND
(b) Take the exact opposite route to safety!

5. Thinking up a topic for my next post! Akhshaya Paathiram madhiri yethaavathu kedachaa, will be very good!

சீரியல் கில்லர்!

2009-07-25T22:11:00.009+05:30

"மணி ஆறாச்சா? கஸ்தூரி வெக்கணும். ஆறு ஆனா உடனே சொல்லு "

கஸ்தூரி வெக்கறதா? ஆறு மணிக்கு விளக்கு வெப்பா, தெரியும். அதென்ன கஸ்தூரி? குபேர விளக்கு மாதிரி கஸ்தூரி விளக்குன்னு உண்டோ என்னமோ?

டான்னு ஆறு அடிச்சா உடனே, ரூமில் இருந்து ஒரு சேரை தள்ளிக் கொண்டே மேற்படி பாட்டி வந்தார். ஓஹோ! இந்த "கஸ்தூரி" ரொம்ப ஒசரத்திலே இருக்கும் போல இருக்கு.

சேரை டி.வி கிட்டே போட்டுக் கொண்டு, ரிமோட்டை ஆன் செய்தார்!

"கஸ்தூரி... ஒ..ஓஹோ..ஓஹோ..ஓஹோ..கஸ்தூரி" சீரியல் ஆரம்பம்!

ச்சே!

கொஞ்ச நேரத்தில் பாட்டியின் சகாக்களும் ஆளாளுக்கு சேரைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்து இடம் பிடித்தனர். இதுல, ஒரு பாட்டிக்கு கண் தெரியாது. காதும் சுமாராத்தான் கேட்கும். இருந்தாலும் கஸ்தூரியை விடறதில்லை! டி.வீ கிடடப் போய், மோப்பம் பிடிச்சாவது கஸ்தூரி பார்த்தால்தான் ஜென்மம் சாபல்யம் அடையும்னு ஒரு நம்பிக்கை!

ஆயிரம் எபிசோட் தாண்டிய அபூர்வசிந்தாமணி இந்த கஸ்தூரி. பழைய கஸ்தூரி போய், "புது" கஸ்தூரி கூட வந்தாச்சு! பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி!இருந்தாலும் பழைய "அசட்டு" கஸ்தூரிக்கு இருந்த அளவுக்கு இந்த"மாடர்ன்" கஸ்தூரிக்கு "விசிறிகள்" இல்லை! ஏனோ??

வாங்கி விட்டீர்களா?

2009-07-17T20:29:00.008+05:30

சமீபத்தில் தமிழின் "நம்பர் ஒன் இதழ்கள்" எல்லாவற்றையும் ஒரு சேர படிக்க நேர்ந்தது.
இந்த பத்திரிகைகளின் எல்லாவற்றுக்கும் இடையே உள்ள ஒரே வேறுபாடு - அட்டைப் படம்!
பின்னே?
சொல்லி வைத்தா மாதிரி எல்லாவற்றிலும் :

நாலைந்து ஒரு பக்க /கால் பக்க / நாலு வரி கதைகள் .
ஒன்றிரெண்டு சினிமா நடிகைகளின் பேட்டி
கிசு கிசு (லைட்ஸ் ஆன், வம்பு, தும்பு ..)
ஒரு கார்டூன் அரசியல் நையாண்டி (லூசு பையன்,வால் பையன், கால் பையன் என்று)
பிலாக் - ஞானி இல்லாட்டா போறது. சோனி எழுதும் "ஊ பக்கங்கள்!"
கேள்வி பதில் - "நமிதா, பாவனா, த்ரிஷா- யாருக்கு புடவை நல்லா இருக்கும்" போன்ற நாட்டின் தலையாய பிரச்சினைகளின் ஆராய்ச்சி முடிவுகள்
எதோ சாமியார் எழுதும் தன்னம்பிக்கை கட்டுரை (உ :சுவாமி குஜாலானந்தா எழுதும் "நாக்கு நாக்கமுக்கா பாடட்டும் " )
சினிமா விமர்சனம் , நூத்துக்கு நாற்பத்தொரு மார்க்,
காலேஜ் மாணவர்களின் சொந்த மொக்கைகள்
ஒரே ஒரு தொடர்கதை

இவை தவிர பெண்கள் பத்திரிகை என்று ஒரு அரை டசன். எல்லாவற்றிலும் வடாம்- வத்தக்குழம்பு அகழ்வாராய்ச்சிக் குறிப்புகள், அழகுக் குறிப்புகள் ("ஸ்டிக்கர் பொட்டை வைப்பது எப்படி?") , ஒரு தொடர் கதை - ஒரு குடும்பக் குத்து விளக்கு எப்படி அடிபட்டு, உதைபட்டு, மிதி பட்டு, நசுங்கி, பிதுங்கி, கடைசி அத்தியாயத்தில் ஞாபகமாக எல்லாரையும் மன்னித்துவிட்டு சுபமாக செத்துப் போகிறாள்!

அட்டைப்படம் தவிர ஆறு வித்தியாசம் வேண்டாம், ஒன்றே ஒன்று சொன்னால் "குங்கும"துக்கு இலவசமாகக் கிடைத்த சோப்பு, சீப்பு, ஷாம்பூ, டூத் பேஸ்ட், பால் பாக்கெட், பவுடர் எல்லாம் பரிசு! (அரை கிலோ "குங்குமம்" வாங்கினால் மளிகை சாமான் லிஸ்ட்டில் பாதியைக் குறைக்கலாம்!)

Rakhi's Dull-has!

2009-07-03T17:57:00.006+05:30

Rakhi Sawant, the sizzling item girl, is conducting her Swayamvara on NDTV Imagine's show,"Rakhi Dulha le jayegi". Apart from the anachronistic theme, this show does not differ greatly from other trite reality shows that have become the bane of Indian television!

An ensemble of 12 shortlisted candidates (a most appalling bunch of duds, if you ask me) will woe the lady and the eventual winner gets to occupy the coveted position of her first husband for whatever little period of time. Though why anyone, other than a confirmed masochist, will want to propose to a lady and get the bird in full view of millions of complete strangers is still a mystery to me.

The first episode was the appearance- and - deportment round, wherein 2 suitors were eliminated. One hoped the NDTV crew had the decency to leave the Elimination Blues out of the show. But, no, they decided to give their viewers their money's worth and poked their camera right into the Casualty Ward. The Pathetic Failure, sat up from the sick bed, choked back tears, wrung his handky to dry and registered deep anguish. Some kind of dirge from a Hindi flick played in the background. Rakhi consoled the blighter :"Wish you will find a better girl than me!"

Why! That's easy! All that the P.F has to do to make Rakhi's wish come true is to step outside the studio! But then, if you follow his reasoning, will he ever get to see his wretched face on T.V again?

After the Appearance Round, there was a Song-And -Dance round yesterday. I will not be surprised if the next round is the Bajji-Bonda-Kaapi Round!

There was also a viva section, where Rakhi spewed inane questions like :"How much do you love me?" (And let that be Sachaa Pyaar, mind you!). In response to this question, the assemblage merely stared into middle distance - a stare that I have only seen in the eyes of high school back benchers when the teacher probes them on Einstein's Theory!

For minutes, no answer!

Host gapes at Rakhi.
Rakhi gapes at Suitor A.
Suitor A gapes at Suitor B.
Suitor B gapes at ceiling for inspiration.

And then, Suitor B dishes out the most frightful slush, that made you wish the ceiling had left him uninspired. After polluting the air with horseradish, he ended it with, "Tum Meri Avaaz Ho!" ("You are my voice"). The unfortunate chump failed to clarify that he meant the "inner voice". His outer voice being nothing to write home about, Rakhi viewed this as a slur, and promptly disqualified him.

The second gentleman merely declared,"When I think of you, words leave me"
Good! We wish now you will follow their excellent example!

The third participant decided that actions speak louder than words. He clutched his heart, fell on his knees and bowed his head. Whatever it was that he sought to convey, apart from the fact that he was subject to occassional attacks of thrombosis, was unclear. But it was the goods!
Rakhi decided this Exhibit was equipped with adequate quantities of Sacha Pyaar and promoted him!

There was also a whiskered bloke who made it to Round 3! One would have thought his whiskers alone would have been sufficient to jettison him. You may also add for good measure, one of the judges' verdict on him: "Psycho lagtaa hai" said the lady, drawing small circles with her fore finger on her temple, for added emphasis! It is true, what the nibs say, that love is blind!
If anyone can contemplate matrimony with such a creature, love must be as blind as a bat in a dark alley on a moonless night!

So, at last count, the roster of Rakhi's courters is as under:

Number of above average mutts:5
Number of above average mutt -cum-probable pshycopaths : 1

I shall watch their progress with interest!

Incidentally, there is a slight hitch in this show. Wonder if the organisers have spotted it. One of these days, one of the Rejected Elements is going to demand a consolation prize! "If not Rakhi, gimme a Sushmita or Priyanka, or I wont leave the sets!"

ஒரு மூக்கின் கதை!

2009-06-30T19:18:00.009+05:30

யானை இறந்தாலும் ஆயிரம் பொன்! மைக்கேல் ஜாக்சன் செத்தப்புறம் அவருடைய வீடியோக்களுக்கு ஏக கிராக்கி! அடியேனும் அவரைப் பற்றியும் அவர் மூக்கைப் பற்றியும் முதல் முறையாக நெட்டில் படித்தேன்!

இந்த ஜைனத் துறவி போட்டோ பிளாஸ்டிக் சர்ஜரிக்குப் பின் எடுக்கப் பட்டது போலும்! ஜக்சனுக்கும் அவர் டாக்டருக்கும் நடந்த உரையாடல்:

"என்ன இது! மூக்கு எங்கே?"
"இந்த சாக்கு மூட்டைக்குள்ள பத்திரமா இருக்கு. கவலைப் படாதீங்க. இப்போதான் மிச்ச சொச்சத்தை ஒய்ட் சிமென்ட் போட்டு அடச்சிருக்கோம்."

"இப்போ மூச்சு எப்படி உடறது?"
"மூச்சு ? மூக்கிலே ரெண்டு ஓட்டையையும் பென்சிலாலே தான் எழுதி இருக்கேன். மூச்சு விடறத்துக்கு மூக்கு எதுக்கு? அதான் இவ்வளவு பெரிய வாய் இருக்கே? உங்களுக்கு மூச்சு முக்கியமா? மூக்கு முக்கியமா?"

"இதுக்குத்தான் பணம் வாங்கினியா?"

"என்ன! இப்படி மூக்கு மேல கோவம் வரது உங்களுக்கு! ஜாக்கிரதை! அப்புறம் மூக்கு உருகிடும்!"

"இந்த மூக்கை வெச்சு நான் என்ன செய்றது?"

"ஏன்? இப்பவும் மூக்கு பிடிக்க சாப்பிடலாம். மூக்கு மேல விரல் வெச்சு ஆச்சர்யப் படலாம். ஆனா பாத்து சுண்டு விரல மட்டும் வைங்க!"

"டாக்டர்! இந்த விஷயம் காதும் காதும் வேச்சாப்பலே நமக்குள்ளே இருக்கட்டும்!"

"காதுன்னதும் தான் நினைவுக்கு வரது! கத்தியை உங்க மூக்கிலே வெச்சதுமே, சென்னை கார்பரேஷன் ஸ்கூல் கட்டடம் மாதிரி மூக்கு பொலபொலன்னு உதிர்ந்து விழுந்துடுத்து! ஒட்டுப்போட ஒண்ணுமே இல்லாததாலே, காதைக் கிழிச்சி தான் மூக்கிலே தையல் போட்டிருக்கு. கொஞ்ச நாளைக்கு எந்த ரஹஸியமா இருந்தாலும் இடது காதை குடுக்காதீங்க!"

"அப்போ அந்தக் காது?"

"கேக்-காது!"

இந்தப் படத்தை பக்கத்து வீட்டுப் பெரியவரிடம் காட்டினேன். தடால் என்று எழுந்து நின்று கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டார்.

ஜாக்சன் மட்டும் அப்போது இந்தியாவில் இருந்திருந்தால் அவருக்கு வடை மாலை சார்த்தி, வாயிலே வெண்ணைக் காப்பு வைத்து, வாலிலே (இல்லாவிட்டால் தொலைகிறது, காலிலே) கீழிருந்து மேலாக குங்குமப் பொட்டு வைத்திருப்பார்கள். அவருக்குக் கொடுத்து வைக்கலை!

அது சரி! மூக்கு பெரிசா இருந்தா ஏன் சின்னது பண்ணனும்? நம்ம சோஹா அலி கான் இல்லையா? சிலருக்கு மூக்கு பெருசா இருக்கும். சோஹா மாதிரி சிலருக்கு தும்பிக்கை சின்னதா இருக்கும். அதப் பத்தி எல்லாம் மேடம் கவலையே படலையே ?

நமக்குத் தெரிஞ்ச ஒருத்தர் கூட தும்பிக்கை கேஸ் தான். அவசரத்துக்கு சாக்ஸ், கர்சீப் எல்லாம் கூட மூக்கிலே கிளிப்பைப் போட்டு காய வைத்துக் கொள்வார். இருட்டிலே குட்டி டார்ச் லைட்டை மூக்கிலே பிக்ஸ் பண்ணிவிட்டு கை வீசி நடப்பார்! ஆபீசிலே இவர் தூங்கும் போது பென் ஸ்டாண்ட் என்று நினைத்து நாசித் துவாரத்தில் எல்லாரும் அவரவர் பேனாவை சொருகி வைக்க, எல்லாத்தையும் பத்திரமா வீட்டுக்கு சுருட்டி வந்து விட்டார்!

இவ்வளவு சௌரியம் இருக்கு! எதுக்கு பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி?

ஒரே ஒரு ஊரிலே..(6)

2009-06-29T19:09:00.006+05:30

"நான் எப்புடி செத்தேன்? மரியாதையா சொல்லிடு" அப்படீன்னு இந்த இருளான் ஆவியா வந்து மிரட்ட ஆரம்பிச்சிட்டான்! அது தான் எப்படியாவது கதையை முடித்துத் தொலைப்பது என்று சோம்பல் படாமல் உட்கார்ந்து விட்டேன்!

.........

பூசாரி பானுவுக்காக நேரம் ஒதுக்கத் தயாராக இல்லை.

"நடை சாத்தணும். ஊட்டுலே பொண்ணு காத்துட்டிருக்கும்" என்று பறந்தார்.

"குங்குமம் கிடைக்குமா?" என்று பானு பணிவாகக் கேட்க, ஒரு பெரிய குண்டாவில் கைப்பிடி அள்ளினார்.குண்டாவிற்குள் தகடு போல் தென்பட்டது.
குங்குமம் கொடுத்ததும் பானுவை அனுப்பிவைத்தார்.

வினு இங்கேதானே பக்கத்தில் ஏதோ ஒரு வீட்டிற்குள் இருப்பான்? (பக்கத்து என்றால் மலையூரில் சுமார் நூறு மீட்டர்) . போய்ப் பார்க்கலாமா?

.....

பாண்டு டீக்கடை முன் சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். சகாக்கள் எல்லோரும் தேன் எடுக்கப் போறேன், பாம்பு பிடிக்கப் போறேன் என்று கிளம்பிவிட, "ரேஷ்பெட்டான" வேலைக்குத்தான் போவேன் என்று சபதம் எடுத்திருந்ததால் பெரும் பொழுது டீக்கடை முன் கழிந்தது.
கேள்வி கேட்பவர்க்கு, "அப்புறம் படிச்ச படிப்பு என்னாவது" என்று பதில் கேள்வி கேட்பான் .(பத்தாவது முடித்து சுண்டைக்காய் அஞ்சல் வழி டிப்ளோமா வாங்கி இருந்தான்.)

இருளான் இருந்தவரை வேலைக்கு முயற்சி மட்டுமாவது செய்து கொண்டிருந்தான். மூக்கனைப் போல் இந்த மலை விட்டே ஓடி விட வேண்டும் என்பதே இவன் சமீப கால லட்சியம். அதற்கு வேலை வருவதற்குள் இருளானும் போய் சேர்ந்தாச்சு!

தூரத்தில் காலையில் பார்த்த அந்த சுடிதார் பெண்!
"வணக்கம், மேடம்!" என்று அறிமுகம் செய்து கொண்டான்.
"எப்படியாவது இவங்களைப் புடிச்சு சென்னைல போய் செட்டில் ஆயிடனும்" என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.

அடுத்த அரை மணியில் மலையூர் சரித்திரம, பூகோளம் எல்லாம் பானுவிடம் ஒப்பித்தான். பானு அவன் சொன்னதை நோட்பேடில் எழுதிக் கொண்டாள்:

"
மலையூரில் எந்தக் குற்றத்துக்கும் சாமியாடி விதிக்கும் அபராதம் தான். அதிகபட்ச அபராதம் பதினாலு ருபாய். ( வினுவிடம் சொன்னால் ஆண்டுச் சந்தா எங்கே கட்டணும் என்று விசாரிப்பான்.)

வெள்ளிக் கிழமை சூரியன் அஸ்தமித்ததும் சாமியாடி தன் வீட்டில் பூசையெல்லாம் முடித்து கோயிலுக்கு வரும் பொது இருட்ட ஆரம்பித்து விடும். சுமார் ஒன்பது மணிக்கு பூசாரி உடுக்கடிக்க ஆரம்பிப்பார். ஊர் ஆண்கள் எல்லோரும் கோவிலில் ஆஜர் ஆக வேண்டியது.

"அவுங்கவுங்க சாமி கும்பிட்டு பிரசாதம் வாங்குவாங்க. யாராச்சும் அபாராதம் கட்டணும்னு குறி வந்துச்சுன்னா கட்டிடுவாங்க. சாமியாடி ஒவ்வொருத்தரா ஆசீர்வாதம் செஞ்சு அனுப்புவாரு. கடேசியா தலையாரி, பூசாரி அப்புறம் சாமியாடிக் கெழவன் மட்டும் தான் இருப்பாங்க. கோவிலப் பூட்டி ஒரு சாவிய தலையாரி கிட்ட குடுத்துட்டு கிளம்ப பன்னெண்டு, ஒரு மணி கூட ஆயிடும்."

"இருளான் நேத்து பூஜைக்கு வந்தாரா?"
"ஐயோ! அவன் இதுக்கெல்லாம் வர மாட்டான். ஏதோ மூட நம்பிக்கை அப்புடீம்பான்."
" யாரும் கேட்டதில்லையா?"
"அஞ்சு ரூபா அபாராதம் போட்டாங்க. வாரா வாரம் பூசை எல்லாம் முடிஞ்சதும் வந்து கட்டிடுவான்."

"பரவா இல்லையே! வேற யாராவது இப்படி செய்யுறவங்க இருக்காங்களா?"

"அதெல்லாம் எப்போவாச்சு. இப்போ நேத்து நான் கூட திண்டுக்கல் வரைக்கும்போயிட்டு வந்தேன். லேட் ஆயிடுச்சு. போய் பணம் கட்டிட்டேன்ல!
எம்வேலை விஷயமா அடிக்கடி போக வேண்டி இருக்குது" என்று தன் தேவையையும் சந்தடி சாக்கில் சொல்லி வைத்தான்.

"நேத்து நீங்க போன போது இருளான் இருந்தாரா?"
"ம்ம். சரியா தெரிலீங்களே! நீங்க டீ சாப்புட்டீங்களா?" என்று உபசரித்து "நான் இதோ இங்கதான் நிக்கிறேன்" என்று பின் பக்கம் மறைவாக நின்று சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தான்.

"மேடம்! இங்கயா இருக்கீங்க" என்று வினுவும் வந்து சேர, டீக்கடை பக்கம் இருந்த மரத்தடியில் இருவரும் உட்கார்ந்தனர்.

வினு பானுவின் நோட்சை படித்துவிட்டு, "மேடம்! நமக்கு தேவை கவர் ஸ்டோரி. அதுக்கு இந்த மேட்டர் போதும். அந்தாளு எப்படி செத்தா நமக்கென்ன? ஒரு போட்டோ வேணும்னா வாங்கிக்குவோம். இப்போ மணி ஒண்ணு. கிளம்பி ராமர் வீட்டுக்குப் போய் டிபனுக்கு ஆட்டையப் போட்டுட்டு கிளம்ப சர்யா இருக்கும்,வாங்க!" என்றான்.

பானுவுக்கும் அது சரி என்றே பட்டது. நான் செய்வது guesswork.
என் ஊகம் தவறாகவும் இருக்கலாம். மூன்று மணி நேரத்தில் என்ன கண்டுபிடிக்க முடியும்?

"ஏங்க! இருளான் போட்டோ இருக்கா?" என்று பாண்டுவிடம் கேட்டால்.

"ஒ ! நாங்க ரெண்டு பெரும் சேந்து எடுத்துக் கிட்டோம். இந்தாங்க!" என்று பாக்கெட்டில் இருந்து தன் ஒரே புகைப்படத்தை நீட்டினான்.

போட்டோவை வினு வாங்கிப் பார்த்தன். "அட! பேருக்கு சம்மந்தமே இல்லாம நல்ல செவப்பா இருக்கானே! ஒரு அரவிந்த சாமிய அடுப்புல வெந்த சாமியா ஆக்கிட்டாங்களே!" என்றான்.
"வினு! ஒருத்தர் தீயிலே கருகி செத்துப் போயிருக்கார். இப்படி ஜோக் அடிக்கறது கொஞ்சம் கூட.."
"நல்லாவே இல்லை! சாரி மேடம்! சாரி சர்!" என்று போடோவுக்கும் மன்னிப்புக் கேட்டான். "பார்ரா! சிலுவைப் பார்ட்டி மேடம்! செயின்ல தொங்குதே!" என்று போட்டோவை பைக்குள் வைக்கப் போனவனுக்கு சட்டென்று பொறி தட்டியது.

(தொடரும்)

Mera Bharat Mahan!

2009-06-27T12:26:00.006+05:30

I'm impressed! Terribly impressed!

There was a time when I supposed that all Government organizations were mangy,moldering messes and Government servants, maladroit, migraine-causing misfits! Not so anymore!

In 2005, when I joined the tax practice of a Big4, I had to choose between income taxes division and indirect taxes division (excise & customs). I chose the former as I was told that it was less actively involved in aiding and abetting unfair practices compared to the latter!

My first visit to the Income Tax Department did nothing to alter my mistrust :stack upon stack of Manila files proudly declaring that they have been lying there since AY 1999, files (those not stacked, for whatever reasons) strewn about everywhere, pen pushers calling out to fellow pen pushers ("Mr. Chaudary's AY 1997-98 file ekkada petkuntaadu?"). There were 3 Assessing Officers, out of whom , two gentlemen did nothing but put their signatures on tax returns and strived to clear the mount-high stack of papers on their desks!

By evening, the attendant will re stack the AO's desk with the next bunch of tax returns!

(The third AO was permanently on leave! Must have got writer's cramps!)

Of course, one did spot a couple of PCs. But I had a strong suspicion that the AOs used them only to play solitaire.

One could sense the ample scope the system offered to anyone who wanted to evade the law to come and help himself! How the heck these people ever managed to find anything they needed beneath all the mess!

My firm also specialized in company affairs and had a resident Company Secretary who constantly bragged of his ability to wangle anything from the Company Affairs Department by means of small talk and occasional Diwali gifts! In fact much of what he achieved in his profession could be attributed to his camaraderie with the Department's malcontents than to any display of his knowledge of the law!

J.K Rowling would have dubbed the tax consultancy as "the dark arts" and its purveyors, the "You-Know-Whos" of the accounting profession.

Not so anymore!

The MCA 21 project launched by the Ministry of Company Affairs (in 2005, I think) was a watershed! Soon, the entire business of setting up a company could be done in under 2 days, that too without ever stepping out of your room! Yours truly was involved in setting up a company at that time and I found the system (though still in its nascent stage) very effective!
Of course, it was not entirely free of bugs. But MCA 21 had a friendly help desk that sorted out my problem in minutes . And, yes NO extra payment, official or otherwise, was ever required!

The Income Tax Department too started on a computerisation drive at that time, but considering the sheer volume of work, I didn't believe any good will come out of it.

Now, in 2009, my husband has received an e-mail from the IT department, quoting his PAN number, listing his income from various sources and the taxes deducted from them during the year,his tax computation and the balance taxes payable for the year. All this, a good one month before the filing date!

All he now has to do is to pay the balance amount online and file his return (online as well!)

If the IT department has managed to get that kind of information about every tax payer, it is a phenomenal achievement!

As you know, 80% of the people who are guilty of non payment of taxes are really simple honest souls who are either ignorant or want to be left out of the tangled bureaucratic web! Sprucing up the system will definitely bring these people within the tax net.

As for the remaining 20% (who would probably account for bulk of the black money), it requires more than just automating the tax department: I don't suppose that we will ever produce an Assessing Officer who would look Mayawati in the eye ( a feat that even her Maker will not dare to attempt) and demand her dues! But, may be in the next 10 years, we may have a recorded mettalic voice politely saying, "Tax Clearance Certificate number, please" to Mayawati before accepting her nomination papers!

இது ஏமி கஷ்டம்!

2009-06-24T20:40:00.006+05:30

தெலுங்குப் பெண்மணிகளின் பக்தியை யாராலும் மிஞ்ச முடியாது. வாரா வாரம் ஏதோ ஒரு விரதம் என்று கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவருடன் வந்து விடுகிறார்கள். மஞ்சள், குங்குமம், தேங்காய் இத்யாதிகள் அடங்கிய ஒரு மினி பெட்டிக்கடை அந்த பை.

முதல் முறை இந்த பக்த சிரோமனிகளின் ஊர்வலம் வந்த போது, நான் ஊருக்கு புதுசு.
உள்ளே வந்த அம்மாள் கையில் கொஞ்சம் அரிசியைக் கொடுத்தார். வாயில் போடப் போகும் முன், தடால் என்று காலில் விழுந்தார். "ஹா" என்று நான் இரண்டு அடி பேக் அடித்தேன்.

"பிளேட் உந்தா?"
"என்துதான்! உள்ள இருக்கு"
"தீசுக்கு ரண்டி "
"அந்த மாதிரி கரண்டி எல்லாம் இல்லையே?"

பக்கத்து வீட்டு அம்மாயி ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தார்: ஒரு பிளேட் எடுத்துட்டு வாங்க!

கொண்டு வந்த பிளேட்டில் பூ, பழம், கடலை(!) ஏதேதோ ஐட்டங்களை வைத்து நீட்டினர்! எனக்கு இந்த விளையாட்டில் எப்போதும் குழப்பம்: எந்தெந்த ஐட்டம்களை எங்கெங்கு வைப்பது?

உ: குங்குமம்!

சிலர் இதை நெற்றியில் நாசுக்காக வைப்பதோடு நிறுத்துகிறார்கள். சிலரோ முன் நெற்றி, நடு நெற்றி,வகிடு, கழுத்து, தாலிச்சரடு, கண், மூக்கு என்று சகட்டு மேனிக்கு கண்ட இடத்தில் அடித்து "சிவப்பு கலரு ஜிங்குச்சா" வாக மாறிவிடுகின்றனர்.

இதேபோல் சந்தனத்தையும் அருள் பார்வையால் கடாக்ஷிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்;தொண்டை கரகரப்பிற்கு விக்ஸ் தேய்ப்பது போல் தேயப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

(நான் பெரும்பாலும் பக்கத்து பிளேட்டை பார்த்து பிட் அடிப்பது வழக்கம். தனியாக மாட்டும் போது தெரியாத ஐட்டம்களை சாய்ஸில் விட்டு விடுவேன்.)

போன வாரம் மங்கள வார விரதம் என்று இரண்டு தல்லிகள் கவரைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்கள்.
(மங்கள வாரவிரதமா? எப்போ? என்று கேட்கும் அஞ்ஞானிகளுக்கு: சோம வார விரதத்துக்கு அடுத்த நாள்!)

வழக்கம் போல் சமத்துவபுர தாம்பூலத் தட்டை நீட்டினர். நான் தெரிந்த வஸ்துக்களை முதலில் அட்டெம்ப்ட் செய்து கொண்டிருந்த போது, பள பளவென்று ஒரு கத்தியை நீட்டினர்!

பக்கத்து வீடோ பூட்டி இருந்தது!

"கார்பறேஷான்பிகே!"
(குல தெய்வம்தான். பயத்தில் நாக்கு சிலிப் ஆகி விட்டது!)

இதற்குள் கூட வந்த அடி பெண் (அடியாளின் பெண் பால்) முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியை எடுத்தாள்! ஓஹோ! செத்தப்புறம் கண்ணாடில வேற பாக்கணுமா?

முதல் மாதரசி "காஜல்" ன்று சொன்ன பிறகு தான் மூச்சே வந்தது!

பாவிகளா! இவ்வளவு பெரிய கவர இருக்கு! மை வைக்க டப்பா, கிப்பா இல்லையா? கத்தி முனைலையா வெப்பாங்க?

ஒரே ஒரு ஊரிலே..(5)

2009-06-21T16:04:00.004+05:30

வினுவுக்கு இந்த மாதிரி கடலை சமாச்சாரங்களில் மச்சம் உண்டு. உள்ளே ஒரு சுமாரான பெண் இருப்பதாக "குன்சா" சொல்லிவிட்டாலும் உண்மையில் இருந்தது இரண்டு சு. பெண்கள்.

"வீட்ல யாரும் இல்லீங்களா?" என்று வாசல் படியில் நின்று வினு இரைந்தான்.

"ஏன், நாங்கல்லாம் மனுசங்க இல்லையா?" என்று இடக்காக பதில் வந்தது.

"ஹீ..ஹீ பெரியவங்க இல்லையான்னு கேட்டேன்.."

"ஓஹோ! இவரு சம்மந்தம் பேச வந்திருக்காப்பலே, பெரியவங்க கிட்டதான் பேசுவாராம்!" என்று ரெண்டாவது பெண்ணும் சேர்ந்து கொண்டது.

"ஏன் இப்படி தனியா வந்திருக்கற ஒரு சின்னப் பையன ரெண்டு பெரும் கூட்டணியா ஓட்டறீங்க " என்று வழிந்தான் வினு.

"ஏய்! இருளண்ணன் வீட்டுல போட்டோ புடிச்சாருல்ல அவுருடி!" என்று முதல் பெண் அடையாளம் கண்டு கொண்டது.

"உள்ள வாங்க"
"நீங்க சகோதரீங்களா?"
"பிரெண்டு! நான் அடுத்த தெரு. இவ அப்பா கோவில் பூசாரி!"
"உங்கப்பா என்ன செய்றாரு?"
"சாமியாடுவாரு"
வினு அரண்டான். "இல்ல.. நான் என் விஷயத்தக் கேக்கலை. பொதுவா ஜீவனோபாயத்துக்கு என்ன செய்வாருன்னு கேட்டேன்"

"என்ன பாயம்?"

"ஜி- ஜீரகம், வ - வறுகடலை.. அடச்சே! பொழப்புக்கு என்னம்மா செய்வாரு?"

"அதான் சொன்னோம்ல! சாமியாடின்னு. யார் யாரு தப்பு செய்றாங்களோ அவுங்களுக்கு அபராதம் போடுவாங்க. குறி சொல்வாங்க.."

"கற்பூரத்த முழுங்கிட்டு மலை ஏறுவாங்க" என்று முடித்தான் வினு.

"உங்களுக்கு எப்புடி தெரியும்?"

"எத்தன நாட்டுப்புறத்து படம் பாத்துருக்கோம்?"

"ஆங்! ரொம்பதான் அலட்டிகிறாங்க. நான் வரேன்" என்று அந்தப் பெண் விருட்டென்று வெளியேறியது.

"நாட்டுப்புறம்" என்ற சொல் அவைக்குறிப்பில் இருந்து நீக்கப் படவேண்டியது என்று வினு மனதில் குறித்துக் கொண்டான்.

"நீங்க போட்டோ புடிப்பீங்களா" என்று பூசாரியின் மகள் கேட்டாள்.
"ஒ. உங்களை படம் புடிக்கணுமா?"
"ஆமாம். இருங்க." என்று உள்ளே போய் ஏதோ பெட்டியை திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

சிறிது நேரத்தில் வெளியே வந்த அந்தப் பெண்ணின் கழுத்தில் தங்கச் சங்கிலி!

"இப்போ புடீங்க" என்று தலையை கோதிக் கொண்டு தயார் செய்து கொண்டது.

வினு காமெராவில் இரண்டு, மூன்று கிளிக் செய்தான்.
மெதுவாகப் பேச்சு கொடுத்தான்.

"இருளண்ணன் உங்களுக்கு ரொம்ப பழக்கமோ?"

"ம்ம்.. டியூசன் எடுப்பாரு. காலைல நான், பாப்பா அப்புறம் எல்லாப் புள்ளைங்களும் அவரு வீட்டுக்கு போவோம். அவரு கிட்டதான் சீப்பு இருக்கு"

"தலை சீவி விடுவாரா?"

"ஐயோ! சீப்பு வண்டி! ஸ்கூலுக்கு போகணும்ல? கீழ கொண்டு விடுவாரு. அங்கிருந்து பஸ் பிடிப்போம். நேத்து கூட சொன்னார். காலைல நேரத்தோட வாங்க. பட்டணத்துல இருந்து ரெண்டு பேர் வராங்க, அவங்களை மேல கூட்டிட்டு வரணும்னு."

சற்று நேரம் மௌனம்..

"இந்த செயின் நல்லா இருக்கா?" அந்தப் பெண் பேச்சை மாற்றியது.
"ரொம்ப"
"அப்பா இன்னைக்கு காலைல தான் வாங்கிக் குடுத்தார். யார்ட்டயும் சொல்ல வேண்டாம்னு சொன்னார். நீங்க சொல்ல மாட்டீங்களே?"

"ச்சே! ச்சே! என்னை முழுசா நம்பலாம்"
"சத்தியமா?"

....

"தலைல அடிச்சு சத்தியம் பண்ணிட்டு வந்தேன் மேடம்!"

"யார் தலைல?"

"அட! தேறிட்டீங்களே ? கவலையே படாதீங்க. எப்போ அவங்கப்பன் professional பூச்சாண்டின்னு தெரிஞ்சிதோ அப்போலேர்ந்து அந்தப் பொண்ணு மேல ஒரு சகோதர பாசம் மாதிரி, அவ்வளவுதான்.சரி, நீங்க போன விஷயம் என்னாச்சு?"

"விஷயம்? ஏகப் பட்டது இருக்கு"

(தொடரும்)

ஒரே ஒரு ஊரிலே..(4)

2009-06-21T14:48:00.006+05:30

"ஒரு சமயம் சிவன் தலைல இருந்த கங்கை அம்மனுக்கு கர்வம் வந்துடுச்சாம். தான் சிவனை விட ஒசத்தின்னு. உடனே சிவன் சாபம் குடுத்துட்டாராம் பூமியிலே போய் ஐயாயிரம் வருஷம் தவம் பண்ணுன்னு. அப்படி மலையூருக்கு வந்து அம்மன் தவம் பண்ண ஆரம்பிச்சாளாம். அப்போ அம்மனுக்கு காவலுக்கு சிவகணங்கள் சில பேரும் வந்து இந்த மலையிலயே தங்க ஆரம்பிச்சாங்களாம். இந்த ஊர்க்காரங்க அந்த சிவகணங்கள் வழி வந்தவங்கன்னு ஐதீகம்."

"நாங்க யாருமே இந்த ஊரை விட்டு வேற எங்கேயும் குடி போயிட முடியாது. வேத்து ஊர்க்காரங்க வேணும்னா இங்க வரலாம். எங்க பொண்ணுங்களைக் கூட ரெண்டாம் தாரம், மூணாம் தாரமா இந்த ஊர் காரங்களுக்குத்தான் குடுப்போம்."

வினுவும் பானுவும் ராமர் அளித்த டிபன் காப்பியை காலி செய்தவாறே நோட்ஸ் எடுத்துக் கொண்டனர் .
"ரொம்ப ஆச்சர்யமா இருக்கு, இல்ல மேடம்?"

தலையாரி தொடர்ந்தார்,"படிப்பு கூட இந்த தலைமுறைல தான். நத்தம்ல கவர்மெண்டு இஸ்கூல் இருக்குது. அதுல பத்தாம்ப்பு வரை புள்ளைங்க படிக்குதுங்க. அதுக்கு மேல படிக்கணும்னா திண்டுக்கல் போகணும். அதுனால யாரையும் அனுப்பறது இல்ல."

"அட என்னப்பா! நம்ம மூக்கன் போயிருக்கானே?" என்று டம்ளர், தட்டுக்களை எடுத்துப் போக வந்த பெண் (தலையாரியின் பெண் போலும்) சொன்னாள்.

"நீ போ உள்ள" என்று அதட்டினார் ராமர்.

"அது உண்மைதான். பேப்பர்ல கூட வந்துச்சாமே! அந்த மூக்கன் பய பத்தாம்புல ஏதோ நெறிய மார்க் எடுத்தானாம். இருளான் தான் எதோ உதவித்தொகையோ என்னமோ ஏற்பாடெல்லாம் செஞ்சு, அவங்க குடும்பத்தை திண்டுக்கலுக்கு கூட்டிப் போனான். அப்பவே சொன்னோம், ஊர்க் கட்டுப்பாடு, மீற வேணாம்னு.
அவன் வெளியூர்தானே, மதிக்கல"

"இருளான் இந்த ஊர் இல்லையா?"

"இல்லீங்க. வேற ஊர். ஆனா மலைசாதிதான். ஒரு அஞ்சு வருஷம் இருக்கும் இங்க வந்து. வந்ததுலேர்ந்து நெறைய விஷயங்கள்ள புதுசா பேச ஆரம்பிச்சான்.பச்ச் .. அவனைச் சொல்லியும் குத்தம் இல்லையே? காலத்துக்கு ஏத்தாப்பலே நாமும் மாறணும் இல்லையா? புள்ளைங்களோட எதிர்காலத்தப் பத்தி யோசிக்கணுமே?"

சட்டென்று பேச்சு நின்றது.
"சரி, சரி. கோயிலுக்கு போகணும்னு சொன்னீங்க? மணி பதினொன்னு. பூசாரி நடை சாத்தறதுக்கு உள்ளர போயிடுங்க" என்று அவசரப் படுத்தினார்.

....

பிரம்மாண்டமான கோவில். வாசலில் ஏதோ தெய்வம் கத்தியுடன் மிரட்டியது. மற்றொரு கையில் அக்னி குண்டம்.

"மேடம்! நாம நாலு மணிக்குள்ள கிளம்பினாத்தான் லாரிய புடிச்சு, டிரைன புடிச்சு, பஸ்ஸ புடிச்சு, ஆட்டோவ புடிச்சு ஊர் போய் சேர முடியும். இந்த பூசாரி, ஆசாரி கிட்டயெல்லாம் நான் வரல. எனக்கு ஒத்துக்காது.வேணும்னா இந்தக் கோவில் பக்கத்துல வீடு இருக்கே, அதுக்குள்ள ஒரு சுமாரான பிகர் இருக்கு. அது கிட்ட கொஞ்ச நேரம் கடலை போடறேன். நீங்க சீக்கரம் போய் மந்திரிச்சிகிட்டு வாங்க"
என்று கழன்று கொண்டான்.

(தொடரும்)

ஒரே ஒரு ஊரிலே..(3)

2009-06-21T11:30:00.002+05:30

முன்கதை:
ஒரே ஒரு ஊரிலே

..................
"என்ன மேடம்! திடீர்னு குண்டத் தூக்கிப் போடுறீங்க!" என்று அலறினான் வினு.

"உன் வீட்டுலே தீ புடிச்சா என்ன செய்வ?"

"ஐயோ அம்மான்னு அலறுவேன்.. ம்ம்.. போர்வை, சாக்கு , தண்ணி ஏதாவது வச்சு தீயை அணைக்க டிரை பண்ணுவேன்..முடியாட்ட உசிரை மட்டுமாவது காப்பாத்திக்க எதாவது ஜன்னலை உடச்சு வெளியே குதிச்சிடுவேன்"

"ரைட்! அப்படி எதுவும் நடந்ததுக்கான அறிகுறியே இல்லையே?"

"இல்லையா?"

"ஒண்ணு, பக்கத்து வீட்டுல சத்தமே கேக்கலை. இவவளவு பெரிய வீட்டுல ஒரு மூலையிலே தீ புடிச்சா, இருளான் மாதிரி ஒரு ஹெல்தியான, நார்மலான ஆசாமி சுலபமா அதை நிறுத்தி இருக்கலாம். குறைந்த பட்சம், தன் உயிரை மட்டுமாவது காப்பாத்தி இருக்கலாம். இல்லையா?"

"ஒரு வேளை ராத்திரி ஏதாவது "எக்கச்சக்கமா" சாப்பிட்டு இருப்பரோ? "

"Possible. இன்னொண்ணு: சமையல் அறையிலே ஆரம்பிச்ச தீ தானா வீடு முழுக்க பரவினது மாதிரி தோணலை. ஸ்பொரடிக் ஆகத்தான் பரவி இருக்கு. பெட் ரூமிலே பேப்பர் குவியல், துணி அலமாரி இப்படி வேணும்னே தீயை அங்கங்கே வேகமா பரவ வழி செய்யப்பட்டிருக்கு.ரைட்?"

"ம்ம்"

"நாம இங்கே கொஞ்ச நேரம் இருந்து வேற ஏதாவது விஷயம் கிடைக்குதான்னு பாப்போம்."

"மேடம்! நீங்க துப்பு துலக்குவீங்களோ,பல் துலக்குவீங்களோ, முதல்லே தண்ணி எங்கயாவது கெடைக்குதான்னு பாக்கணும்," என்று பாட்டிலில் இருந்த கால் சொட்டு தண்ணீரை கவிழ்த்தான்.
..

தூரத்தில் ஒரு பெட்டிக் கடை டீயும் பன்னும் விருந்தோம்பிக் கொண்டிருந்தது.
வினு "ஏம்பா, பிஸ்லேரி இருக்கா?" என்றான்.
"பன்னு தாங்க இருக்கு"
"சுத்தம்"
"தண்ணி வேணும்னா சுனை இருக்குதுங்க. அங்கே புடிச்சிக்கலாம்." என்று ஆறுதல் சொன்னார் ஒரு கஸ்டமர்.

"தேங்க்ஸ்" என்று வினு திரும்ப,
"ஆனா சுனையில பாம்புங்க சாஸ்தி, பாத்துக்குங்க"என்று கடைக்காரர் சுவாதீனமாக டீ ஆற்றியபடி சொன்னார்.

"ச்சே! இந்த ஊருல உசிருக்கு ஆபத்து இல்லாம தண்ணி குடிக்க வழியே இல்லையா?"

வினுவின் புலம்பலுக்கு பதில் சொல்வது போல்,"அட! இங்கதான் இருக்கீங்களா! ஏதாச்சும் சாப்புடீங்களா? வாங்க, நம்ம வீட்டுக்கு போலாம்" என்று அழைத்துப் போனார் ராமர்.

(தொடரும்)

வைத்தியம் பார்க்கலையோ வைத்தியம்!!

2009-06-10T08:49:00.014+05:30

ஒரு காலத்தில் ஜென்டூ பாம் தயாரிப்பாளர்கள் என்னவோ தாங்கள் தான் உலகில் உள்ள அத்தனை வியாதிகளையும் குத்தகைக்கு எடுத்த மாதிரி கூவி கூவி விளம்பரம் செய்வார்கள்:
"தலைவலியா? உடல் வலியா? ஜலதோஷமா?வேறு எதாவதா" என்று.

இப்போது எந்த வியாதியை எடுத்தாலும் அதற்கு ஜண்டு பாமுக்குப் போட்டியாக ஏகப்பட்ட பேர் வந்து விட்டார்கள்.
தலைவலியா? அலோபதி மாத்திரை. வேளைக்கு ரெண்டு. அதோடு இட்ஸ் கான். அப்புறம் அந்த மாத்திரையை சாப்பிட்டதற்குப் பிராயச்சித்தமாக வேறு ஒரு பத்து மாத்திரைகள் ஒரு வாரம் சாப்பிடவும்.

வேண்டாமா? பிடி ஹோமேயோபதி. ஓரு பொட்டலத்தில் லாகிரி வஸ்து போல் இருக்கும் ஒரு பொடியை அப்படியே உள்ளே தள்ளவும். அப்புறம் எறும்பு முட்டை மாத்திரைகளை ஒரு வருஷம் சாப்பிடவும். உங்களுக்கென்ன, உங்கள் பரம்பரைக்கே தலைவலி வராது.

வேண்டாமா? யுனானி? சித்தா? ஆயிர்வேதா? நாட்டு மருந்து?

எதுவுமே வேண்டாமா? புரிந்தது. "அல்டர்நெடிவ் மெடிசின்" காரரா நீங்கள்?

ரெய்கி : படுத்துக்கொண்டே ஜெயிப்பேன் என்று சவால் விடுபவர்கள். இந்த டாக்டர்கள் உங்களை பரிசோதிக்க வேண்டாம். ஒரு மின்னஞ்சல் மூலம் தகவல் கொடுத்தால், இருந்த இடத்தில் இருந்தே எங்கோ இருக்கும் உங்களை குணப்படுத்துவார்கள். உங்களுக்கு சரியாகப் போகவில்லை என்றால், நீங்கள் சரியான முறையில் படுத்துக் கொள்ளவில்லை. உங்களுக்கு (கவனிக்கவும் :உங்களுக்கு) பயிற்சி தேவை என்று பொருள்.

யோகா: தலைவலிக்கு மருந்தும் ஆச்சு. "யோகா ரத்னா" என்று சர்டிபிகேட் கிடைசாப்பலையும் ஆச்சு! அதுக்கப்புறம் நீங்கள் குறித்த கட்டணத்தில் அடுத்தவர் தலைவலியைக் குறைக்கலாம். (உங்களுக்குத் தலைவலி போய் அடுத்தவர்க்குத் திருகுவலி ஆரம்பம்)

ஜெம்மாலஜி: "உங்கள் ராசிக்கு உகந்த கல்லை எங்கள் இடம் இருந்து வாங்கி அணியுங்கள். அப்படியும் வியாதி குணம் ஆகவில்லை என்றால் அந்தக் கல்லாலேயே எங்களை அடியுங்கள்"
என்று தினப்படி டி வியில் வியாபாரம் நடத்துபவர்கள்.

மேற்கண்ட எல்லாவற்றையும் தூக்கிச் சாப்பிடும் விளம்பரம் ஒன்றை சமீபத்தில் பார்த்தேன். செல் போன் தெரபி! விவரம் தெரிந்து கொள்ள குறிப்பிட்ட தொகையை செலுத்த வேண்டி இருந்ததால், blog எழுத இந்த விவரம் போதும் என்று விட்டு விட்டேன்.

இது தவிர, மணல் தெரபி என்றும் ஒன்று இருப்பதாக அறிகிறேன். மெரினாவுக்கு நீங்களும் உங்கள் வியாதியும் காற்று வாங்கச் செல்லுங்கள். அப்படியே ஒரு குழியை வெட்டிக் கொள்ளுங்கள். அந்தக் குழிக்குள் ஒரு அரை மணி நின்றால் வியாதி அப்படியே மண்ணுக்குள் போய்விடும்! நேற்று மெரினாவில் நான் கண்ட காட்சி இது!

என்ன ஆனாலும் பாட்டி வைத்தியம் போல் வரவே வராது. என் பாட்டி (அப்பாவின் அம்மா) க்குத் தலைவலி . என் பெரியப்பா முறையாக ரெய்கி கற்றவர். "நான் குணப்படுத்துகிறேன்" என்று கால் நீட்டிப் படுத்துக் கொண்டார். பாட்டிஇந்தக் கூத்தைச் சற்று நேரம் வேடிக்கை பார்த்தார். "இரு" என்று உள்ளே சென்று, ஐந்து நிமிஷத்தில் "இதச் சாபிட்டா அஞ்சு நிமிஷத்துல சரியாயிடும்" என்று இரண்டு டம்ளரில் ஏதோ திரவத்துடன் வந்தார். அது என்ன திரவம்? காபி!!

இது அல்லவோ வைத்தியம்!

என்ன கொடுமை சார் இது!

2009-06-09T12:35:00.006+05:30

Panneersoda ஒரு வாரமா அப்டேட் ஆகலியே என்ற வேதனையில் உயிரை விட்டவர்கள் எண்ணிக்கை இன்னும் சரி வரத் தெரியாவிட்டாலும், "வருமுன் காப்போம்" என்று இந்தப் பதிவு.

உண்மையில் ஒரு திருமணத்திற்காக சென்னையில் ஒரு வாரமாக டேரா அடித்திருப்பதால் இந்த gap.

இந்து கல்யாண வைபோகத்தில் எனக்கு ஆச்சர்யம் ஏற்படுத்தும் ஒரு விஷயம், மணப்பெண்ணை அப்பா மடியில் உட்கார வைப்பது. உட்காரத்தான் வைக்கிறார்கள், "ஒரு இடத்தில் ஆடாமல் அசையாமல் உட்காரவும்" என்று சொல்லவாவது செய்கிறார்களா, அதுவும் இல்லை.
என்னதான் ஆயிரம் காலத்துப் பயிர் என்றாலும், அதற்காக ஒரு டிராக்டர் ஐ ஒரு அப்பாவி ஜீவன் மேல் அரைமணி நேரம் ஏற்றி உருள விடுவது, மனிதத்தன்மை அற்ற செயல்!
அந்தப் பெண்ணும் ஐந்து நிமிஷத்துக்கு ஒரு முறை இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் சாய, வண்டி குடை சாய்வது மாதிரி அப்பனும் பேலன்ஸ் இல்லாமல் ஆடுவது பரிதாபம்!

இந்தப் பழக்கம் அமலுக்கு வந்த புதிதில் மணப்பெண்ணின் வயது ஐந்து. இன்று மணப்பெண்ணின் சராசரி வயது இருபத்தைந்து. சராசரி எடை?
சராசரியை விடுங்கள், சராசரிக்கும் சற்றுக் கூடுதலான எடை கொண்ட பெண்ணைப் பெற்ற ஜீவன்கள் நிலைதான் இன்னும் மோசம்!

வலி தாங்காமல் அப்பன் அரற்ற, அந்த அம்மா "எம் புருசனுக்கு ஆனந்தக் கண்ணீர்" என்று சதாய்க்க, ஜென்மவிரோதப் பார்வை பார்த்தார்.
"உம் பொண்ணுக்குப் போட்ட சாப்பாட்டுல கால் பங்காவது எனக்குப் போட்டிருந்தா இன்னைக்கு இப்பிடி ரோடு ரோல்லர்ல அடிபட்ட நூடுல்ஸ் மாதிரி ஆகி இருப்பேனா?"

என்னக் கொடுமை சார் இது?